II SA/Op 229/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Górska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. sprawy ze skargi D. Ł. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta Nyski działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), zwaną dalej ustawą oraz art. 104 K.p.a., orzekł o utracie przez D. Ł. prawa do zasiłku od dnia 29 marca 2009 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że utrata prawa do zasiłku nastąpiła z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. W odwołaniu od powyższej decyzji, D. Ł. wniósł o jej uchylenie, zarzucając organowi naruszenie art. 73 ust. 1 i 6, art. 73 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy. W uzasadnieniu podniósł, że decyzją Starosty Nyskiego z dnia 23 marca 2009 r., przyznano mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 25 marca 2009 r. Decyzję tą odebrał w dniu 6 kwietnia 2009 r. W tym samym dniu doręczono mu również zaskarżoną decyzję, którą pozbawiono go prawa do zasiłku z dniem 29 marca 2009 r. W ocenie odwołującego, w okresie od 25 marca do 29 marca 2009 r., nie mógł nastąpić upływ maksymalnego okresu pobierania zasiłku. Okres ten wynosi sześć miesięcy i jego zdaniem upływ spornego okresu nastąpi z dniem 24 września 2009 r. Decyzją z dnia [...], nr [...], opartą o przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a, 73 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Wojewoda Opolski utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, iż D. Ł. w dniu 25 września 2008 r. zrejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. i z tym dniem, na podstawie decyzji Starosty Nyskiego z dnia 29 września 2008 r., nabył status osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku. Z kolei decyzją z dnia 23 marca 2009 r. organ I instancji przyznał odwołującemu prawo do zasiłku od dnia 25 marca 2009 r., które to prawo następnie utracił na mocy zaskarżonej decyzji z dniem 29 marca 2009 r. Dalej organ przytoczył treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Dodatkowo podniósł, iż na podstawie dokumentów sprawy ustalono, że odwołujący w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji tj. od 25 marca 2007 r. do 24 września 2008 r. był zatrudniony, co w myśl art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit a ustawy uprawniało go do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie, jak wynikało ze świadectwa pracy D. Ł. powyższy stosunek pracy został rozwiązany na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 K.p., tj. z winy pracownika bez wypowiedzenia. Organ wywiódł, iż w takiej sytuacji, zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 3 ustawy, zasiłek nie przysługuje w okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Stąd też w ocenie organu odwoławczego, prawidłowo przyjął organ I instancji, iż prawo do zasiłku przysługiwało D. Ł. od dnia 25 marca 2009 r., tj. po upływie w/w okresu. Natomiast upływ maksymalnego okresu, na jaki przysługiwało odwołującemu prawo do pobierania zasiłku, skutkował orzeczeniem o utracie tego prawa z dniem 29 marca 2009 r. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu złożył pełnomocnik D. Ł., wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 73 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organy obu instancji popełniły ten sam błąd w ocenie okresu uprawniającego skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych. Powołując się na treść art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy wywiedziono, iż przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 25 marca 2009 r. powinno skutkować wypłaceniem tegoż zasiłku przez okres 6 miesięcy to jest do dnia 24 września 2009 r. Poza tym powyższe znajduje oparcie w treści art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy. W ocenie skarżącego błędem organów orzekających w niniejszej sprawie jest utożsamianie okresów przebywania na bezrobociu z okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych. Nadto, jak wynika z porównania daty przyznania prawa do zasiłku z datą jego utraty popełniono również błąd matematyczny w ustaleniu 6 miesięcznego okresu uprawniającego do zasiłku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację i wnioski zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 8 października 2009 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał wniesioną skargę podkreślając, iż organ nie podał żadnych przyczyn uzasadniających skrócenie okresu zasiłkowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przedmiotem oceny, w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia [...], który utrzymał w mocy decyzję Starosty Nyskiego z dnia [...] o utracie przez D. Ł. prawa do zasiłku z dniem 29 marca 2009 r. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej wykazała, iż odpowiadają one przepisom prawa. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.), zwaną dalej ustawą. Zgodnie z art. 71 ust. 1 tej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych, oraz gdy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni był zatrudniony lub wykonywał inną działalność zarobkową, wymienioną w pkt 2 powołanego przepisu i jednocześnie w okresie tym osiągał z tytułu wykonywanej pracy lub określonej działalności zarobkowej wynagrodzenie, bądź dochody w określonej wysokości. Do wymaganego stażu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, zalicza się przy tym okresy enumeratywnie wymienione w art. 71 ust. 2 ustawy. Jednocześnie w art. 75 ust. 1 ustawy określone zostały negatywne przesłanki, których wystąpienie wyłącza przyznanie bezrobotnemu prawa do zasiłku, na zasadach ustanowionych w art. 71 ust. 1 ustawy, pomimo spełnienia określonych w tym przepisie warunków przyznania zasiłku. W rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 75 ust. 1 pkt 3 ustawy. Zgodnie z tym przepisem prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który, w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy lub stosunku służbowego bez wypowiedzenia. W takiej sytuacji bezrobotnemu spełniającemu warunki określone w art. 71 ustawy, zasiłek przysługuje po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy (art. 75 ust. 2 pkt 3 ustawy). Odnosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż okolicznością bezsporną jest rozwiązanie stosunku pracy z winy skarżącego, bez wypowiedzenia. Fakt ten znajduje bezpośrednie potwierdzenie w treści przedłożonego przez skarżącego świadectwa pracy z dnia 18 sierpnia 2008 r. Kwestią sporną jest natomiast wyliczenie przez organy okresu uprawniającego skarżącego do zasiłku. Z lektury akt sprawy wynika, że skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. w dniu 25 września 2008 r. jako bezrobotny bez prawa do zasiłku z powodu rozwiązania stosunku pracy z winy pracownika, bez wypowiedzenia. W świetle powołanego przepisu art. 75 ust. 2 pkt 3 stwierdzić należy, iż upływ 180 dni nastąpił w dniu 24 marca 2009 r., a więc skarżący prawo do zasiłku nabył z dniem 25 marca 2009 r. Równocześnie dostrzec należy, iż okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju wynosi 6 miesięcy (art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy). Stosownie do obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 24 września 2008 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M.P. z 2008 r., nr 76, poz. 684), według stanu na dzień 30 czerwca 2008 r., przeciętna stopa bezrobocia w kraju wynosiła 9,4%, a na terenie powiatu nyskiego 12,6%. Wobec powyższego, organy obu instancji prawidłowo uznały, iż na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy. Jednakże, co wymaga szczególnego podkreślenia, okres ten (6 m-cy), na zasadzie art. 73 ust. 4 ulega skróceniu o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1 i 3 ustawy, a więc w rozpatrywanym przypadku, o te 180 dni, w których skarżącemu nie przysługiwało prawo do zasiłku. Reasumując stwierdzić należy, iż skarżący nabył prawo do zasiłku z dniem 25 marca 2009 r. i zasiłek pobierałby przez okres 6 miesięcy tj. do dnia 25 września 2008 r., ale okres ten podlegał skróceniu o 180 dni – art. 73 ust. 4 ustawy. W świetle powyższego, z dniem 29 marca 2009 r. skarżący utracił prawo do pobierania zasiłku. Mając na uwadze dotychczas powiedziane jako niezasadny należało zatem uznać zarzut skargi, iż organy dokonały błędnego wyliczenia okresu uprawniającego skarżącego do zasiłku dla bezrobotnych. Jednocześnie, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie można stwierdzić wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem innych przepisów regulujących postępowanie administracyjne, które to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.