II SA/Op 225/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. Sędziowie Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2015 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 24 marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez W. S., jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 24 marca 2015 r., nr [...], uchylająca decyzje organu pierwszej instancji i orzekająca o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu D. J. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-inwentarskiego o obsadzie do 18,7 DJP w [...], na działkach oznaczonych nr a, nr b i nr c k.m.[...]. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. Wnioskiem z dnia 26 stycznia 2012 r. D. J. wystąpił do Starosty Krapkowickiego o pozwolenie na budowę dla inwestycji określonej jako "polegającej na budowie budynku gospodarczo-inwentarskiego o obsadzie do 39 DJP, na działkach nr a, nr b i nr c k.m. [...] w [...]". Do wniosku dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Burmistrza Krapkowic z dnia 18 lipca 2011 r., nr [...] o warunkach zabudowy i cztery egzemplarze projektu budowlanego. Decyzją z dnia 18 stycznia 2010 r. Starosta Krapkowicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem. Decyzja ta, w trybie odwoławczym, została utrzymana w mocy decyzją Wojewody Opolskiego z dnia 25 maja 2012 r. Na skutek skargi wniesionej przez W. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II SA/Op 358/12, uchylił powyższe decyzje organów obu instancji. W motywach wyroku Sąd wskazał, że dokonana przez organy ocena zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy budzi istotne zastrzeżenia. W szczególności Sąd stwierdził, że organy nie wyjaśniły, jaka faktyczna obsada zwierząt będzie mieścić się w budynku gospodarczo- inwentarskim. Ponadto podkreślił, że zarówno wniosek o pozwolenie na budowę, jak i decyzja o pozwoleniu na budowę dotyczyły budowy budynku gospodarczo-inwentarskiego o obsadzie do 39 DJP, co w istocie oznacza, że tylko w tym jednym nowym obiekcie może mieścić się liczba zwierząt odpowiadająca maksymalnie wartości 39 DJP, niezależnie od obsady w innych budynkach funkcjonujących na terenie gospodarstwa inwestora. W decyzji o warunkach zabudowy sprecyzowano natomiast wyraźnie, że ustalenia funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczą inwestycji obejmującej budowę budynku gospodarczo-inwentarskiego dla chowu lub hodowli zwierząt o łącznej obsadzie, tj. obecnej i planowanej, w liczbie do 39 DJP. Sąd zaakcentował, że organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji nie odniósł się do tej kwestii i nie wyjaśnił, z jakich przyczyn odstąpił od dalszego jej badania. Podkreślił też, że organy nie ustaliły też, jaki charakter mają budynki przewidziane do rozbiórki i czy po jej dokonaniu budynek objęty wnioskiem będzie jedynym budynkiem w gospodarstwie, w którym prowadzony będzie chów trzody, jak również nie oceniły, czy obiekt budowlany objęty wnioskiem, z uwagi na wskazaną w projekcie budowlanym bezściółkową metodę chowu, może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Ponadto, organ odwoławczy nie odniósł się do podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu zarzutów dotyczących utrudnień w zagospodarowaniu jego działki. W ocenie Sądu, istotną wadliwością było również nienależyte odniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutów dotyczących wyłączenia pracownika organu. Uznał, że wniosek w tym zakresie, zgłoszony w toku postępowania odwoławczego, powinien zostać załatwiony w sposób przewidziany prawem, przy uwzględnieniu art. 24 § 1 K.p.a. W zaleceniach co do dalszego postępowania, Sąd wskazał, że organ winien prawidłowo rozpatrzeć wniosek o wyłączenie pracownika, a następnie dokonać analizy wniosku inwestora i załączonej do niego dokumentacji zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W ponownym postępowaniu wyjaśniającym, działając na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, Starosta Krapkowicki, postanowieniem z dnia 11 marca 2013 r., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości wskazanych w projekcie budowlanym. W wyniku realizacji tego obowiązku, inwestor przedłożył do akt sprawy 4 egzemplarze uzupełnionego projektu budowlanego. Decyzją z 28 marca 2013 r., Starosta Krapkowicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił D. J. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo- inwentarskiego o obsadzie do 39 DJP, na działkach nr a, b, c k.m. [...], w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że inwestor dnia 19 marca 2013 r. uzupełnił braki wynikające z postanowienia wydanego dnia 11 marca 2013 r., a rozwiązania projektowe są zgodne z zaleceniami zawartymi w wyroku WSA w Opolu z dnia 31 października 2012 r. Podkreślił, że projekt budowlany zawiera informację, że tuczniki utrzymywane będą na wysokiej ściółce w murowanych i stalowych kojcach, a istniejące obiekty znajdujące się na działce nr b k.m. [...] przeznaczone są do rozbiórki, zgodnie z projektem zagospodarowania terenu. Obsada trzody chlewnej (po rozbiórce obiektów) zostanie przeniesiona w całości dobrostanu do projektowanego budynku inwentarsko – gospodarczego, a obsada inwentarska będzie się znajdowała w jednym budynku. Projektowany budynek będzie wyposażony w instalację wodno- kanalizacyjną i elektryczną doprowadzoną z istniejącego budynku gospodarczego znajdującego się na działce natomiast nieczystości ciekłe (gnojówka) powstające w procesie hodowli trzody chlewnej odprowadzane będą do szczelnego zbiornika istniejącego na działce inwestora (miejsce przyłączenia do istniejącego szamba oraz wpięcie do istniejącego przyłącza wody, zaznaczono na projekcie zagospodarowania terenu oraz w projektach branżowych). Ponadto z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek będzie usytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości 26,50 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego. Organ wskazał też, że projekt budowlany zawiera opis techniczny z uwzględnieniem emisji powstających w procesie chowu trzody chlewnej, a w szczególności: amoniaku, siarkowodoru oraz hałasu powodowanego przez zwierzęta, oraz charakterystykę energetyczną budynku, opracowaną zgodnie z przepisami dotyczącymi metodologii obliczania charakterystyki energetycznej budynku i lokalu mieszkalnego lub części budynku stanowiącej samodzielną całość techniczno-użytkową oraz sposobu sporządzania i wzorów świadectw ich charakterystyki energetycznej. Podkreślił, że projekt zawiera analizę możliwości racjonalnego wykorzystania pod względem technicznym, ekonomicznym i środowiskowym odnawialnych źródeł energii, takich jak: energia geotermalna, energia promieniowania słonecznego, energia wiatru, a także możliwości zastosowania skojarzonej produkcji energii elektrycznej i ciepła oraz zdecentralizowanego systemu zaopatrzenia w energię w postaci bezpośredniego lub blokowego ogrzewania powierzchni użytkowej większej niż 1000 m ², określonej zgodnie z Polska Normą, jak również informację, że ilość dostarczanej energii elektrycznej oraz wody jest wystarczająca pod planowaną inwestycję. W projektowanym budynku przewidziana jest hodowla tuczników o obsadzie do 18,7 DJP, a istniejąca obsada w gospodarstwie inwestora wynosi 20,3 DJP, w związku z czym łącza obsada wyniesie 39 DJP. Reasumując organ podkreślił, że inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy z dnia 18 lipca 2011 r. a rozwiązania projektowe zgodne z zaleceniami WSA w Opolu. Dodał też, że nie potwierdziły się przesłanki wyłączenia pracownika bądź organu, wobec cofnięcia przez odwołującego zarzutów i wniosku. Od powyższej decyzji odwołał się W. S., zarzucając organowi brak dostatecznego wyjaśnienia w przedmiocie, czy podana przez inwestora liczba DJP jest zgodna z danymi będącymi w posiadaniu ARiMR, akcentując, że w jego ocenie liczebności obsady gospodarstwa przekroczy 39 DJP. Powtórzył zarzut, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił jaki charakter mają budynki przewidziane do rozbiórki i czy po jej dokonaniu budynek objęty wnioskiem będzie jedynym budynkiem w gospodarstwie, w którym realizowany będzie chów trzody. Uznał, że Starosta Krapkowicki nie zbadał oddziaływania inwestycji na otoczenie, podkreślając przy tym, że realizacja inwestycji utrudni zagospodarowanie jego działki siedliskowej, co z kolei wpłynie znacząco na ograniczenie prawa własności do nieruchomości w stopniu wykraczającym poza sferę prawa cywilnego. Decyzją z dnia 30 września 2013 r. Wojewoda Opolski utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że projektowana inwestycja zakłada budowę budynku, w którym mieścić będzie się obsada do 18,7 DJP (133 sztuk), a zatem po jego zrealizowaniu w gospodarstwie hodowla zwierząt nie przekroczy liczby 39 DJP. W. S. zaskarżył decyzję Wojewody Opolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/OP 542/13, orzekł o uchyleniu powyższej decyzji odwoławczej. Uwzględniając wiążące wskazania, wynikające z wcześniejszego wyroku, Sąd zwrócił uwagę na to, że zarówno rozstrzygnięcie jak i uzasadnienie decyzji stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym i żadne z nich – poza wyjątkami określonymi w ustawie - nie może istnieć oddzielnie w obrocie prawnym. Pomiędzy osnową decyzji a jej uzasadnieniem musi zachodzić spójność. Stosownie do tego Sąd uznał, że wymogów tych nie spełnia zaskarżona decyzja. Pomimo bowiem, iż z treści uzasadnienia wynika, że obsada zwierząt w nowym budynku gospodarczo-inwentarskim będzie na poziomie 18,7 DJP, to rozstrzygnięcie takie nie wynika z sentencji decyzji organu pierwszej instancji zaaprobowanej bez zastrzeżeń przez organ odwoławczy. Wskazując na wniosek o pozwolenie na budowę, decyzję o warunkach zabudowy oraz załączoną do projektu budowlanego mapę do celów projektowych i projektu zagospodarowania terenu, Sąd zwrócił uwagę, że do wyburzenia przeznaczone są budynki położone na działce b o numerach 5 i 6, opisane w legendzie jako "istniejący budynek mieszkalny i budynki gospodarcze do wyburzenia", a porównanie zapisów w tych dokumentach ujawnia wadliwość zaskarżonej decyzji i sprzeczność między jej sentencją, a uzasadnieniem. Nowy budynek gospodarczo – inwentarskiego w kształcie litery "L", który oznaczono w projekcie zagospodarowania numerem 1, położony na działkach nr a, c i b może bowiem mieć obsadę tylko 18,7 DJP, gdyż istnieje już chlewnia nie przeznaczona do wyburzenia, (obiekt nr 4) o obsadzie 20,3 DJP. W przeciwnym wypadku, jeżeli pozwolenie na budowę zezwalało będzie na obsadę w nowej chlewni (obiekt nr 1) do 39 DJP, to zajdzie sprzeczność z decyzją o warunkach zabudowy oraz wymagane będzie uzyskanie oceny oddziaływania na środowisko, gdyż będzie to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397, z późn. zm.), (39 DJP+20,3 DJP= 59,3 DJP). Sąd stwierdził, że treść rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji jest sprzeczna z jej uzasadnieniem, co narusza wymogi zawarte w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. Dostrzegł ponadto, że związanie wcześniejszym wyrokiem nie zwalniało organów z obowiązków dokonania dokładnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, koniecznych dla podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 35 ust. 1-4 Prawa budowlanego. Przede wszystkim nie dokonano analizy stanu faktycznego w kontekście dowodów, które pozwalałyby na stwierdzenie, że decyzja została wydana zgodnie z przepisami. Organ odwoławczy lakonicznie też odniósł się do zarzutów odwołania dotyczących ograniczenia prawa własności sąsiedniej nieruchomości i niezgodności projektu budowlanego z § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MTBiGM z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu (...), co również nie pozwoliło, w ocenie Sądu, na przyjęcie, że organy zrealizowały wymogi określone przepisem art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji nadal aktualne pozostały uwagi Sądu poprzednio rozpoznającego sprawę na str. 10-13 uzasadnienia, co do zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy, przepisami odrębnymi, w tym techniczno - budowlanym i nierozpoznania zarzutu ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącego W. S. W kwestii zarzutu braku wyłączenia pracownika organu, w świetle nowej okoliczności związanej z wycofania wniosku o wyłączenie, jako nadal aktualne Sąd uznał poprzednie uwagi jedynie w zakresie braku rozważenia przez organy zapisów art. 24 § 3 K.p.a. Wskaz przy tym, że w sytuacji, gdy do wiadomości organu przedstawiono zarzuty odnoszące się do powiązania autora projektu z pracownikiem organu, to nawet mimo ich wycofania do akt sprawy winno zostać załączone oświadczenie pracownika organu rozstrzygającego sprawę w imieniu organu czy istnieją okoliczności wyłączające go od udziału w sprawie na podstawie art. 24 § 1 i 2 K.p.a. albo okoliczności mogące wywołać wątpliwości co do jego bezstronności z art. 24 § 3 K.p.a. W podsumowaniu dokonanej oceny Sąd stwierdził, że konsekwencją uchybienia art. 107 § 3 K.p.a., było również naruszenie art. 8 i art. 11 K.p.a., a stwierdzone uchybienie odnieść należy również do decyzji pierwszoinstancyjnej, której uchylenie nie było jednak konieczne, zwłaszcza wobec przekroczenia ustawowe terminy załatwienia sprawy z art. 35 K.p.a. W zakresie prowadzonego postępowania organ odwoławczy zobowiązany był bowiem do podejmowania działań służących usunięciu naruszeń zaistniałych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i podjęcia w tym celu właściwego rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 K.p.a. Prowadząc ponownie postępowanie Wojewoda Opolski wystąpił do organu pierwszej instancji, w trybie art. 136 K.p.a., o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie skompletowania wszystkich egzemplarzy projektu budowlanego, przedłożenia przez pracownika organu oświadczenia dotyczącego okoliczności, o których mowa w art. 24 § 1 - § 3 K.p.a., a także wezwania inwestora do skorygowania wniosku o pozwolenie na budowę. Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego, Wojewoda Opolski wydał decyzję z dnia 24 marca 2015 r., nr [...], którą uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu D. J. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-inwentarskiego o obsadzie do 18,7 DJP w [...], na działkach oznaczonych nr a, nr b i nr c k.m.[...]. W uzasadnianiu organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z wydaną decyzją o warunkach zabudowy w zakresie ustaleń dotyczących rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, warunków ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz ochrony interesów osób trzecich. Wskazał, że skorygowany wniosek inwestora o pozwolenie na budowę obejmował budowę budynku gospodarczo-inwentarskiego o obsadzie do 18,7 DJP, z projektu budowlanego wynika, że w chwili obecnej gospodarstwo inwestora posiada obsadę o wielkości do 20,3 DJP (145 sztuk), a z informacji uzyskanej od ARiMR wynika, że obsada zwierząt na dzień 26 czerwca 2013 r. wynosiła 89 świń. Dane te, jak zauważył, nie pokrywają się zatem z informacją zawartą w odwołaniu, jakoby gospodarstwo miało obsadę 900 sztuk. Faktyczna ilość tuczników nie przekracza liczby wskazanej w projekcie budowlanym, który zakłada budowę budynku dla obsady do 18,7 DJP (133 sztuk). Po jego zrealizowaniu chów lub hodowla zwierząt nie przekroczy liczby 39 DJP, co potwierdził inwestor w piśmie z dnia 9 września 2013 r. W konsekwencji też inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do zarzutu odwołania, jakoby w planowanym budynku miała się znajdować większa obsad zwierząt, organ zaznaczył, że z projektu budowlanego wynika, iż nie stanowi on wyłącznie kojców dla trzody chlewnej (o powierzchni ok. 420 m²), ale również wiatę na maszyny rolnicze o powierzchni 1177,4 m² oraz magazyn pasz o powierzchni 863 m². Na hodowlę zwierząt przeznaczona zostanie jedynie część tego budynku. W kwestii charakteru budynków przewidzianych do rozbiórki, organ uznał, że w tym zakresie uzupełnione zostały braki projektu i w poprawionym projekcie zagospodarowania terenu wskazano w czytelny sposób, które budynki przewidziane są do rozbiórki, a które będą nadal użytkowane i w jaki sposób. Starosta Krapkowicki odniósł się do usuniętych nieprawidłowości w decyzji z 28 marca 2013 r. Rozważając ograniczenie prawa własności W. S. w wyniku realizowania inwestycji, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu projektowany budynek usytuowany będzie ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości 26,5 m od ściany budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr d. Natomiast na działce nr d przy granicy z działką nr b znajdują się budynki gospodarcze. W związku z tym inwestycja nie ograniczy możliwości zabudowy działki nr d, co do sytuowania budynków. Stosownie do dokonanej w sprawie oceny, stwierdzając, że projekt budowlany jest zgodny z treścią decyzji o warunkach zabudowy, projekt zagospodarowania terenu spełnia wymogi wynikające z przepisów techniczno-budowlanych, a projekt budowlany był kompletny i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego istniał obowiązek wydania pozwolenie na budowę. Z sentencji decyzji organu pierwszej instancji wynikało jednak, że zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku gospodarczo - inwentarskiego o obsadzie do 39 DJP i dlatego, pomimo, że w uzasadnieniu tej decyzji wskazano obsadę zwierząt w nowym budynku na poziomie 18,7 DJP, konieczne było uchylenie tej decyzji. Powyższą decyzję W. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zarzucając jej naruszenie art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego przez uznanie, że projekt zagospodarowania działki uwzględnia w należytym stopniu uwarunkowania wynikające ze sposobu zagospodarowania działki sąsiedniej oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a. Podnosząc brak zbadania wszystkich istotnych okoliczności skarżący wywodził, że mimo korekty obsady zwierząt z 39 DJP do 18,7 DJP, wielkość wznoszonego budynku wskazuje, iż obsada trzody chlewnej ewidentnie wyniesienie ponad 500 sztuk. Uznał, że organy nie zbadały czy skorygowana i podana przez inwestora liczba DJP jest zgodna z rzeczywistością i danymi ARiMR, jaką obsadę trzody chlewnej może pomieścić wznoszony budynek, jaką obsadę zwierząt aktualnie wykazuje gospodarstwo, jaka będzie łączna obsada po zakończeniu inwestycji, a także nie ustaliły - w ilu obiektach mieścić się będzie obsada oraz czy rzeczywiście budynek nie będzie stanowił wyłącznie kojców dla trzody chlewnej. Zakwestionował też dopuszczalność dokonania poprawek w zakresie obsady we wniosku i projekcie budowlanym. Zaznaczył, że złożył do organów nadzoru budowlanego wniosek o wstrzymanie rozpoczętych prac budowlanych i nakazanie rozbiórki, jednocześnie podniósł, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krapkowicach sprawujący kontrolę nad inwestycją jest ojcem projektanta inwestycji i do niego kierowany był wniosek o wyłączenie. Wskazał, że brak jest oświadczenia ww. co do istnienia okoliczności uzasadniających jego wyłączenie od udziału w sprawie. Nawiązując do wyroku z dnia 31 października 2012 r., w którym Sąd zobowiązał organ do dokonania analizy wniosku inwestora i załączonej do niego dokumentacji (zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), skarżący zarzucił organom, że nie spełniły tego obowiązku, gdyż nie przedstawiono jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego w kontekście dowodów, które pozwalałyby na stwierdzenie, że decyzja została wydana zgodnie z przepisami. Stwierdził, że Wojewoda jedynie lakonicznie odniósł się zarzutów odwołania. Skarżący wskazał, że w rzekomo poprawionym projekcie zagospodarowania terenu podano, które budynki są przewidziane do rozbiórki, jednak nadal ma on wątpliwości czy po dokonaniu rozbiórki, budynek objęty wnioskiem będzie jedynym budynkiem, w którym będzie prowadzony chów trzody. Okoliczność ta, jak i charakter budynków przewidzianych do rozbiórki, nie zostały natomiast ustalone przez organy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski podtrzymał w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie D. J. poparł stanowisko organu i oświadczył, że w istniejącym budynku nr 4 nadal będzie prowadzona hodowla w takiej obsadzie jak obecnie, a najmniejsza odległość projektowanego budynku do granicy sąsiedniej działki wynosi 5m. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wskazanej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej P.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. i dlatego brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Dokonując takiej konkluzji, Sąd uwzględnił przede wszystkim, w pierwszej kolejności fakt, że działania organów podejmowane w niniejszej sprawie, tj. w sprawie rozpoznania wniosku D. J. o wydanie pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-inwentarskiego, były już przedmiotem oceny sądowej, a ocena prawna oraz wskazania co do dalszego postępowania w tej sprawie wyrażone zostały w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II SA/Op 358/12 oraz z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Op 542/13. W związku z tym wyjaśnić należy, że na zasadzie art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażona w powołanym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. Wskazany przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a wynikający z niego obowiązek może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego, istotnej zmiany okoliczności faktycznych, podjęcie przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego, bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. wyroki NSA z dnia: 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1790/11, LEX nr 1336324; z 25 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 55/13, LEX nr 1488128; z 16 października 2014 r., sygn. akt II FSK 2506/12, LEX nr 1598312). W niniejszej sprawie nie zostały ujawnione takie okoliczności, a przynajmniej nie wynika to ze zgromadzonych dowodów, które uzasadniałyby odstąpienie od dokonanej wcześniej przez Sąd oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Dokonując oceny w niniejszej sprawie Sąd miał jednak na uwadze to, że wydając wyrok z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Op 542/13, Sąd dokonał już oceny w kontekście związania wcześniejszym wyrokiem z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II SA/Op 358/12. Ponadto, skład orzekający w tej sprawie uwzględnił też, że wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r. uchylona została jedynie zaskarżona (poprzednia) decyzja odwoławcza, zatem aktualnie kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja została wydana na skutek ponownego rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym. W konsekwencji Sąd przyjął, że wydając zaskarżoną decyzję z dnia 24 marca 2015 r. organ związany był, na zasadzie art. 153 P.p.s.a., przede wszystkim w pierwszej kolejności wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Op 542/13, który zawierał ocenę prawną i wskazania w zakresie ponownego postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. W konsekwencji, dokonując oceny w niniejszej sprawie Sąd badał legalność zaskarżonej decyzji w zakresie tego, czy organ odwoławczy zastosował się do wskazań sądu wyrażonych w wyroku z dnia 19 lutego 2014 r., przeprowadził wymagane postępowanie wyjaśniające i czy następnie - na podstawie ustalonego stanu faktycznego - prawidłowo orzekł o uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę, uwzględniając ocenę prawną wyrażoną we wcześniejszych wyrokach. W granicach tak przeprowadzonej oceny Sąd nie stwierdził nieprawidłowości mogących mieć wpływ na wynik sprawy zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, Wojewoda podporządkował się zaleceniom Sądu. Prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające i dokonał ustaleń odpowiadających ocenie dokonywanej w zakresie postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Wobec wadliwości rozstrzygnięcia podjętego przez organ pierwszej instancji, która została dostrzeżona przez Sąd już w poprzednim wyroku, prawidłowo też zastosował przepis art. 138 ust. 1 pkt 2 K.p.a. Podjecie rozstrzygniecie odpowiada natomiast przepisom prawa materialnego i jest spójne z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć przyjdzie, że podstawą do uchylenia wcześniejszej decyzji Wojewody, było stwierdzenie przez Sąd przede wszystkim sprzeczności pomiędzy sentencją, a uzasadnieniem decyzji w zakresie inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, co do wielkości obsady DJP w projektowanym budynku gospodarczo-inwentarskim. Formułując wskazania Sąd uznał za konieczne wyjaśnienie spornej okoliczności. Organ odwoławczy w ponownym postępowaniu podjął czynności wyjaśniające, które doprowadziły do uwzględnienia skorygowanego wniosku inwestora o pozwolenie na budowę oraz przedłożonego projektu budowlanego. Korekta ta polegała na zmianie nieprawidłowo podanej wielkości hodowli planowanej w projektowanym budynku, przez wskazanie obsady do 18,7 DJP, w miejsce mylnie podanej obsady do 39 DJP. W ocenie Sądu, korekta taka była dopuszczalna i konieczna dla prawidłowego rozpoznaniu sprawy. Dostrzec trzeba, że nie spowodowała ona zmiany żadnych parametrów technicznych budynku, jego usytuowania i warunków zagospodarowania terenu. Projekt nie został poprawiony w znaczeniu materialnym i zmianie nie uległ przedmiot sprawy. Sprostowana została jedynie nieścisłość w zakresie wielkości hodowli, jaka ma być prowadzona w projektowanym budynku. Wniosek i projekt budowlany nadal odnosiły się natomiast do tego samego zamierzenia budowlanego. Wyjaśnić trzeba, że w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony żądanie wnioskodawcy wyznacza granice rozpoznania sprawy i przedmiot prowadzonego postępowania. Wniosek strony wiąże tym samym organ. Ustalając treść żądania i podstawy prawne rozstrzygnięcia organ nie może jednak poprzestać na tym jak strona zatytułowała - nazwała swój wniosek. Powinien natomiast dokonać kwalifikacji żądania uwzględniając jego istotę i cel. W przypadku żądania zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oznacza to konieczność uwzględnienia zasadniczych założeń planowanego zamierzenia przewidzianych w projekcie budowlanym. Dokonanie prawidłowej kwalifikacji żądania nie jest bowiem możliwe bez uwzględnienia rzeczywistej woli w zakresie planowanych robót budowlanych. Jej wyrazem jest natomiast przedłożony projekt budowlany, z którego wynika co w rzeczywistości strona zamierza zrealizować, a przez to - czego dokładnie dotyczy żądanie udzielenia pozwolenia na budowę. Dokonując kwalifikacji zamierzenia objętego postępowaniem organ nie może poprzestać na tym, jak zostało ono oznaczone przez stronę, lecz powinien ustalić jego rzeczywisty charakter na podstawie całości dokumentacji załączonej do wniosku. Stosownie też do art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji organy zobowiązane są do dokonania oceny przedłożonych dokumentów (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1004/05, LEX nr 266429; postanowienia NSA z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OW 157/13, LEX nr 1450940; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 1812/11, LEX nr 1358405). W niniejszej sprawie organ odwoławczy dokonał takiej oceny i prawidłowo podjął działania zmierzające do poprawienia błędnych zapisów wniosku i projektu. Nie zmierzały one bowiem do zmiany przedłożonego projektu budowlanego w znaczeniu materialnym. Z treści wniosku, który zainicjował postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wynika jednoznacznie, że skarżący żądał wydania pozwolenia na budowę dla budynku gospodarczo-inwentarskiego na działkach nr a, b i c, objętego załączonym do wniosku projektem budowlanym. Oznacza to, że kwalifikacji budowy należało dokonać na podstawie przedłożonego do zatwierdzenia projektu, a określenie w formularzu wniosku, że żądanie dotyczy budowy budynku o obsadzie do 39 DJP nie mogło bezwzględnie wiązać organu. Zauważyć też trzeba, że podlegające sprostowaniu nieścisłości w zakresie planowanej w spornym budynku hodowli skutkowały wadliwością wcześniejszego rozstrzygnięcia. Związane były one z niefortunnym sformułowaniem wniosku i projektu w tym zakresie. Z treści przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego, jak również wyjaśnień składanych w toku postępowania od początku, wynikało, że budynek projektowany jest dla obsady zwierząt o wielkości 18,70DJP. W szczególności w części opisowej projektu, dotyczącej zagospodarowania terenu, wyraźnie zostało wskazane, że w projektowanym budynku (oznaczonym nr 1 na zagospodarowaniu terenu) przewidziano obsadę 18,70 DJP, a obsada w budynku inwentarskim istniejącym (oznaczonym nr 4 na zagospodarowaniu terenu) pozostaje bez zmian (aktualnie wynosi 20,30 DJP) i łączna obsada istniejąca i projektowana w gospodarstwie nie przekroczy 39 DJP. Także przedstawiając w projekcie charakterystykę obiektu i program produkcji wyraźnie podano, że w budynku przewidziana jest hodowla tuczników o obsadzie do 18,7 DJP. W tym też przedmiocie prawidłowo wydano zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy zastosował się do wskazań Sądu i wydał spójną decyzję, w której zakres pozwolenia na budowę został precyzyjnie wyrażony i był zgodny z wnioskiem inwestora oraz przedłożonym projektem budowlanym. Podobnie, za bezzasadny i pozbawiony jakichkolwiek podstaw prawnych uznać należy zarzut skarżącego związany z obawą, że pomimo dokonania korekty wniosku i poprawienia projektu budowlanego w budynku, dla którego wydano pozwolenie na budowę, faktycznie planowana jest hodowla o obsadzie powyżej 18, 7 DJP, a nawet powyżej 39 DJP. Twierdzenie to nie znajduje żadnego potwierdzenia w zgromadzonych dokumentach, w szczególności w zapisach projektu budowlanego. Jak słusznie dostrzegł organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowy budynek nie stanowi wyłącznie kojców dla trzody chlewnej, ale również wiatę na maszyny rolnicze oraz magazyn pasz. Oznacza to, że na hodowlę zwierząt będzie przeznaczona jedynie część budynku, a nie jak podnosi skarżący, cały projektowany budynek. W sentencji wydanego pozwolenia na budowę wyraźnie przy tym wskazano, że dotyczy ono budynku gospodarczo-inwentarskiego o obsadzie do 18,7 DJP. Przyszłe, hipotetyczne jedynie działania inwestora związane z podjęciem w budynku działalności zmieniającej wielkość lub układ obciążeń, czy też przeznaczenie części gospodarczej budynku na cele inwentarskie, nie mają żadnego znaczenia w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Pozwolenie wydawane jest dla zamierzenia sprecyzowanego w projekcie budowlanym, a wszelkie kwestie związane z odstąpieniem przez inwestora (przy realizacji budowy) od warunków określonych w pozwoleniu na budowę lub w projekcie budowlanym, czy też zmianą sposobu użytkowania obiektu, podlegają ocenie w odrębnym postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego. Dlatego, nie mogły mieć one znaczenia dla wydania zaskarżonej decyzji. Zauważyć przy tym trzeba, że wbrew zarzutowi skargi, w toku ponownego postępowania organ wyjaśnił, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w całym gospodarstwie inwestora obsada zwierząt będzie wynosiła 39 DJP i będzie się mieściła w dwóch budynkach, tj. budynku gospodarczo-inwentarskim objętym pozwoleniem na budowę do 18,7 DJP i istniejącym już budynku, w którym prowadzona jest hodowla, do 20,30 DJP. Zatem organ ustalił, stosownie do wskazań Sądu, że projektowany budynek nie będzie jedynym w gospodarstwie, w którym będzie prowadzony chów trzody. Ustalenie takie jest zgodne z projektem budowlanym, z którego wynika, że w budynku, w którym dotychczas prowadzona była hodowla (oznaczonym w projekcie nr 4) będzie ona prowadzona nadal, a do rozbiórki przewidziane zostały inne budynki (oznaczone nr 5 i 6), w których nie prowadzono hodowli. Wobec zapisów projektu i dokonanych ustaleń przestaje być istotna kwestia charakteru budynków przewidzianych w projekcie do rozbiórki, skoro niewątpliwie hodowla będzie prowadzona tylko w części projektowanego budynku oraz w istniejącym budynku nr 4, który do rozbiórki nie jest przewidziany. W zaskarżonej decyzji organ zaznaczył przy tym, że jeszcze w postępowaniu przed organem pierwszej instancji inwestor uzupełnił projekt w zakresie wskazania obiektów do rozbiórki i do dalszego użytkowania. Kierując się wskazaniami Sądu, w ponownym postępowaniu organ odwoławczy podjął także działania zmierzające do wyjaśnienia podnoszonej przez skarżącego kwestii istnienia podstaw do wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu. W tym zakresie, na podstawie art. 136 K.p.a. Wojewoda wystąpił do organu pierwszej instancji o przedłożenie oświadczenia pracownika rozstrzygającego sprawę w imieniu organu, czy istnieją okoliczności wyłączające go od udziału w sprawie na zasadzie art. 24 § 1 i 2 K.p.a. albo okoliczności mogące wywołać wątpliwości, co do jego bezstronności z art. 24 § 3 K.p.a. Wobec treści uzyskanego w tym przedmiocie oświadczenia pracownika, który nie potwierdził istnienia takich okoliczności stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 24 § 1 czy też art. 24 § 3 K.p.a. W zgromadzonym materiale dowodowym nie zostały ujawnione żadne okoliczności mogące uzasadniać wyłączenie pracownika organu pierwszej instancji od rozpoznania sprawy. Odnosząc się w tej materii do stanowiska skarżącego dostrzec przyjdzie, że swoje twierdzenie o istnieniu podstaw do zastosowania instytucji wyłączenia pracownika wywodzi on z faktu, że projektant jest synem powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. W tym kontekście należy zwrócić uwagę skarżącego na to, że postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie toczy się przed organami nadzoru budowlanego, lecz przed organami administracji architektoniczno-budowlanej. Powiatowy inspektor nadzoru budowlanego nie jest pracownikiem organu administracji architektoniczno-budowlanej i dlatego nie było podstaw do żądania od niego złożenia w niniejszej sprawie oświadczenia co do istnienia podstaw jego wyłączenia od rozpoznania sprawy. Sam fakt, że projektant jest spokrewniony z osobą pełniąca funkcje w innym organie administracji publicznej nie jest okolicznością, która powinna podlegać ocenie w niniejszej sprawie. Uwzględniając przedstawione powyżej działania organu odwoławczego stwierdzić należy, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji Wojewoda zrealizował wszystkie wskazania Sądu co do przeprowadzenia ponownego, uzupełniającego postępowania wyjaśniającego i dokonał wymaganych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Następnie, stosownie do wytycznych Sądu, dokonał analizy przedłożonych przez inwestora dokumentów na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). W tym zakresie ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z treścią decyzji o warunkach zabudowy z dnia 18 lipca 2011 r., w której wskazano dopuszczalną obsadę zwierząt w całym gospodarstwie do 39 DJP, w zakresie ustaleń dotyczących rodzaju zabudowy, ustaleń dotyczących funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, warunków ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz ochrony interesów osób trzecich (art. 35 ust. 1 pkt 1). Stwierdził też, że projekt zagospodarowania terenu spełnia wymogi wynikające z przepisów techniczno-budowlanych (art. 35 ust. 1 pkt 2), a sam projekt budowlany jest kompletny i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia (art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4). Dodatkowo, sprawdzając przedłożone dokumenty, organ dokonał także prawidłowej oceny co do tego, że skoro projektowana inwestycja zakłada budowę budynku, w którym mieścić będzie się obsada do 18,7 DJP i po jego zrealizowaniu w całym gospodarstwie hodowla nie przekroczy liczby 39 DJP to planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do § 3 ust. 1 pkt 103 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397). Uwzględniając uwagi Sądu wynikające z wiążącego wyroku, rozważył organ także kwestię wpływu inwestycji na ograniczenie zagospodarowania działki skarżącego. W tym zakresie, analizując projekt zagospodarowania terenu ustalił, że projektowany budynek usytuowany będzie ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości 26,5 m od ściany budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr d, natomiast budynki gospodarcze skarżącego, na działce nr d znajdują się przy granicy z działką nr b. W związku z tym prawidłowo też organ uznał, że inwestycja nie ograniczy możliwości zabudowy działki nr d, co do sytuowania budynków. Wskazane odległości, zgodnie z przepisami określającymi warunki techniczne dotyczące sytuowania budynków na działce, nie skutkują bowiem żadnymi ograniczeniami w zabudowie działki skarżącego. W świetle oceny dokonanej przez organ uwzględniając to, że inwestor - stosownie do art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, złożył wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, do którego załączył wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dołączył do wniosku - jak potwierdzają to akta administracyjne sprawy, wszystkie dokumenty wymagane zgodnie z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, a sam przedłożony projekt spełniał wymogi określone w art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego i został sporządzony przez osobę uprawnioną, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie uznać należy, że prawidłowo zaskarżoną decyzją organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił wadliwą - bo niespójną co do zakresu pozwolenia na budowę, decyzję organu pierwszej instancji i merytorycznie orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę spornego budynku gospodarczo-inwentarskiego o obsadzie do 18,7 DJP. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. organ odwoławczy wydaje bowiem decyzję reformatoryjną jeśli uzna rozstrzygniecie organu pierwszej instancji za nietrafne. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego spełnienie wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 powoduje, że właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 34 ust. 4 Prawa w decyzji o pozwoleniu na budowę podlega z kolei zatwierdzeniu projekt budowlany. W niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji niewątpliwie była wadliwa, co zostało stwierdzone już w wyroku z dnia 19 lutego 2014 r. Analiza dokumentów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym potwierdziła z kolei, że w sprawie spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Dlatego, organ odwoławczy w wyniku ponownego rozpoznania sprawy zobligowany był zatwierdzić projekt budowlany i wydać pozwolenie na budowę. W tym celu prawidłowo wydał decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Dostrzec przyjdzie, że przedstawiona w zaskarżonej decyzji ocena odnosi się do kwestii podnoszonych przez skarżącego, co czyni kontrolowaną decyzję kompletną i wyczerpującą. Wprawdzie organ mógł szerzej odnieść się do kwestii spełnienia wymogów z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, niemniej jednak ich spełnienie nie budzi wątpliwości i dlatego dokonaną w tym zakresie ocenę uznać należy za wystarczającą. Zauważyć można, że sam skarżący, tak w odwołaniu jak i skardze, nie wskazał żadnych okoliczności mogących podważyć ocenę organu co do kompletności i prawidłowości sporządzenia projektu budowlanego oraz jego zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i przepisami prawa. Okoliczności takie nie wynikają także ze zgromadzonych dokumentów i dlatego ocena organu ograniczała się do przedstawienia wyniku analizy, dokonanej prawidłowo w kontekście art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Zarzuty odwołania sprowadzały się przede wszystkim do braku wyjaśnienia wielkości obsady i ustalenia, czy inne budynki też będą przeznaczone pod hodowlę. Kwestie te jednoznacznie wyjaśniono w ponownym postępowaniu i wobec dokonanych w tym zakresie ustaleń, zaskarżona decyzja zasługuje na akceptację. Zauważyć też należy, że w uchylonej decyzji organ pierwszej instancji, dokonując analizy, odniósł się do poszczególnych zapisów projektu budowlanego, a organ odwoławczy odwołał się w zaskarżonej decyzji do stanowiska organu pierwszej instancji dotyczącego usuniętych wcześniej przez projektanta nieprawidłowości. Nawiązanie (odwołanie) takie uznać należy za dopuszczalne, gdyż uchylenie decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., nie oznacza, że organ odwoławczy w całości kwestionuje ustalenie i poglądy przedstawione w uchylonej decyzji. Reasumując, uznać należy, że rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda Opolski dopełnił obowiązku dostosowania się do oceny prawnej i zaleceń Sądu. Dokonał rozpoznania sprawy w jej całokształcie, nie ingerował w zawartość merytoryczną projektu i prawidłowo dokonał oceny dokumentacji projektowej w zakresie spełnienia wymogów z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W świetle powyższego, skoro organ ustalił, że zaistniały podstawy do wydania pozwolenia na budowę, prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.