II SA/Op 238/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz (spr.) Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie braku potrzeby oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę. Burmistrz [...], działając na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 3, art. 84 i art. 85 ust. 1 oraz art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, a także § 3 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), zwanego dalej rozporządzeniem i art. 104 K.p.a., decyzją z dnia 3 sierpnia 2011 r., nr [...], stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na "budowie stacji pomiarowej A S.A. o przepustowości Q=4000m3/h" w ramach zadania "Przyłączenie do sieci przesyłowej sieci gazowej B Sp. z o.o. zasilającej odbiorców na obszarze gminy [...]" w [...] na terenie działki A. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wskazał, że w dniu 19 stycznia 2011 r. Operator Gazociągów Przesyłowych A S.A. Oddział w [...] wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację powyższej inwestycji. W toku postępowania przedłożono dokumentację w postaci karty informacyjnej o planowanym przedsięwzięciu, kopię mapy ewidencyjnej oraz wypis z rejestru gruntów, obejmujące przewidywany teren realizacji przedsięwzięcia i obszar, na który przedsięwzięcie będzie oddziaływać, co spełniało wymogi z art. 74 ust. 1 i 2 ustawy. Dane o wniosku zostały umieszczone w publicznie dostępnym wykazie. Organ stwierdził, że dla terenu realizacji inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr XXXVI/443/2006 r. z dnia 17 października 2006 r., a inwestycja zostanie zrealizowana na terenie urządzeń i sieci gazowniczych. Dalej organ podał, że zamierzone przedsięwzięcie - kwalifikowane do kategorii określonej w § 3 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia, czyli mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Projektowana stacja pomiarowa będzie usytuowana na terenie istniejącej stacji gazowej o przepustowości Q=1600m3/h, na parceli, która zostanie wydzielona z działki nr A, a w ramach projektowanego zagospodarowania terenu przewiduje się budowę odcinka gazociągu wejściowego oraz gazociągu wyjściowego DN 1000PN 6.3MPa wraz z układem zaporowo-upustowym nadziemnym i zaworem zwrotnym, rurociągów technologicznych zewnętrznych wraz z zespołem filtroseparatorów i układem pomiarowym o przepustowości Q=4000m3/h, kontenera AKP, instalacji: elektrycznych, oświetlenia, telemetrycznych, uziemienia i odgromowych, a także ogrodzenia, ulepszenia i utwardzenia terenu stacji oraz dojazdu. Planowane przedsięwzięcie będzie realizowane z wykorzystaniem materiałów i urządzeń posiadających wymagane przepisami atesty i przy użyciu najnowszych technologii, gwarantujących minimalizację niekorzystnego oddziaływania na środowisko zarówno w trakcie budowy, jak i eksploatacji obiektu, z uwzględnieniem nowoczesnego systemu kontroli i zabezpieczeń przy zastosowaniu układów automatyki pozwalających na ciągłe, zdalne monitorowanie pracy obiektu (w tym m.in. ciągły pomiar temperatury, ciśnienia i przepływu gazu). W układach technologicznych stacji zostaną zabudowane urządzenia i armatura gwarantujące wysoki stopień szczelności oraz minimalizację emisji hałasu oraz substancji lotnych do atmosfery. Ponadto, przedsięwzięcie zostało zaprojektowane na terenie istniejącej stacji gazowej w taki sposób, aby obszar oddziaływania na środowisko nie był większy niż obszar oddziaływania istniejącej stacji redukcyjno-pomiarowej, a obszar oddziaływania będzie mieścić się w strefie ochronnej sieci gazowej wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W trakcie pracy stacji nie przewiduje się emisji gazu ziemnego do atmosfery, a ewentualna emisja może wystąpić jedynie w razie konieczności odgazowania odcinków gazociągu lub urządzeń technologicznych i będzie się odbywała pod nadzorem uprawnionych służb operatora gazociągu, zaś zasięg stref zagrożenia wybuchem podczas opróżniania układów technologicznych (określany jedynie dla celów eksploatacyjnych) mieścić się będzie w strefie ochronnej istniejącej sieci gazowej wyznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (strefa techniczna). W przypadku ewentualnej awarii (rozszczelnienia połączeń przewodów lub armatury) zasięg stref zagrożenia wybuchem mieścić się będzie w obszarze ogrodzonego terenu stacji pomiarowej. Budowa i eksploatacja stacji pomiarowej realizowana będzie zgodnie z obowiązującymi procedurami Systemu Eksploatacji Sieci Przesyłowej, określającymi m. in. szczegółowe zasady kontroli i odbioru robót budowlanych, zakres i częstotliwość przeglądów technicznych urządzeń i armatury oraz zasady postępowania w przypadku awarii stacji. Obsługę eksploatacyjną stacji prowadzić będą wyspecjalizowane służby posiadające wymagane przepisami uprawnienia pod nadzorem operatora gazociągów przesyłowych. Następnie Burmistrz [...] wskazał, że na skutek wystąpienia do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu o wyrażenie opinii w przedmiocie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, organy te postanowieniami z dnia 4 marca 2011 r. i z dnia 7 marca 2011 r. orzekły o odstąpieniu od obowiązku oceny przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Na tej podstawie Burmistrz [...] postanowieniem z dnia 31 marca 2011 r. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Dane w tej kwestii zostały umieszczone w publicznie dostępnym wykazie. Powołując się na przepis art. 63 ust. 1 ustawy organ stwierdził, że przeanalizował wszystkie uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia określonego we wniosku i skonstatował, że ze względu na rodzaj, skalę, wielkość zajmowanego terenu i brak powiązań z innymi przedsięwzięciami, nie będzie ono w sposób znaczący oddziaływać na powietrze atmosferyczne, glebę, wody podziemne, powierzchniowe, zieleń, ani nie spowoduje pogorszenia środowiska. Przedsięwzięcie nie jest też zlokalizowane na obszarach wodno-błotnych, czy innych obszarach o płytkim zaleganiu wód podziemnych, leśnych, a także objętych ochroną, do jakich należy Obszar Chronionego Krajobrazu [...]. Budowa nie będzie zagrażać terenom podmokłym z roślinnością torfowiskową i łąkową bądź siedliskom przyrodniczym, akwenom i ciekom wodnym. Brak jest też zagrożeń w odniesieniu do rzadkich i chronionych gatunków roślin oraz siedlisk przyrodniczych. Lokalizacja inwestycji obejmuje tereny poza zasięgiem występowania terenów leśnych, leśno-zadrzewionych, obniżeń dolinnych, korytarzy ekologicznych. Potencjalny negatywny wpływ na roślinność i faunę będzie znikomy lub nie wystąpi w ogóle. Inwestycja jest ponadto znacznie oddalona od obszaru Natura 2000 – [...]. Wskazał też organ, że w toku postępowania trwały negocjacje ze Z. L., będącym stroną postępowania, który wniósł uwagi i zastrzeżenia dotyczące lokalizacji, funkcjonowania i oddziaływania na środowisko stacji pomiarowej. Przedstawiając sposób rozpatrzenia sprzeciwu dotyczącego lokalizacji planowanej inwestycji organ stwierdził, że jest ona inwestycją celu publicznego i ma służyć zwiększeniu przepustowości sieci gazowej i zaspokojeniu rosnącego zapotrzebowania mieszkańców na paliwo gazowe oraz rozwojowi gospodarczemu miasta, a realizowana będzie na terenie istniejącej stacji gazowej, opisanym w planie miejscowym jako tereny urządzeń i sieci gazowniczych. Odnośnie uciążliwości oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie nie spowoduje pogorszenia stanu aktualnego i zwiększenia uciążliwości, gdyż obszar przedsięwzięcia będzie mieścić się w strefie ochronnej sieci gazowej, wyznaczonej w planie jako strefa techniczna, natomiast zastosowane rozwiązania projektowe zapewniają, że po wybudowaniu stacji pomiarowej, pomimo zwiększenia przepustowości układu z 1600m3/h do 4000m3/h, obszar oddziaływania przedsięwzięcia ulegnie nawet zmniejszeniu w stosunku do aktualnego. Na granicy terenów chronionych (zabudowa jednorodzinna) poziom hałasu przenikającego do środowiska ze stacji pomiarowej w czasie jej realizacji i eksploatacji nie będzie przekraczać dopuszczalnych poziomów hałasu określonych w tabeli 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. Nr 120, poz. 826), natomiast budowa i eksploatacja stacji pomiarowej realizowana będzie zgodnie z obowiązującymi procedurami określającymi szczegółowe zasady kontroli i odbioru robot budowlanych, zakres i częstotliwość przeglądów technicznych urządzeń i armatury, zasady postępowania w przypadku awarii stacji, a obsługę będą prowadzić wyspecjalizowane służby pod nadzorem operatora gazociągów przesyłowych. Organ odnotował, że po otrzymaniu zawiadomienia o zakończeniu postępowania Z. L. zgłosił ponownie sprzeciw oraz uwagi i wnioski do planowanego przedsięwzięcia, jednak ich treść nie wnosiła do sprawy żadnych nowych okoliczności. Organ wywiódł, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje naruszeń standardów jakości środowiska określonych przepisami prawa ochrony środowiska i nie znalazł przesłanek do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przedsięwzięcie nie wymagało też przeprowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko. Końcowo organ stwierdził, że wziął pod uwagę rozmiar przedsięwzięcia oraz dotychczasowe przeznaczenie terenu, które nie ulegnie zmianie, gdyż inwestycja nie spowoduje zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Po wykonaniu inwestycji nie ulegnie również zmianie krajobraz, a zatem nie wpłynie to w znaczący sposób na środowisko i nie spowoduje jego pogorszenia. Ponadto, w obwieszczeniu o wydaniu decyzji organ poinformował o podaniu przedmiotowej decyzji do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie w publicznie dostępnym wykazie danych na stronie Biuletynu informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w [...] oraz wywieszenie na tablicach ogłoszeń Urzędu. Szczegółowa charakterystyka przedsięwzięcia, obejmująca jego opis, przewidywaną ilość wykorzystywanej wody i innych wykorzystywanych surowców, materiałów, paliw i energii, emisje hałasu, gospodarkę ściekami i odpadami, a także rodzaje i przewidywane ilości emisji zanieczyszczeń do powietrza, zamieszczona została w załączniku nr 1 do decyzji. Od powyższej decyzji wniósł odwołanie Z. L., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie art. 7 K.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, a także naruszenie art. 37 ustawy poprzez nieodniesienie się do wniosków składanych w toku postępowania i ograniczenie konstytucyjnego prawa dysponowania własnością, a nadto wydanie decyzji po terminie określonym na dzień 29 lipca 2011 r. W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że teren planowanej inwestycji, jak i urządzenia gazowe znajdują się na gruntach będących jego własnością. Wyjaśnił, że podstawą wniesienia sprzeciwu był fakt, że aktualna lokalizacja stacji gazowej w sposób znaczny i istotny ogranicza możliwości zagospodarowania jego działek sąsiadujących z działką nr A, poprzez ograniczenie możliwości używania sprzętu mechanicznego, a także – z uwagi na istniejąca strefę ochronną – niemożliwość racjonalnego zagospodarowania terenu w zakresie budownictwa mieszkaniowego, co powoduje duże straty, zaś planowana budowa jeszcze bardziej umniejszy wartość terenu. Podniósł też, że plan zagospodarowania uwzględnił wcześniej istniejące urządzenia i nie uregulował kwestii odszkodowań oraz rekompensat związanych z niemożliwością zagospodarowania terenu. Zarzucił, że nie zostały przeanalizowane proponowane przez niego rozwiązania, polegające na przeniesieniu istniejącej stacji gazowej na działkę nr B, co pozwoliłoby na likwidację odcinka gazociągu o długości ok. 182 m, a także przesunięcie gazociągu do granicy tejże działki, co spowodowałoby możliwość zagospodarowania działki zgodnie z planem. Wskazał też, że od inwestora nie zażądano przedstawienia alternatywnych lokalizacji i nie oceniono, czy proponowane warianty zmniejszą szeroko rozumiane skutki negatywnego oddziaływania na środowisko. Stwierdził ponadto, że nadal będzie występować hałas, emisja gazu i zapachy, a organ rozpatrzył sprawę jednostronnie i wybiórczo, wskazując na niepogorszenie stanu oddziaływania sieci gazowej oraz akceptując możliwość posadowienia nowych urządzeń, natomiast nie wziął pod uwagę faktu nieuregulowania ich statusu prawnego i zasad korzystania przez inwestora z nieruchomości oraz niezrekompensowania uciążliwości właścicielowi. Decyzją z dnia z dnia 28 listopada 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył przepisy ustawy i rozporządzenia stanowiące podstawę prawną wydanej decyzji, dotyczące trybu wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zarówno po przeprowadzeniu, jak i bez przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także wymogów formalnych tego rodzaju decyzji. Powołując się na literaturę przedmiotu, Kolegium wskazało, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest orzeczeniem merytorycznym, dającym podstawę do ubiegania się o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy, co oznacza, że powinno z niej wynikać, do jakiego przedsięwzięcia się odnosi oraz w jakim miejscu ma być przedsięwzięcie zlokalizowane, gdyż dopiero to pozwoli na dokonanie oceny zgodności lokalizacji tego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium stwierdziło, że wydanie decyzji zostało poprzedzone stosownymi opiniami, a także postanowieniem z dnia 31 marca 2011 r. o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Wobec treści tego postanowienia organ pierwszej instancji wydał decyzję spełniającą wymogi określone w art. 84 ust. 2, art. 85 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy. Decyzja ta zawiera załącznik w postaci charakterystyki przedsięwzięcia i informacje o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium odnotowało, że w treści decyzji powtórzone zostały wprawdzie zapisy zawarte w karcie informacyjnej, postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz w postanowieniu z dnia 31 marca 2011 r., nie narusza to jednak obowiązującego prawa, gdyż decyzja organu pierwszej instancji zawiera opis i charakterystykę przedsięwzięcia, jego usytuowanie, a także wskazuje rodzaj i skalę możliwości oddziaływania na środowisko, które zadecydowały o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium podkreśliło, że działka nr A leży na terenie oznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 1ITG, przeznaczonym pod urządzenia i sieci gazownicze, a dla tych terenów plan w § 29 ust. 3 pkt 1 i 2 ustala zachowanie istniejącej sieci gazowej i utrzymanie przebiegów istniejących sieci z dopuszczeniem przebudowy i rozbudowy. Zdaniem Kolegium, projektowane przedsięwzięcie nosi nazwę "budowa", jednak z jego charakterystyki wynika, że jest to w istocie przebudowa w rozumieniu art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, gdyż jego realizacja będzie wymagała przeprowadzenia robót budowlanych, w wyniku których nastąpi zmiana parametrów użytkowych i technicznych istniejącego na tym terenie obiektu. Użycie przez inwestora tego określenia nie ma jednak znaczenia dla przyjęcia, że przedsięwzięcie jest zgodne z obowiązującym planem miejscowym. Organ orzekający wskazał ponadto, że nie dopatrzył się naruszenia art. 7 K.p.a., podając, że w przypadku nieprzeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, odmowa zgody na realizację inwestycji może nastąpić w razie kolizji przedsięwzięcia z planem miejscowym, a także w razie zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, a taka sytuacja nie miała miejsca. Poza tym, Kolegium powołało się na pogląd wyrażony w orzecznictwie sądowym na tle ustawy Prawo ochrony środowiska, wyjaśniając, że ustawa ta zawierała zbliżone rozwiązania prawne. Według tego poglądu, sam tylko sprzeciw wniesiony przez strony co do realizacji inwestycji nie może być podstawą wydania decyzji negatywnej. W ocenie Kolegium, nie doszło też do naruszenia art. 37 ustawy, gdyż na zasadzie art. 79 ust. 1 ustawy postępowanie nie wymagało udziału społeczeństwa, natomiast podnoszone przez stronę ewentualne skutki realizacji planowanego przedsięwzięcia, w postaci trudności w zagospodarowaniu działek sąsiednich czy obniżeniu ich wartości, są materią uregulowaną przepisami prawa cywilnego i nie mogą być przedmiotem prowadzonego postępowania. Organ zaakcentował, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa jedynie warunki dotyczące ochrony środowiska, jakie muszą być spełnione na dalszych etapach procesu inwestycyjnego danego przedsięwzięcia, nie przesądza zatem o dopuszczalności przystąpienia do realizacji danej inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego, wydanie decyzji po terminie wyznaczonym przez organ pierwszej instancji nie pozbawiło strony możliwości jej zaskarżenia w toku instancji i ta wada nie może mieć wpływu na ocenę merytoryczną decyzji. Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Z. L., reprezentowany przez pełnomocnika – r. pr. K. B., domagając się uchylenia decyzji obu instancji i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych, a także wstrzymania zaskarżonej decyzji. Zakwestionowanemu rozstrzygnięciu zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego i procesowego, tj. - art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w sytuacji niezbadania przez organy, czy nie należałoby je zakwalifikować do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, - naruszenie art. 63 ust. 1 ustawy poprzez niezbadanie wszystkich uwarunkowań wskazanych w tym przepisie w sposób niepozostawiający wątpliwości co do braku potrzeby dokonywania oceny oddziaływania na środowisko, a zwłaszcza nieprzeanalizowanie możliwej emisji gazu do atmosfery w związku z potrzebą odgazowania odcinków gazociągu oraz poprzestanie na lakonicznym stwierdzeniu, że emisja będzie kontrolowana, a także nieustalenie, czy budowa stacji pomiarowej na terenie istniejącej stacji gazowej rzeczywiście nie będzie oddziaływać na środowisko bardziej niż istniejąca, - art. 61 ust. 2 ustawy poprzez przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko wyłącznie przez wnioskodawcę i bezkrytyczne przyjęcie jej przez organ, - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 i 80 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niedokonanie własnej analizy i ustaleń w tym zakresie oraz nieuwzględnienie w toku postępowania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli w sytuacji, gdy skarżący składał szereg propozycji uregulowania kwestii planowanego przedsięwzięcia w kierunku zmniejszenia oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że wnioskodawca już na etapie składania wniosku dokonał w karcie informacyjnej samodzielnej kwalifikacji przedsięwzięcia, a organy nie poczyniły własnych ustaleń, czy ta kwalifikacja jest właściwa. Nie dokonały też globalnej oceny materiału dowodowego i nie ustaliły, jakie parametry będą mieć instalacje do przesyłu gazu (średnica i długość), którym towarzyszy stacja pomiarowa, będąca przedmiotem inwestycji, a także elementem szerszego zadania, jakim jest przyłączenie do sieci przesyłowej. Zdaniem skarżącego, sieć przesyłowa to infrastruktura składająca się z wielu urządzeń, które wspólnie pozwalają na dystrybucję gazu, zatem budowy każdego z elementów sieci nie można oceniać w oderwaniu od pozostałych instalacji (urządzeń). Dane w tym zakresie (poza ciśnieniem) zostały pominięte w opisie dokonanym przez wnioskodawcę i nie zostały przedstawione organom opiniującym, co nie zwalniało organów ochrony środowiska od poczynienia własnych ustaleń w tym przedmiocie ani nie doszło do uzupełnienia ustaleń zawartych w karcie informacyjnej. Zdaniem skarżącego, konsekwencją tych uchybień było naruszenie art. 63 ust. 1 ustawy, gdyż wszystkie okoliczności określone w tym przepisie należy uwzględniać łącznie, zaś zaskarżona decyzja nie odpowiada tym wymogom, bowiem nie przeanalizowano uwarunkowań wynikających z pkt 1d (emisji i występowania innych uciążliwości) oraz w pkt 3a,c-e powyższego przepisu. Poza tym, organy skupiły się na analizowaniu przedsięwzięcia pod kątem obszarów wodno-błotnych, wybrzeży, oddziaływaniu przedsięwzięcia na glebę i zieleń, natomiast lakonicznie odniosły się do kwestii odgazowania, nie ustalając ani jego zakresu (zasięgu), ani sposobu jego realizacji. Równie bezkrytycznie przyjęły, że budowa nowej stacji nie spowoduje większego niż obecnie oddziaływania na środowisko, podczas gdy organ, dążąc do wyjaśnienia wszelkich wątpliwości odnośnie planowanej inwestycji, może w tym zakresie przeprowadzić niezbędne dowody, w tym dowód z opinii biegłego. Według skarżącego, z uwagi na treść art. 63 ust. 1 ustawy, wydanie rozstrzygnięcia następuje w drodze uznania administracyjnego i mając na uwadze, że skarżący przedkładał szereg propozycji uregulowania przedmiotowej kwestii w kierunku szeroko rozumianego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, organ ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony, jeśli interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie. Ponadto skarżący podkreślił, że jego intencją przy składaniu zarzutów i zastrzeżeń w toku postępowania było zminimalizowanie zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko, a nie zablokowanie czy wstrzymanie inwestycji, jak to zasugerował organ odwoławczy. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium wskazało, że projektowane przedsięwzięcie przewiduje budowę odcinka DN 100 PN 6.3 Mpa, co zgodnie z § 5 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055) oznacza gazociągi wysokiego ciśnienia (6.3 Mpa), natomiast "DN" to oznaczenie nominalnej średnicy gazociągów podwyższonego ciśnienia i gazociągów wysokiego ciśnienia, a DN 100 to średnica nie większa niż 4 m. Skoro zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia RM przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko to m.in. instalacje do przesyłu gazu o średnicy nie mniejszej niż 800 mm, to wskazany we wniosku parametr, znany organom opiniującym oraz organom prowadzącym postępowanie, jakim jest średnica nieprzekraczająca 4 m czyli 400 mm, pozwala przyjąć, bez prowadzenia dodatkowego postępowania, że przedsięwzięcie odpowiada przewidzianemu w § 3 ust. 1 pkt 33 tego rozporządzenia. W piśmie procesowym z dnia 9 lipca 2012 r., zatytułowanym "odpowiedź na skargę", Operator Gazociągów Przesyłowych A S.A. Oddział w [...], reprezentowany przez pełnomocnika – r. pr. B. S., wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Zaakcentował, że przepisy § 2 pkt 3 i pkt 26 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. rozróżniają pojęcie gazociągu od stacji pomiarowej. Zakresem wniosku został objęty odcinek gazociągu wejściowego do projektowanej stacji, wynoszący – z uwagi na usytuowanie inwestycji na działce – kilka metrów, o średnicy 100 mm i ciśnieniu 6,3 Mpa. Zarzuty w przedmiocie dokonania oceny parametrów gazociągu wykraczają poza zakres wniosku dotyczącego stacji gazowej. Poza tym, specyfika wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynikająca z art. 73 i 74 ustawy wymaga, aby organ prowadzący postępowanie dysponował informacjami z zakresu ochrony środowiska pochodzącymi przede wszystkim od wnioskodawcy, który ma możliwość jak najlepszego określenia charakteru przedsięwzięcia, a określony w art. 74 ustawy katalog dokumentów jest katalogiem zamkniętym. Ponadto zwrócił uwagę na wynikającą z art. 9c w związku z art. 9h ust. 2 ustawy Prawo energetyczne odpowiedzialność publicznego operatora systemu przesyłowego za bezpieczeństwo jego eksploatacji oraz przesył paliwa gazowego odpowiedniej ilości i jakości, a także na określone w art. 7a ust. 1 tej ustawy wymagania techniczne i eksploatacyjne stawiane urządzeniom przyłączanym do sieci, zapewniające m.in. spełnienie wymagań w zakresie ochrony środowiska. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnicy skarżącego i uczestnika postępowania podtrzymali dotychczas prezentowane stanowiska procesowe. Pełnomocnik uczestnika postępowania dodatkowo wyjaśnił, że planowana inwestycja jest w istocie modernizacją istniejącej stacji, gdyż będzie ona lepsza i bezpieczniejsza, natomiast proces odgazowania nie jest kwestią awarii, ale normalnej eksploatacji stacji i zdarza się sporadycznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję w aspekcie jej zgodności z prawem. Nie podlega natomiast kontroli i ocenie tego sądu, czy rozstrzygnięcie organu administracji jest uzasadnione także w kategoriach słuszności, celowości bądź sprawiedliwości społecznej . Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 listopada 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia 3 sierpnia 2011 r. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa stacji pomiarowej A S.A. o przepustowości Q=4000m3/h w ramach zadania "Przyłączenie do sieci przesyłowej sieci gazowej B Sp. z o.o. zasilającej odbiorców na obszarze gminy [...]" w [...] na terenie działki nr A. Decyzje te zostały wydane w postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa i ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. W ramach powyższego postępowania organ właściwy do jej wydania przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stosownie do art. 59 ust. 1 ustawy, przeprowadzenia tego rodzaju oceny wymaga realizacja planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w tym planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Katalog dwóch wskazanych wyżej grup przedsięwzięć został skonkretyzowany poprzez odesłanie w art. 60 ustawy do aktu wykonawczego określającego ich listę, zamieszczoną w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), zwanego dalej rozporządzeniem, które w § 2 określa rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a w § 3 – mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W każdej konkretnej sprawie organ właściwy do wydania decyzji obowiązany jest zatem rozważyć, którym definicjom rozporządzenia podlega projektowana inwestycja i zakwalifikować ją ze względu na rodzaj, z jednoczesnym uwzględnieniem parametrów projektowanego przedsięwzięcia pod kątem kryteriów określonych w rozporządzeniu. W tym miejscu zauważyć trzeba, co słusznie podkreślił organ odwoławczy, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem w przedmiocie warunków zabudowy czy pozwolenia na budowę, ale stanowi etap poprzedzający postępowanie w powyższym zakresie. Dodać przyjdzie, że przepisy dotyczące ocen środowiskowych wprowadzone zostały w wyniku implementacji przepisów wspólnotowych (dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Dz. Urz. UE L 175 z dnia 5 lipca 1985 r., s. 40) i mają służyć wyłącznie weryfikacji oddziaływania inwestycji kwalifikowanych, czyli takich, które powodują albo mogą powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Postępowanie to dotyczy planowanego przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym we wniosku inwestora zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 696/09, czy z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 988/09, opubl. na stronie internetowej – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Jeśli planowane przedsięwzięcie można zaliczyć do drugiej z wymienionych grup, wówczas na zasadzie art. 63 ust. 1 i 2 ustawy organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdza w drodze postanowienia obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko albo brak potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2. Z kolei, stosownie do treści art. 64 ust. 1 ustawy, przed wydaniem postanowienia, organ zobowiązany jest do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy niewadliwie stwierdził, że prowadzący postępowanie Burmistrz [...] zastosował się do powyższego wymogu i wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Opolu oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w wyniku czego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 4 marca 2011 r. odstąpił od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia z uwagi na niską skalę potencjalnego oddziaływania na poszczególne komponenty środowiska przyrodniczego, jak również zdrowie i warunki życia ludzi. Także Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z dnia 7 marca 2011 r., uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, stwierdził, że przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko nie jest konieczne, a w obszernym uzasadnieniu przedstawił argumentację na poparcie swego stanowiska. Obydwa organy opiniujące w ramach przysługujących im kompetencji uznały, że planowane przedsięwzięcie należy do grupy mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Opinie organów były również zbieżne co do tego, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Odnośnie prawidłowości kwalifikacji zamierzonej inwestycji, polegającej na budowie stacji pomiarowej, należy zgodzić się z organami, które zaliczyły ją do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia, jakimi są instalacje do przesyłu gazu inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 21 oraz towarzyszące im tłocznie lub stacje redukcyjne, z wyłączeniem gazociągów o ciśnieniu nie większym niż 0,5 MPa i przyłączy do budynków". Przedmiotowa inwestycja, z uwagi na określoną we wniosku wielkość średnicy oraz długość odcinka wejściowego i wyjściowego wskazywaną na dołączonym do wniosku projekcie zagospodarowania terenu stacji gazowej, nie spełnia przesłanki określonej w ostatnio wskazanym przepisie, dotyczącym przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w którym mowa o instalacjach do przesyłu ropy naftowej, produktów naftowych, substancji chemicznych lub gazu posiadających średnicę zewnętrzną nie mniejszą niż 800 mm i długość nie mniejszą niż 40 km wraz z towarzyszącymi im tłoczniami lub stacjami redukcyjnymi. Odnotować w tym miejscu przyjdzie, że na gruncie przepisów prawa budowlanego (§ 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe - Dz. U. Nr 97, poz. 1055) wśród stacji gazowych pod względem funkcji i struktury odróżnia się stację redukcyjną od stacji pomiarowej. O ile bowiem w skład stacji redukcyjnej, o której mowa w powoływanym wyżej przepisie § 2 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia, wchodzą przewód wejściowy i wyjściowy, armatura odcinająca i filtrująca, urządzenia regulacji ciśnienia paliwa gazowego, ciśnieniowy system bezpieczeństwa, urządzenia rejestrujące ciśnienie oraz systemy alarmowe (pkt 25), to stacja pomiarowa składa się z urządzeń pomiarowych przeznaczonych do pomiarów strumienia objętości, masy lub energii paliwa gazowego, przewodu wejściowego i wyjściowego oraz armatury odcinającej i filtrującej (pkt 26). Na zasadzie § 54 ust. 1 tego rozporządzenia stacje pomiarowe mogą przy tym stanowić niezależny element sieci – i taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do stacji pomiarowej określonej we wniosku – lub mogą stanowić jedną całość ze stacjami redukcyjnymi. Z tych względów uzasadnionym było zakwalifikowanie wnioskowanego przedsięwzięcia, polegającego na budowie stacji pomiarowej wraz z zagospodarowaniem terenu wokół niej, do kategorii określonej w § 3 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia. Jak wynika z akt sprawy i prawidłowych ustaleń organów, po uzyskaniu opinii wymaganych przepisem art. 64 ust. 1 ustawy, Burmistrz [...] wydał postanowienie, o jakim mowa w art. 63 ust. 2 ustawy, w którym stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Treść tego postanowienia, oparta w istocie o treść opinii organów opiniodawczych, odpowiada wymogom wynikającym z art. 63 ust. 1 ustawy, gdyż określa wskazane tam przepisie elementy, w tym rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; jego usytuowanie, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także rodzaj i skalę możliwego oddziaływania. W postanowieniu odniesiono się także do lokalizacji przedsięwzięcia, z uwzględnieniem obszarów i siedlisk chronionych. Trafnie również ocenił organ odwoławczy, że Burmistrz [...] wydał decyzję w następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania, zachowując tryb określony w art. 84 ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W wydanej decyzji organ pierwszej instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, a charakterystykę przedsięwzięcia określił jako załącznik do tejże decyzji. Zauważyć przy tym należy, że w myśl art. 85 ustawy, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach K.p.a., w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu, również wymagania tego przepisu zostały spełnione, stąd za uprawnione należy uznać stanowisko Kolegium odnośnie prawidłowości decyzji Burmistrza [...] z dnia 3 sierpnia 2011 r. w tym zakresie. Uzasadnienie decyzji zawiera rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, precyzuje miejsce jego usytuowania z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, a także rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do powyższych uwarunkowań. Uzasadniając wydaną decyzję organ wskazał, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje zagrożenia dla obszarów o wysokich walorach przyrodniczych i krajobrazowych. W decyzji wskazano także przesłanki przemawiające za tym, że potencjalne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko będzie miało niską skalę. będzie ograniczone do minimum i w istocie mieścić się będzie w strefie ochronnej istniejącej sieci gazowej. Rozważono także i oceniono możliwość wystąpienia emisji gazu do otoczenia w trakcie procesu odgazowania, będącego zdarzeniem sporadycznym i odosobnionym, przebiegającym pod fachowym nadzorem. Negatywne oddziaływanie będzie zatem miało charakter okresowy, krótkotrwały i występować będzie wyłącznie w fazie realizacji, a ustąpi po zakończeniu inwestycji, natomiast w warunkach normalnej eksploatacji emisja tego rodzaju nie występuje. Nie ma też podstaw do podważenia oceny, że normalna eksploatacja stacji nie spowoduje negatywnych zjawisk w środowisku przyrodniczym i gruntowo-wodnym. Co więcej, dostrzeżono również, że z uwagi na zastosowanie nowoczesnych rozwiązań technologicznych, oddziaływanie na środowisko nie zwiększy się ale zmniejszy w porównaniu z dotychczasowym. Zarówno budowa, jak i późniejsza eksploatacja stacji gazowej będzie stale monitorowana i obsługiwana przez fachowe służby. Zwrócić trzeba w tym miejscu uwagę, że przestrzeganie wymagań w zakresie ochrony środowiska jest zagwarantowane zarówno w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 89, poz. 625 z późn. zm.), określającej katalog zadań i obowiązków wnioskodawcy - operatora systemu oraz wymagania eksploatacyjne urządzeń przyłączanych do sieci (art. 7a ust. 1 pkt 5, art. 9c ust. 1), jak i w przepisach dotyczących eksploatacji tego rodzaju obiektów określonymi w powołanym już wyżej rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Powyższe okoliczności uprawniały do uznania, że nie ma konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Podkreślenia wymaga ponadto, że organy obu instancji oceniły zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr XXXVI/443/2006 r. z dnia 17 października 2006 r. (Dz. Urz. Województwa Opolskiego z dnia 12 grudnia 2006 r. Nr 88, poz. 2570), przez co zrealizowały postanowienia wynikające z art. 80 ust. 2 ustawy. Jak prawidłowo wywiódł organ odwoławczy w oparciu o część tekstową i rysunkową planu, przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z jego postanowieniami. Z lektury akt wynika, że działka nr A, na której ma być zlokalizowana wnioskowana inwestycja, stanowi według wypisu z rejestru gruntów własność C S.A., jest położona na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem ITG. W myśl § 1 ust. 1 pkt 2 lit. d powyższej uchwały, oznaczenie to odnosi się do terenów infrastruktury technicznej – gazownictwa i zgodnie z postanowieniami § 8 ust. 1 uchwały, tereny wydzielone liniami rozgraniczającymi, mogą być zagospodarowane wyłącznie na cele zgodne z podstawowym przeznaczeniem lub częściowo na cele przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego. W § 9 uchwały wyznaczono wydzielone liniami rozgraniczającymi tereny, dla których w tabelarycznym zestawieniu określono przeznaczenie podstawowe i uzupełniające. Dla terenu oznaczonego symbolem 1ITG (pkt 28 tabeli) podstawowe przeznaczenie określono jako "urządzenia i sieci gazownicze". Natomiast w § 29 dla obszaru objętego planem ustalono zasady przebudowy, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej, zgodnie z ustanowionymi odrębnymi przepisami, obowiązującymi w tym zakresie (ust. 1), przy czym dla terenów z podstawowym przeznaczeniem dla infrastruktury technicznej – gazownictwo, wydzielonych liniami rozgraniczającymi w części graficznej 1a, i oznaczonych symbolami 1ITG, ustalono zachowanie istniejącej sieci gazowej oraz utrzymanie przebiegów istniejących sieci z dopuszczeniem przebudowy, rozbudowy (ust. 3 pkt 1 i 2). Na tle rozważań organu odwoławczego stwierdzić na marginesie trzeba, że wadliwie uznano planowane przedsięwzięcie za przebudowę w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Skoro inwestycja polega na budowie stacji gazowej, czyli nowego obiektu stanowiącego element sieci gazowej, to w kontekście przywołanych zapisów planu, zakładającego wszak utrzymanie przebiegów istniejącej sieci, może zostać zakwalifikowana jako jej rozbudowa (w rozumieniu definicji, o jakiej mowa w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane), która jednak również nie stoi w sprzeczności z planem. W ocenie Sądu, nietrafne są także pozostałe zarzuty skargi, które dotyczą wadliwości decyzji pod względem formalnoprawnym, odnoszące się do naruszenia wskazywanych przepisów proceduralnych. W sprawie zebrano wymagany przepisami ustawy materiał dowodowy, który następnie został przedstawiony w sposób szczegółowy oraz oceniony, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniach wydanych decyzji. Nie może natomiast stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji subiektywne przekonanie skarżącego o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także formułowane wnioski o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, które nie znajdują uzasadnienia w żadnym z przepisów ustawy. Ponadto, propozycje skarżącego wskazywane w toku postępowania, dotyczące zmiany miejsca realizacji planowanej inwestycji i przeniesienia budowy obiektu stacji pomiarowej na sąsiednią działkę, stanowiącą własność skarżącego, prowadziłyby w istocie do nieprzewidzianej planem zmiany przebiegu gazociągu. Na gruncie przedstawionych dotąd rozważań stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie organy przeprowadziły postępowanie prawidłowo, przy zastosowaniu właściwych przepisów norm prawa materialnego, a uzasadnienia decyzji odpowiadają zarówno przepisom ustawy, jak i przepisowi art. 107 § 3 K.p.a. Nadto Kolegium w zaskarżonej decyzji odniosło się do zarzutów odwołania, zachowując obowiązki określone w art. 8 i 9 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Końcowo wyjaśnić jeszcze należy, że kierując się zasadą szybkości oraz sprawności postępowania sądowego, a także uwzględniając zasadę ekonomiki procesowej, Sąd nie rozpatrywał wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wyznaczony termin rozprawy nie był odległy, natomiast - po myśli art. 61 § 6 P.p.s.a. - wstrzymanie wykonania decyzji upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Natomiast odnośnie wniosku pełnomocnika uczestnika postępowania o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, wskazać przyjdzie, że przepis art. 200 P.p.s.a. określa precyzyjnie, iż zwrot kosztów postępowania przysługuje wyłącznie skarżącemu w razie uwzględnienia skargi przez Sąd.