II SA/Op 218/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie: sędzia WSA Daria Sachanbińska asesor sądowy Elżbieta Naumowicz - spr. Protokolant: starszy sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2006 roku sprawy ze skargi F. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych o d d a l a s k a r g ę. Decyzją z dnia 17 marca 1998 r., Nr [...], wydaną w trybie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) i art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), wydaną po wszczęciu postępowania na skutek zawiadomienia dokonanego przez M. W., Burmistrz [...] nakazał F. P. zamurowanie otworu okiennego zlokalizowanego we wschodniej ścianie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (pomieszczenie kuchni), jako wybudowanego niezgodnie z warunkami pozwolenia na budowę nr [...] z dnia 12 października 1982 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż budynek został wybudowany w odległości 3,40 m od granicy wschodniej działki zamiast w odległości 4 m, określonej w zatwierdzonym planie realizacyjnym, wymaganej przepisem § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.); odległość ta może być zmniejszona do 3 m, jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. Organ przyjął, że w trakcie budowy inwestor zmniejszył odległość budynku od granicy działki z 4 m do 3,40 m i wskazał, że podnoszony przez F. P. argument, iż uzyskał zgodę poprzedniej właścicielki nieruchomości sąsiedniej na taką lokalizację budynku, nie zwalnia od zachowania obowiązujących warunków technicznych tj. likwidacji otworu okiennego. Wojewoda [...] decyzją z dnia 29 maja 1998 r., nr [...] , utrzymał w mocy powyższą decyzję, jednak na skutek skargi wniesionej przez F. P. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 marca 2000 r., sygn. akt II SA/Wr 1282/98, uchylił decyzję organu odwoławczego z uwagi na braki w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, dotyczące przeprowadzenia oględzin oraz pomiarów. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia 8 września 2000 r., nr [...], uchylił decyzję pierwszoinstancyjną i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, podając, że wynik przeprowadzonych oględzin i pomiarów nie jest jednoznaczny z uwagi na brak słupków granicznych, a odległość od strony działki M. W. wynosi 3,49 m. Poza tym organ wskazał, iż F. P. złożył oświadczenie, że aktualnie przebiegające ogrodzenie usytuowane jest w odległości 0,60 m od granicy, a fakt wytyczenia budynku przez geodetę i na podstawie zatwierdzonego planu zagospodarowania działki inwestora oraz wykonanie inwentaryzacji powykonawczej z dnia 18 grudnia 1987 r. uzasadniały przyjęcie lokalizacji budynku zgodnie z pozwoleniem. Organ podkreślił, że sprawa przebiegu granicy należy do właściwości sądów cywilnych. Na skutek skargi wniesionej przez M. W. doszło do kolejnego uchylenia decyzji organu odwoławczego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia 3 lipca 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 2224/2000. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organ odwoławczy w dalszym ciągu nie ustalił okoliczności nakazanych wyrokiem z dnia 10 marca 2000 r., dotyczących jednoznacznego ustalenia odległości budynku F. P. od granicy z działką M. W. Poza tym stwierdził, że kwestia ustalenia przebiegu granic, jako zagadnienie wstępne, powinna zostać wyjaśniona w odrębnym postępowaniu, co uzasadniałoby ewentualne zawieszenie w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia 29 października 2002 r., nr [...], uchylił decyzję Burmistrza [...] z dnia 17 marca 1998 r., Nr [...] i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe, argumentując, że w postępowaniu odwoławczym ustalono bezspornie, iż odległość między budynkiem F. P., a granicą działki M. W., wynosi 3,70 m, natomiast odległość między budynkiem F. P., a budynkiem zaprojektowanym i wybudowanym przez M. W. na działce sąsiedniej, która w momencie budowy budynku przez F. P. była niezabudowana, wynosi 9 m. Organ wskazał, że przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki zezwalał na zmniejszenie odległości 4 m, określonej w § 12 ust. 4 tego rozporządzenia, z tym, że odległość między budynkiem istniejącym i projektowanym nie mogła być mniejsza niż 8 m, tym samym F. P. nie naruszył obowiązujących wówczas przepisów techniczno-budowlanych. Nadto uzyskał wszystkie wymagane przepisami prawa decyzje, dopełnił obowiązku zawiadomienia o przystąpieniu do użytkowania, dołączając wymagane dokumenty, które zostały przyjęte przez organ bez sprzeciwu. Tym samym organ uznał, że budynek został wybudowany zgodnie z warunkami pozwolenia, a dokonane odstępstwa nie są istotne, natomiast odmienna ocena w tym zakresie - dokonana po dziesięciu latach od oddania obiektu do użytkowania - nie może być uznana za prawidłową. Powyższa decyzja organu odwoławczego, w wyniku skargi wniesionej przez M. W., została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 2721/02, który w uzasadnieniu stwierdził wydanie jej z naruszeniem prawa materialnego. Sąd wskazał, że stanowisko organu pierwszej instancji, oparte o przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, przy ustalonym niezachowaniu wymaganej tym przepisem odległości 4 m od granicy działki, jest prawidłowe. Stwierdził, że nie można podzielić odmiennego stanowiska organu odwoławczego, tym bardziej, iż wyłączone jest uznanie organu rozstrzygającego w kwestii wydania nakazu w oparciu o art. 40 Ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Ponadto odstępstwa zrealizowanego obiektu od udzielonego pozwolenia na budowę uzasadniały wydanie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, gdyż wprowadzone zmiany naruszały przepisy techniczno-budowlane. Powołując się na rozporządzenie Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, Sąd podał, że skoro w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, iż budynek mieszkalny F. P. usytuowany został w odległości 3,70 m od granicy z działką M. W., to nie można uznać, iż została zachowana odległość 4 m zastrzeżona przepisami. Ponadto nie zachodzą przesłanki określone w § 12 ust. 2 powyższego rozporządzenia, gdyż budynek F. P. został zrealizowany kiedy nie istniała zabudowa sąsiedniej działki. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, powołując się na wynikającą z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadę związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, organ odwoławczy przytoczył zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 grudnia 2004 r. stanowisko Sądu o konieczności zastosowania przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i o niemożliwości stosowania uznania administracyjnego w kwestii wydania nakazu z art. 40 Ustawy Prawo budowlane z 1974 r., jeśli ustalona odległość spornego budynku od granicy działki jest mniejsza niż 4 m. W konkluzji organ stwierdził, iż budynek F. P. został zrealizowany z odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę, co uzasadniało wydanie nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami, jak to rozstrzygnięto w decyzji organu pierwszej instancji. We wniesionej na tę decyzję skardze F. P. wnosił o jej uchylenie, ewentualnie o uchylenie i do ponownego rozpoznania przekazanie organowi pierwszej instancji, zarzucając niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, pominięcie sytuacji faktycznej nieruchomości w dniu 14 sierpnia 1988 r. oraz przedawnienie, które powinno skutkować umorzeniem sprawy. Podkreślając rozbieżność pomiędzy ustalanymi kolejno w toku postępowania odległościami od granicy działki, wahającymi się do 3,40 m do 3,70 m, stwierdził, iż sporne jest, w którym miejscu powinny znajdować się słupki graniczne i w tym zakresie uznanie administracyjne nie jest właściwe. Podniósł, że w dacie realizacji inwestycji na wysokości wschodniej ściany budynku nie istniała i nie była planowana żadna budowa, stąd oceny merytorycznej i prawnej należy dokonać w odniesieniu do roku 1988. Poza tym wskazał, iż przed realizacją budowy uzyskał wszystkie wymagane decyzje oraz zawiadomił o przystąpieniu do użytkowania bez sprzeciwu organu, a przy budowie działał za wiedzą i w porozumieniu z właścicielem działki sąsiedniej, który "wprost wyraził zgodę na przybliżenie budynku do granicy działki". Zaskarżonej decyzji zarzucił pominięcie faktu, że w latach 1982-1988 obowiązywała zasada swoistej legalizacji lub dozwolenia na odstępstwa za zgodą bezpośrednich sąsiadów. Zarzut przedawnienia uzasadnił tym, że w poszanowaniu prawa zgłoszono budynek do użytkowania i odebrany on został bez zastrzeżeń, a do roku 1998 istniał stan spokojnego posiadania. Podkreślił, iż w przepisie § 12 ust. 2 rozporządzenia mowa była o budynku projektowanym, podczas gdy w tym czasie nie było ani takiego budynku ani projektu, była zaś oficjalna zgoda właściciela sąsiedniej posesji. Organ wnosił o oddalenie skargi, przytaczając w całości argumentację podawaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W toku postępowania przed Sądem, F. P. przedłożył dokumentację fotograficzną, przedstawiającą betonowe ogrodzenie wykonane przez M. W., podając, iż jego ustawienie poprzedziły pomiary geodezyjne dokonywane przez geodetów wczesną wiosną 2005 r., a znajduje się ono w miejscu bardziej oddalonym od jego budynku, na linii granicznej wskazanej przez geodetów, a także został wkopany słupek graniczny, jednak nie wie, czy słupek ten jest w miejscu nowym czy starym. Na rozprawie w dniu 30 maja 2006 r. M. W. oświadczył, że poza pomiarami przeprowadzonymi w roku 2002 na jego zlecenie, w roku 2005 nie miały miejsca żadne inny pomiary geodezyjne, natomiast płot ustawił na swoim gruncie w celu uniemożliwienia przechodzenia F. P. na swą posesję, gdyż właściwa granica przebiega wzdłuż płotu ustawionego przez skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargę należało oddalić. Na wstępie wskazać przyjdzie, iż decyzje wydane w niniejszej sprawie są już po raz czwarty przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Rozstrzygnięcia wydawane przez organ odwoławczy były trzykrotnie zakwestionowane przez Sąd z powodu dostrzeżonych uchybień formalno- i materialnoprawnych. Zauważyć jednak trzeba, iż zasadnicze znaczenie przy rozpoznawaniu sprawy przez Sąd w niniejszym postępowaniu miała okoliczność, że zaskarżona decyzja została podjęta po uchyleniu wyrokiem z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 2721/02, decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 29 października 2002 r., nr [...] , uchylającej decyzję Burmistrza [...] z dnia 17 marca 1998 r., Nr [...] i umarzającej postępowanie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tegoż wyroku Sąd zaakceptował stanowisko zajęte w wydanej przez organ pierwszoinstancyjny decyzji, dotyczące naruszenia przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), którą to decyzją, opartą o przepis art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) i art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), nakazano zamurowanie otworu okiennego. Dokonując takiej oceny Sąd przyjął, iż postępowanie dowodowe wykazało, że odległość budynku F. P. od granicy z działką M. W. wynosi 3,70 m, zamiast wymaganej odległości 4 m. Poza tym Sąd wyraźnie wskazał, iż uznanie organu rozstrzygającego przy wydawaniu nakazu w oparciu o art. 40 ustawy Prawo budowlane jest wyłączone i z tego względu nie podziela odmiennego poglądu organu odwoławczego. Stanowisko wyrażone w powyższym wyroku ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, gdyż zgodnie z zasadą wynikającą z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Według utrwalonego w doktrynie i orzecznictwie stanowiska, które należy podzielić, przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się zawartą w uzasadnieniu wyroku wykładnię przepisów, zarówno prawa procesowego jak i materialnego, polegającą na wyjaśnieniu ich treści oraz sposobu zastosowania w konkretnym wypadku związanym z rozpoznawaną sprawą. W zakresie oceny prawnej mieści się nie tylko krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, ale i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie prawa zostało w danym wypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne oraz jakie, zdaniem sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem. Zasada zawarta w przepisie art. 153 p.p.s.a. oznacza w istocie, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające zarówno poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zostało wydane, jak i poza zakres poprzedzającego je postępowania administracyjnego. Zasięgiem jego oddziaływania zostaje bowiem objęte także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie, jakie nastąpi w razie uchylenia zaskarżonego aktu. Zasada ta oznacza również, że w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten Sąd (np. w razie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie wydane w powtórnym postępowaniu, prowadzonym po uchyleniu przez Sąd poprzednio wydanej decyzji), sąd administracyjny będzie nadal związany oceną prawną wyrażoną w wydanym wcześniej wyroku, jeżeli nie zmieniły się okoliczności sprawy powodujące nieaktualność tej oceny. Wyłączenie związania przewidzianego w art. 153 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie w przypadku zmiany przepisów prawnych stanowiących podstawę oceny w danej sprawie lub w razie zmiany stanu faktycznego sprawy, albo uchylenia orzeczenia w prawem określonym trybie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 364-366 oraz wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 130/97, OSP 1999, z. 5, poz. 101 i uchwała 7 sędziów NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., sygn. akt OPS 4/99, ONSA 1999, nr 4, poz. 118). Zauważyć w tym miejscu należy, że w wyniku uzupełniającego postępowania dowodowego, przeprowadzonego w toku niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, nie potwierdziła się podnoszona przez F. P. okoliczność, by po wydaniu wyroku z dnia 7 grudnia 2004 r., a przed wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia [...], dokonane zostały przez geodetów ponowne pomiary, skutkujące wybudowaniem przez M. W. betonowego płotu w niedalekiej odległości od już istniejącego płotu należącego do skarżącego. F. P. nie przedłożył na tę okoliczność żadnych dowodów, natomiast na wezwanie Sądu, w piśmie z dnia 29 grudnia 2005 r., Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w N. stwierdził, iż ostatnie czynności geodezyjne, dotyczące ustalenia przebiegu granic pomiędzy spornymi działkami, były przeprowadzone w roku 2002. Ta okoliczność była zatem znana organowi odwoławczemu już w poprzednio prowadzonym postępowaniu. Na niej oparł również swoje ustalenia Sąd, wydając wyrok w dniu 7 grudnia 2004 r. i przyjmując za ustaloną odległość budynku F. P. od granicy z działką M. W. wynoszącą 3,70 m. Z lektury akt wynika, iż taka właśnie odległość podana została w piśmie Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w N. z dnia 30 września 2002 r. Z powyższych względów, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, od daty wydania wyroku z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 2721/02, nie nastąpiła zmiana stanu faktycznego sprawy. Nie miała również miejsca zmiana stanu prawnego, która wyłączyłaby obowiązek podporządkowania się organu odwoławczego ocenie prawnej dokonanej przez Sąd w tym wyroku i która mogłaby mieć wpływ na sformułowaną tam ocenę prawną. Wyrok ten nie był też przez strony kwestionowany i nie został wzruszony w przewidzianym przepisami trybie. Niewątpliwym jest, że w powołanym wyroku z dnia 7 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 2721/02, zawarto ocenę prawną, dotyczącą prawidłowego sposobu zastosowania w przedmiotowej sprawie konkretnych przepisów, tj. art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych (...), oraz ich wykładnię. W okolicznościach faktycznych sprawy Sąd ten wykluczył przede wszystkim dopuszczalność stosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych (...) i uznał wprost, że stwierdzone niezachowanie wymaganej odległości 4 m od granicy działki powinno skutkować wydaniem nakazu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem poprzez zamurowanie otworu okiennego we wschodniej ścianie budynku. Ocena prawna zawarta w tym wyroku obejmowała również trafność zastosowania trybu postępowania wynikającego z art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., który to przepis przyjął organ pierwszej instancji poprzez art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Sąd zanegował przy tym możliwość stosowania w jego ramach uznania administracyjnego. Ocena ta determinowała stanowisko, jakie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. powinien zająć przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, by nie narazić się na zarzut naruszenia zasady określonej w art. 153 p.p.s.a. Związany był nią również Sąd rozpatrujący niniejszą skargę. W istocie, wyrok ten przesądzał o konieczności wydania w trybie art. 40 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. nakazu wykonania przez F. P. w oznaczonym terminie zmian niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami, polegających na zamurowaniu okna w ścianie od granicy z działką M. W. W tych warunkach nie mogło dojść do wydania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. innej decyzji niż utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podkreślić w tym miejscu należy, że omówione wyżej związanie sądu administracyjnego własną oceną prawną przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, oznacza niemożność skutecznego oparcia skargi na podstawach prawnych sprzecznych z tą oceną. Z tych względów nie można było bez naruszenia art. 153 p.p.s.a. uwzględnić zarzutów stawianych pod adresem zaskarżonej decyzji odnośnie przepisów, jakie powinny mieć zastosowanie w sprawie. Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mogła mieć także znaczenia ani kwestia zgody na przybliżenie budynku, udzielonej skarżącemu przez poprzedniego właściciela sąsiedniej nieruchomości, ani fakt niekwestionowania przez organ zawiadomienia o przystąpieniu do użytkowania budynku, ani wreszcie fakt spokojnego użytkowania wzniesionego budynku przez dłuższy czas. Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, iż w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. (i z 1994 r.) przyjęcie zawiadomienia o przystąpieniu do użytkowania budynku (zgłoszenia o rozpoczęciu użytkowania budynku) nie jest tożsame z uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974 r., na zasadzie art. 42 ust. 1 i 2 tej ustawy, pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego było wymagane w przypadku wydania nakazu dokonania zmian lub przeróbek lub nałożenia takiego obowiązku przez właściwy organ. Z akt sprawy nie wynika, aby miała miejsce któraś z wymienionych okoliczności, natomiast jest brak podstaw prawnych, by zawiadomieniu o przystąpieniu do użytkowania budynku i przyjęciu takiego zawiadomienia przez właściwy organ przypisywać moc sanującą wszelkie odstępstwa zrealizowanego obiektu od pozwolenia na budowę oraz obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych. Również argumenty dotyczące przedawnienia nie mogą zostać uznane przez Sądu. Są one bezprzedmiotowe, gdyż w przepisach prawa budowlanego ustawodawca nie przewidział żadnego okresu przedawnienia dla stwierdzenia przez właściwy organ wykonania robót w sposób odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach oraz do nałożenia przezeń, w drodze decyzji, obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Dotyczy to zarówno ustawy Prawo budowlane z 1974 r., jak i obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.