II SA/Op 211/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 maja 2021 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A Sp. z o.o. w [...], zwaną dalej skarżącą, jest, wydana z upoważnienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego, decyzja Zastępcy Dyrektora Biura Prawnego w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego z dnia 27 listopada 2020 r., nr [...], utrzymująca w mocy, wydaną z upoważnienia Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, decyzję Inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 lutego 2020 r., nr [...], nakładającą na skarżącą karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kocie 800 zł. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzał następujący stan faktyczny. W dniu 31 października 2019 r. na autostradzie [...] (kierunek [...]) inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Gorzowie Wielkopolskim przeprowadzili kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...]. Wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem. Kierowca pojazdu okazał do kontroli wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób udzielonej B sp. z o.o. sp. k., umowę zlecenia zawartą przez kierowcę z B sp. z o.o. sp. k., umowę podnajmu kontrolowanego pojazdu przez B sp. z o.o. sp. k. oraz wypis z zezwolenia na świadczenie usługi regularnej w zakresie przewozu autokarowego i autobusowego między państwami członkowskimi zgodnie z rozdziałem III rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 wydanego dla A sp. z o.o. z siedzibą w [...] wraz z harmonogramem przewozów. Pismem z dnia 20 listopada 2019 r. B sp. z o.o. sp. k. wskazała, że autobus marki [...] o nr rej. [...] został przez nią wynajęty skarżącej A sp. z o.o. na podstawie umowy wynajmu autokaru, którą spółka załączyła. Organ pierwszej instancji ustalił również, że skarżąca spółka posiada licencję dotyczącą międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób, nr [...], oraz zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udzielone przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Organ potwierdził, że na dzień 30 października 2019 r. do licencji tej nie został zgłoszony pojazd o numerze rejestracyjnym [...]. Lubuski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, zwany dalej organem pierwszej instancji nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 800 zlotych tytułem popełnienia naruszenia przewidzianego w lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., obecnie Dz. U. z 2021 r. poz. 919), zwanej dalej u.t.d. Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie pismem z dnia 10 marca 2020 r., w którym zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, obecnie Dz. U. z 2021 r. 735), zwanej dalej K.p.a., oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 u.t.d. Odwołująca się wniosła o przeprowadzenie dowodów z dołączonych do odwołania dokumentów w postaci faktur VAT [...] na okoliczność wykonywania przez B sp. z o.o. sp. k. przewozu osób w okresie od dnia 30 października 2019 r. do dnia 31 października 2019 r. na rzecz A Sp. z o.o. W odwołaniu sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Spółka zarzuciła organowi pierwszej instancji, iż zignorował jej wyjaśnienia, w których wskazała, że zgodnym zamiarem przy zawieraniu umowy najmu autokaru było zlecenie B sp. z o.o. sp. k. wykonania przewozu osób na jej rzecz. Skarżąca twierdzi, że organ zignorował fakt, że kierowcy wykonujący przewóz byli zatrudnieni przez B sp. z o.o. sp. k. Skarżąca wyjaśniła, że z uwagi na awarię jej autokaru zamierzała skorzystać z usług B sp. z o.o. sp. k., lecz omyłkowo, zamiast zlecenia usługi transportu zawarto umowę najmu autokaru. Dowodem na wykonywanie przewozu osób przez B sp. z o.o. sp. k. są załączone do odwołania faktury VAT, z których wynika, że za wykonanie transportu osób B sp. z o.o. sp. k. otrzymała wynagrodzenie od skarżącej. Główny Inspektor Transportu Drogowego, zwany dalej organem odwoławczym, opisaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zwrócił uwagę na treść wyjaśnień B sp. z o.o. sp. k. korelujących z treścią umowy wynajmu autokaru zawartej ze skarżącą spółką. Organ odwoławczy, podobnie jak organ pierwszej instancji, nie zgodził się z argumentami skarżącej, że zgodnym zamiarem stron było powierzenie B sp. z o.o. sp. k. wykonania przewozu osób w sytuacji, gdy B sp. z o.o. sp. k. wprost wskazała w toku postępowania, że wynajęła na rzecz skarżącej kontrolowany autokar i odbyło się to na podstawie umowy wynajmu autokaru. Natomiast przedłożone kopie faktur VAT wystawionych przez B sp. z o.o. sp. k. tytułem wykonania usług transportowych (przewóz osób UE) nie mogą przesądzać o wykonywaniu kontrolowanego przewozu przez skarżącą. Organ odwoławczy podkreślił, że faktury VAT nie zawierają informacji o trasie przejazdu - wskazana jest jedynie data wykonania usługi. A zatem nie można wykluczyć, że przedłożone faktury dotyczyły innych przewozów niż kontrolowany. Ponadto określenie rodzaju wykonanej usługi na fakturze VAT nie jest wiążące dla organu. Sposób dokonywania rozliczeń między skarżącą a B sp. z o.o. sp. k. nie podlega ocenie organów Inspekcji Transportu Drogowego. Organy te, dokonując kontroli drogowych, opierają swe ustalenia na okazanych do kontroli dokumentach, zeznaniach świadków/stron i innych dopuszczonych przez prawo dowodach. Organ odwoławczy stwierdził, że daje wiarę wyjaśnieniom złożonym przez B sp. z o.o. sp. k., jako że spółka na poparcie swoich twierdzeń przedłożyła umowę wynajmu autokaru. Okoliczność, iż kontrolowanego kierowcę łączyła z B sp. z o.o. sp. k. umowa zlecenia również nie ma znaczenia dla oceny, kto jest wykonawcą przewozu. Organ wyjaśnił, że często stosowaną praktyką w relacjach między przedsiębiorcami wykonującymi transport drogowy jest najem pojazdu wraz z kierowcą, co nie jest równoznaczne z powierzeniem wykonania usługi transportowej. Ponadto zwrócono uwagę, że z zezwolenia nr [...] na świadczenie usługi regularnej w zakresie przewozu autokarowego i autobusowego między państwami członkowskimi, zgodnie z rozdziałem III rozporządzenia (WE) nr 1073/2009, wydanego dla A Sp. z o.o. nie wynika, ażeby podwykonawcą skarżącej spółki wpisanym do zezwolenia była B sp. z o.o. sp. k. Organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 1 u.t.d., przewoźnik drogowy, czyli przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a u.t.d., nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Przewidziany w art. 14 ust. 1 u.t.d. obowiązek zgłaszania przez przewoźnika organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w art. 8 tej ustawy, w określonym terminie, jest konsekwencją obowiązku uzyskania odpowiedniej licencji (zezwolenia) na podjęcie i wykonywanie transportu drogowego. Do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy strona nie przedłożyła dowodu na zgłoszenie pojazdu do licencji w terminie, przy czym tylko od dnia kontroli (31 października 2019 r.) do dnia wydania decyzji przez organ pierwszej instancji minęło 116 dni. Obowiązek ten jest niezależny od tego na jakiej podstawie przedsiębiorca użytkował kontrolowany pojazd. W tych okolicznościach faktycznych organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy sprawy oraz zasadnie nałożył na skarżącą karę pieniężną za popełnienie naruszenia opisanego w lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy, podobnie jak organ pierwszej instancji, nie znalazł podstaw do zastosowania w sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. i dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji. W skardze wniesionej na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skarżąca postawiła dwa zarzuty. Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów skutkujące przyjęciem, że pomiędzy skarżącym a B Sp. z 0.0. Sp. k. istniał stosunek najmu autokaru (środka trwałego) marki [...] o nr rej. [...], w konsekwencji czego skarżący nie dokonał zmiany treści licencji o nr [...] poprzez brak zgłoszenia do rzeczowej licencji tego pojazdu. Drugi zarzut dotyczy naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 65 § 2 Kodeksu cywilnego poprzez brak jego zastosowania w niniejszej sprawie oraz art. 14 ustawy o transporcie drogowym poprzez uznanie, że skarżący nie wypełnił obowiązku zgłoszenia zmian do licencji o nr [...] poprzez dopisanie do niej pojazdu marki [...] o nr rej.[...]. Na tej podstawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi A Sp. z o.o. stwierdziła, że organy naruszyły zasadę swobodnej oceny dowodów, gdyż stwierdziły, ze intencją skarżącej i firmy B Sp. z o.o. sp. k. było zawarcie umowy najmu autokaru marki [...] o nr rej. [...], skutkującego wejściem przez skarżącą w posiadanie środka trwałego, co z kolei wiązało się z koniecznością dokonania zgłoszenia zmian do licencji, gdy wykonywany był tylko transport osób w sytuacji kryzysowej, jaką była awaria autokaru skarżącej. Już w protokole z kontroli drogowej kierowca oświadczył, że po przyjeździe do [...] z [...], wysadził pasażerów i podjął pasażerów na ternie Polski z dworca autobusowego firmy A na ternie Polski w [...]. A na polecenie Kierownika D. S. z firmy B Sp. z o.o. Sp. k. zabrał pasażerów z dworca do [...] . Przewóz ten miał być pomocą dla firmy A Sp. z o.o., której autokar uległ uszkodzeniu. Ponadto zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania rzeczą oczywistą jest, że gdyby skarżący był najemcą autokaru, to polecenia we wskazanym w protokole kierowcom rzeczowego autokaru wydawałby przedstawiciel skarżącego, a nie przedstawiciel B Sp. z o.o. Sp.k. Skarżąca podkreśliła, że nie można oddać autokaru w posiadanie zależne i jednocześnie sprawować władztwo nad pojazdem i jego załogą. Wyjaśnienia kierowcy autokaru dowodzą, że czynność prawną pomiędzy skarżącą a B Sp. z o.o. Sp. k. należy ocenić nie jako najem spornego autokaru a zlecenie transportu osób. Zdaniem skarżącej istotny jest także sposób rozliczenia między firmami. Treść czynności prawnej determinuje sposób opodatkowania danej czynności oraz prawidłowość zastosowanej stawki podatku VAT. Nadto faktura VAT jest dokumentem księgowym potwierdzającym treść czynności prawnej łączącej strony. Dlatego wnioski organu odwoławczego, że sposób rozliczeń między skarżącą a B Sp. z o.o. Sp. k. nie ma znaczenia w sprawie, są absurdalne. Treść czynności prawnej łączącej strony umowy determinuje sposób rozliczeń. Przedłożone do akt sprawy faktury VAT są to faktury wystawione przez B Sp. z o.o. Sp.k. To nie skarżąca, ale jej kontrahent w treści faktury VAT wskazał treść czynności prawnej łączącej go ze skarżącą. Zatem w świetle powyższych rozbieżności przyznanie wiarygodności wyjaśnieniom B Sp. z o.o. Sp. k. stanowi dowolną a nie swobodną ocenę dowodów. Wskazana wyżej sytuacja kryzysowa – zdaniem skarżącej – nie miała żadnego uzasadnienia dla dokonywania zmian w spornej licencji ani przed tą datą ani po tej dacie. Organy naruszyły też art. 65 § 2 Kodeksu cywilnego, gdyż nie zbadały należycie jaki był zgodny zamiar stron i cel zwartej umowy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy generalnie podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 22 lutego 2021 r., wydanym na podstawie art. 93 ust. 2 u.t.d., organ odwoławczy wstrzymał z urzędu wykonanie zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W opisanych przypadkach sąd uchyla decyzję lub postanowienie. Natomiast stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2-3 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza ich nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.).Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 P.p.s.a. Sposób rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny regulują dwa przepisy: art. 134 oraz art. 135 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co istotne, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do decyzji sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu z dnia 26 marca 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym na dzień 18 maja 2021 r. Z zarządzenia Przewodniczącej Wydziału wynika, że podstawą skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) oraz § 1 pkt 1 i 2 oraz § 3 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. W sprawie sporne było czy skarżąca popełniła delikt polegający na naruszeniu określonego w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, nadal zwanej u.d.t., obowiązku przewoźnika drogowego zgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a u.d.t., a w konsekwencji czy zasadnie nałożono na nią administracyjną karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, natomiast organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 u.d.t. Zmiany te mają być zgłoszone nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Stosownie natomiast do treści art. 14 ust. 2 u.d.t., jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji. W aktach sprawy znajduje się umowa najmu autokaru zawarta w dniu 30 października 2019 r. między skarżącą a B Sp. z o.o. Sp. komandytowa z siedzibą w [...]. Z jej treści wyraźnie wynika między innymi, że przedmiotem najmu jest autokar marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], że umowa najmu rozpoczyna się dnia 30 października 2019 r. i zostaje zawarta na czas do dnia 31 października 2019 r. W umowie tej wyraźnie wskazano, że przedmiotowy pojazd stanowi własność wynajmującego, a przeznaczony jest do realizowania przez najemcę połączeń liniowych na trasie [...] . Tak jednoznaczna nazwa oraz treść zawartej umowy - w ocenie Sądu - nie wymaga badania tego, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy. Oba elementy wynikają bowiem bezpośrednio z jej treści. Stąd organy administracji obu instancji nie naruszyły art. 65 § 2 K.c., gdyż nie było potrzeby jego stosowania. W odniesieniu do jednoznacznej treści umowy z dnia 30 października 2019 r. nieprzekonujące i irracjonalne są twierdzenia skarżącej o tym, że z uwagi na awarię autokaru zamierzała skorzystać z usług B Sp. z o.o. Sp. k., lecz omyłkowo, zamiast zlecenia usługi transportu, zawarto umowę najmu autokaru. Poza tym od profesjonalisty prowadzącego działalność gospodarczą tego typu co skarżąca, w której zawieranie tego rodzaju umów w sytuacjach awaryjnych nie należy do rzadkości, można oczekiwać należytej staranności przy zawieraniu umów. Zawarcie tego typu umowy jest jak najbardziej uzasadnione nadzwyczajnymi okolicznościami, tak jak w rozpoznawanej sprawie awarią autokaru. Sąd nie kwestionuje w tym zakresie ani ustaleń organu, ani twierdzeń skarżącej. Co więcej, te dwa źródła informacji o stanie faktycznym wzajemnie się uzupełniają. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w dniu 30 października 2019 r. nastąpiła zmiana pojazdu, którym A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wykonywała przewóz drogowy, a która to zmiana została stwierdzona przez organ pierwszej instancji w dniu 31 października 2019 r. W świetle przytoczonych wyżej przepisów nie ulega wątpliwości, że w przypadku zmiany pojazdu, którym skarżąca wykonywała przewóz drogowy, miała ona obowiązek zgłosić zmianę pojazdu. Jak wynika z art. 14 ust. 1 u.t.d., obowiązek ten materializuje się w terminie 28 dni od dnia powstania zmiany, co oznacza, że w niniejszej sprawie skarżąca miała obowiązek dokonać zgłoszenia w ciągu 28, od dnia, w którym zmieniła pojazd. Obowiązek ten jest niezależny od przyczyny, z powodu której doszło do zmiany pojazdu. Sąd podkreśla, że możliwość użytkowania nowego pojazdu (zamienionego pojazdu) przez przewoźnika nie jest uzależniona od momentu zgłoszenia jego zmiany właściwemu organowi. Wykładnia art. 14 ust. 1 u.t.d. wskazuje, że dokonanie zgłoszenia zmian może nastąpić również po ich powstaniu, a samo zgłoszenie nie może nastąpić później niż 28 dnia od dnia powstania zmiany, w tym wypadku zmiany pojazdu, którym wykonywany jest stale lub był wykonywany okazjonalnie przewóz drogowy. Zgłoszenie to nie musi nastąpić w dacie powstania zmiany, gdyż w praktyce pozbawiłoby przedsiębiorcę możliwości skorzystania z 28-dniowego terminu na zgłoszenie zmian. Celem omawianej regulacji jest, zdaniem Sądu, umożliwienie przedsiębiorcy prowadzenia działalności gospodarczej, bez konieczności natychmiastowego załatwiania formalności związanych ze zmianą pojazdu. Nie można bowiem wykluczyć przypadków nagłych, kiedy zachodzi konieczność zmiany pojazdu z powodów nieprzewidzianych i od przedsiębiorcy niezależnych (wypadek, uszkodzenie wyłączające pojazd z dalszej eksploatacji, czy – tak jak w przedmiotowym stanie faktycznym – działanie w trybie awaryjnym). W takim przypadku przedsiębiorca ma właśnie 28 dni na usunięcie awarii, podjęcie innych nadzwyczajnych działań oraz zgłoszenie zmian i dopełnienie formalności związanych np. z najmem lub zakupem i rejestracją nowego pojazdu. W konsekwencji oznacza to, że w okresie omawianych 28 dni przedsiębiorca posiadający zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, może wykonywać transport zmienionym (nowym) pojazdem bez dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 u.t.d. i w okresie tym nie podlega karze za wykonywanie przewozu pojazdem niezgłoszonym, tzn. bez zgłoszenia zmian w zakresie tego pojazdu (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 tycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 2208/11, CBOSA). Jeżeli jednak nie zgłosi właściwemu organowi stosownej zmiany we wskazanym okresie, wówczas popełnia delikt sankcjonowany treścią art. 92a ust. 1 u.t.d. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy skarżąca nie zgłosiła zmiany pojazdu, którym wykonywała przewóz drogowy w dniach 30 i 31 października 2019 r. w terminie 28 dni od daty dokonania tej zmiany. Podlega zatem odpowiedzialności administracyjnoprawnej z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych (ust. 3). Stosownie do treści art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie z tym unormowaniem, niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę podlega karze pieniężnej w wysokości 800 zł. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo i wyczerpująco ustaliły i oceniły stan faktyczny sprawy, prawidłowo zastosowały do niego normy prawa materialnego z pełnym poszanowaniem reguł procesowych. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji.