II SA/Op 242/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 10 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie robót budowlanych oddala skargę. Przedmiot postępowania sądowego stanowi decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 kwietnia 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 4 listopada 2013 r., którą umorzono postępowanie w sprawie robót budowlanych dotyczących budowy dwóch linii kablowych średniego napięcia na działce nr A., położonej w [...] przy ulicy [...]. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia 4 marca 2013 r. S. W. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu o zbadanie legalności posadowienia słupów wraz z urządzeniami przesyłowymi elektroenergetycznymi (dwie linie kablowe ziemne średniego napięcia służące do doprowadzenia energii) przez poprzednika prawnego X. S.A., Oddział w [...], na działce nr A., położonej w [...] przy ulicy [...]. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu w dniu 28 sierpnia 2013 r. przeprowadził kontrolę dotyczącą robót budowlanych związanych z posadowieniem słupów energetycznych wraz z urządzeniami przesyłowymi dwóch linii kablowych średniego napięcia na nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...]. Właścicielka nieruchomości przedłożyła dokumenty z których wynika, że w skład ww. nieruchomości wchodzą działki o nr ewid. C.., A. i B. k.m. [...], obręb [...]. Organ ustalił, że działka nr A. nie jest zabudowana obiektami napowierzchniowymi i nie są na niej, jak i na ww. posesji zlokalizowane żadne słupy energetyczne. Przez działkę nr A. przebiegają urządzenia przesyłowe energetyczne, a to dwie linie kablowe średniego napięcia zasilające stację transformatorową [...]. Przebieg tych linii przedstawia mapa geodezyjna powykonawcza. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu pismem z dnia 10 września 2013 r. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie robót budowlanych dotyczących budowy dwóch linii kablowych średniego napięcia na działce nr A. położnej w [...] przy ulicy [...]. W toku prowadzonego postępowania organ podjął czynności zmierzające do uzyskania dokumentacji dotyczącej budowy dwóch linii kablowych średniego napięcia na ww. działce. Strona postępowania – X. S.A. [...] w [...] złożył do akt sprawy informację o terenie nr [...] z dnia 20 września 1977 r. wydaną przez Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...], decyzję z dnia 31 marca 1978 r., nr [...], wydaną przez Urząd Miasta [...] zatwierdzającą plan realizacyjny budowy jazu w [...], wraz z załącznikiem graficznym – planem wysokościowym; decyzję z dnia 18 sierpnia 1978 r., nr [...], wydaną przez Urząd Miasta [...] udzielającą pozwolenia na budowę jazu sektorowego w [...] [...]; protokół odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji urządzeń z dnia 20 grudnia 1978 r. oraz mapę. Decyzją z dnia 4 listopada 2013 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, działając na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a. umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji podał, że przez działkę nr A. z k.m. [...] obręb [...] przebiegają urządzenia przesyłowe energetyczne, a to dwie linie kablowe średniego napięcia zasilające stację transformatorową [...]. Linie te zostały wybudowane w 1978 r. przez Rejon Wykonawstwa Sieci Energetycznych w [...], a inwestorem ww. robót było [...]. Roboty powyższe wykonano na podstawie wydanej przez Urząd Miasta [...] decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 18 sierpnia 1978 r. Wskazał nadto na dokumenty złożone przez stronę postępowania X. S.A. [...] w [...] oraz wyniki przeprowadzonej kontroli i stwierdził, że złożone dokumenty nie budzą wątpliwości, gdyż są opatrzone pieczęciami uprawnionych do wydania decyzji organów, jak również zawierają podpisy legitymowanych do ich wydania osób. organ, Podkreślał organ, że stosownie do art. 105 § 1 K.p.a., sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa, gdy nie ma materialnej przesłanki do władczej ingerencji organu w formie decyzji administracyjnej. Konsekwencją bezprzedmiotowości jest umorzenie postępowania, a więc orzeczenie formalne kończące postępowanie bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadniał nadto, że pozyskana w sprawie dokumentacja bezspornie wskazuje, że przedmiotowe roboty budowlane dotyczące budowy dwóch linii kablowych średniego napięcia na działce o nr ewid. A. zostały zrealizowane na podstawie stosownej dokumentacji, w tym pozwolenia na budowę, a tym samym postępowanie w sprawie podlegało umorzeniu. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła w ustawowym terminie S. W., domagając się uchylenia decyzji organu I instancji. Zarzuciła jej naruszenie art. 7 i 8 K.p.a. Uzasadniała, że stanowisko i ocena organu I instancji jest błędna, gdyż organ nie rozpatrzył w sposób należyty wniosku dotyczącego posadowienia słupów wraz z urządzeniami przesyłowymi przez co organ nienależycie wykonał swoje zadania, przekroczył uprawnienia i nie dopełnił ustawowych obowiązków. Zauważyła nadto, że organ I instancji nie odniósł się do przepisów Prawa budowlanego z 1974 r., a to m.in. art. 2 ust. 1, art. 28 ust. 1 oraz 41. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu ponownie podjął czynności zmierzające do uzyskania dokumentacji dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę dwóch linii kablowych średniego napięcia na działce nr A. w [...] przy ulicy [...]. Żaden z organów, do których wystąpił organ odwoławczy nie dysponował już dokumentami, ani ewidencją wydanych decyzji z lat 70-tych. Zaskarżoną decyzją z dnia 10 kwietnia 2014 r., Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania administracyjnego oraz wskazał, że badając sprawę robót budowlanych dotyczących budowy dwóch linii kablowych średniego napięcia na działce nr A. w [...] przy ulicy [...] istotne było ustalenie czy w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z samowolą budowlaną w sytuacji, gdy dowody pośrednie wskazują na wydanie pozwolenia na budowę, a upływ ponad 30 lat od realizacji inwestycji oraz znaczne zmiany organizacyjne po stronie inwestora oraz organów administracji architektoniczno-budowlanej uniemożliwiły odnalezienie oryginału pozwolenia na budowę. Zauważał, że odnalezienie decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu po tak długim czasie jest szczególnie utrudnione, zwłaszcza jeśli się zważy, że obowiązek archiwizacji decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest wieczysty, a przepisy dotyczące archiwizacji akt administracyjnych wymagały ich archiwizacji przez 10 lat. Stąd też uznał, że organ I instancji podjął w sprawie wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W sytuacji niemożności odnalezienia oryginałów dokumentów dla ustalenia legalności zrealizowanych robót budowlanych znaczenia nabrały dowody pośrednie oraz ustalenia poczynione w ramach przeprowadzonych przez organ i instancji oględzin, z których wynika, że na działce nr A. nie są posadowione słupy energetyczne, a jedynie przebiegają urządzenia przesyłowe energetyczne, tj. dwie linie kablowe średniego napięcia zasilające stację transformatorową [...]. Niemożność odnalezienia dokumentacji, pomimo podjęcia w tym zakresie czynności spowodowało, że w sprawie koniecznym było oparcie się na dokumentacji przedłożonej przez obecnego właściciela linii kablowych. Analiza tych dokumentów, wbrew twierdzeniom odwołującej, uzasadniała uznanie, że przedmiotowa inwestycja zrealizowana została legalnie. Akcentował organ odwoławczy, że tylko jednoznaczne ustalenie, że nie została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę obiektu stanowiłoby podstawę do przyjęcia, że realizacja inwestycji nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej. Kwestia czy dokumentacja związana z realizacją spornej inwestycji winna być archiwizowana wieczyście pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, gdyż dokumentacji tej nie można odnaleźć. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że organ I instancji podjął, zgodnie z posiadanymi kompetencjami, czynności i wydał prawidłową decyzję z zachowaniem zasad postępowania. Z treścią powyższego rozstrzygnięcia nie zgodziła się S. W.. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skardze żądała uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła decyzji naruszenie procesowych zawartych w art. 7 K.p.a. poprzez brak podjęcia czynności dowodowych, art. 8 K.p.a. poprzez zaskakiwanie obywateli nowymi rozwiązaniami prawnymi bez możliwości dostosowania swoich zachowań do nowego stanu prawnego, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 K.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., co daje podstawę do wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że we wniosku domagała się zbadania legalności posadowienia słupów wraz z urządzeniami przesyłowymi, które wybudowane zostały w latach 70-tych lub na początku lat 80-tych na działce stanowiącej jej własność nr A.. Zdaniem skarżącej, istnieje uzasadnione podejrzenie, że kable zieme elektroenergetyczne dwóch linii kablowych średniego napięcia służące do doprowadzania energii elektrycznej z prawem korzystania z nieruchomości w zakresie niezbędnym do dokonywania konserwacji, remontów, modernizacji urządzeń, kabli i instalacji elektroenergetycznych wraz z prawem wejścia i wjazdu na teren zostały wniesione z naruszeniem ówcześnie obowiązujących przepisów, a to art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. i bez dochowania obowiązków wynikających z art. 41 ww. ustawy. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a). Powyższe oznacza, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej, czy celowościowej, a badaniu podlega wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Zauważyć należy także, iż stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego z dnia 10 kwietnia 2014 r., którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 4 listopada 2013 r. umarzającą postępowanie w sprawie robót budowlanych dotyczących budowy dwóch linii kablowych średniego napięcia na działce nr A., położonej w [...] przy ulicy [...]., czyli decyzja wydana na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej: - K.p.a. Zgodnie z przepisem art. 105 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Należy podkreślić, że powyższy przepis nie może być traktowany rozszerzająco, a bezprzedmiotowość postępowania zachodzi jedynie w sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu wskazanego wyżej przepisu, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006r. I OSK 967/05, LEX 201507). Bezprzedmiotowym może być, zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006r. II SA 42801, LEX 137801). W konsekwencji, postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Jeżeli zatem żądanie strony (art. 61 § 1 K.p.a.) nie dotyczy sprawy podlegającej rozstrzygnięciu co do istoty przez organ administracji, postępowanie administracyjne wszczęte takim żądaniem, jako bezprzedmiotowe, powinno ulec umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., bez względu na przyczyny, z powodu których strona wystąpiła z wnioskiem - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 1990r. II SA 1240/89 ONSA 1990, nr 1 poz. 16). W konsekwencji, niedopuszczalnym jest umorzenie postępowania o ile przedmiot w odniesieniu, do którego postępowanie zostało wszczęte istnieje, a sprawa może zostać załatwiona w drodze decyzji administracyjnej. W przypadku, gdyby w trakcie postępowania okazało się, że obiekt, o którym mowa w ogóle nie istnieje, bądź istnieje wprawdzie, ale wykonany został w zgodzie z prawem, na podstawie udzielonego inwestorowi pozwolenia można stwierdzić, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, a wydana w konsekwencji tych ustaleń, na podstawie art. 105 K.p.a., decyzja umarzającą prowadzone w takiej sprawie postępowanie byłaby konieczna i prawidłowa. Taka okoliczność w niniejszej sprawie wystąpiła. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy godzi się zauważyć, że postępowanie administracyjne prowadzone przez organy nadzoru budowlanego było postępowaniem prowadzonym z urzędu i dotyczyło zbadania czy wykonane roboty budowlane dotyczące budowy dwóch linii kablowych średniego napięcia na działce nr A. położnej w [...] przy ulicy [...], zostały wykonane legalnie, czy też samowolnie, a jeśli tak to wydania w tej mierze stosownych rozstrzygnięć, stanowiących konsekwencję ewentualnej samowoli budowlanej. W sprawie dostrzec należy, że organy obu instancji podjęły czynności zmierzające do ustalenia okoliczności budowy spornych linii na działce nr ewid. A., k.m. [...] obręb [...] i podjęły wszystkie możliwe kroki zmierzające do wyjaśnienia okoliczności powstania ww. linii oraz do odszukania dokumentów związanych z ich realizacją. W szczególności zwróciły się do organów architektoniczno-budowlanych uprawnionych do wydania decyzji o pozwoleniu na realizację ww. inwestycji o nadesłanie decyzji dotyczących pozwolenia na budowę dwóch linii kablowych średniego napięcia na działce nr A. położonej w [...] przy ulicy [...], a w przypadku jej braku udzielenie informacji czy z posiadanych rejestrów wynika, że taka decyzja została wydana oraz czy udzielono pozwolenia na użytkowanie zrealizowanej inwestycji oraz wystąpiono do Archiwum Państwowego. Podjęte przez organy decyzje zapadły, po wyczerpaniu realnych możliwości związanych z uzyskaniem oryginałów pozwoleń na budowę jazu sektorowego w [...] [...] obejmującego m.in. budowę stacji transformatorowej [...] oraz przelotowego wprowadzenia linii kablowych do ww. stacji transformatorowej, gdyż każdy z organów, do którego się zwrócono nie dysponował żadnymi dokumentami, co spornej inwestycji. Organ I instancji prowadząc postępowanie w sprawie zwrócił się także do obecnego właściciela linii i infrastruktury elektroenergetycznej o nadesłanie stosownej dokumentacji. Strona postępowania - X. S.A. [...] w [...] złożył do akt sprawy dokumenty, którymi dysponował, a to: informację o terenie nr [...] z dnia 20 września 1977 r. wydaną przez Wojewódzki Zarząd Rozbudowy Miast i Osiedli Wiejskich w [...], decyzję z dnia 31 marca 1978 r., nr [...], wydaną przez Urząd Miasta [...] zatwierdzającą plan realizacyjny budowy jazu w [...], wraz z załącznikiem graficznym – planem wysokościowym; decyzję z dnia 18 sierpnia 1978 r., nr [...], wydaną przez Urząd Miasta [...] udzielającą pozwolenia na budowę jazu sektorowego w [...] [...]; protokół odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji urządzeń z dnia 20 grudnia 1978 r. oraz mapę. Skarżąca na poparcie swoich twierdzeń o nielegalnej budowie spornych linii nie złożyła żadnych wniosków dowodowych, ani też nie przedstawiła żadnych dowodów. Analiza natomiast dokumentów przedłożonych przez stronę, przy braku innych dowodów, które mogłyby świadczyć o nielegalnej realizacji inwestycji, uprawnia stwierdzenie, że sporne dwie linie kablowe średniego napięcia zasilające stację transformatorową [...], które zostały wybudowane w 1987 r., zostały wykonane legalnie na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 18 sierpnia 1978 r. i przekazane do eksploatacji na podstawie protokołu odbioru technicznego i przekazania do eksploatacji w dniu 20 grudnia 1978 r. W tym miejscu koniecznym jest stwierdzenie, że pomimo twierdzeń skarżącej, z których wynikałoby, jakoby na jej nieruchomości posadowione są słupy elektryczne, to fakt ten nie został potwierdzony i stwierdzony w toku kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji w dniu 28 sierpnia 2013 r. W związku z powyższymi ustaleniami organów, zauważyć należy, że brak dokumentacji budowy nie może przesądzać o przyjęciu, że sporny obiekt budowlany wykonany został w warunkach samowoli budowlanej. Brak stosownych dokumentów dotyczących danego obiektu nie uprawnia też do automatycznego przyjęcia, że obiekt nie powstał legalnie, tj. na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę i zgodnie z jego założeniami. Przeciwko uznaniu, że sporna inwestycja został wykonana w warunkach samowoli budowlanej przemawia także znaczny upływ czasu od daty powstania obiekt (prawie ponad 35 lat), w którym to okresie legalne istnienie i funkcjonowanie obiektu nie było kwestionowane, co z kolei przemawia przeciwko przyjęciu, że powstał on w warunkach samowoli budowlanej. Organy obu instancji odniosły się do dowodów zgromadzonych w sprawie i dokonały ich wszechstronnej analizy, w tym w kontekście przepisów związanych z obowiązkiem przechowywania dokumentacji, zmian przepisów w tym zakresie oraz zmian organizacyjnych, do których doszło zarówno po stronie organów architektoniczno-budowlanych, jak i właściciela urządzeń i linii energetycznych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zabrakło wprawdzie, na co zwróciła uwagę skarżąca, wskazania przepisów prawa materialnego na podstawie, których mogła być zrealizowana ww. inwestycja, jednakże ta wadliwość uzasadnienia (art. 107 § 3 K.p.a.) nie stanowi takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze znajdujących się bowiem w aktach administracyjnych decyzji dotyczących spornej inwestycji w sposób jednoznaczny wynika, że inwestor uzyskał pozwolenie na budowę całego zamierzenia inwestycyjnego oraz, że inwestycja została zrealizowana w 1978 r. i zakończył ją odbiór techniczny i przekazanie do eksploatacji. Skarżąca nie kwestionowała i nie kwestionuje także w postępowaniu sądowoadministracyjnym czasu realizacji inwestycji oraz faktu jej wykonania i zakończenia. Z uwagi zatem na zakończenie spornej budowy przed dniem 1 stycznia 1995 r. postępowanie w sprawie legalności bądź nie wykonania spornych linii średniego napięcia winno być rozpatrywane w trybie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.), a to z uwagi na normę intertemporalną, zawartą w art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409). Zgodnie z art. 103 ust. 2 tej ustawy przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zrealizowana przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Stosownie do art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. pozwolenie na budowę uprawnia do rozpoczęcia i wykonywania robót budowlanych. W razie potrzeby w pozwoleniu określa się warunki i wymagania, które powinny być zachowane przy prowadzeniu robót. Ze znajdującej się w aktach decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 18 lipca 1978 r. wynika, że dotyczy ona pozwolenia na budowę jazu sektorowego w [...] [...] na terenach położonych w [...] - [...]. Działka skarżącej leży na terenie inwestycji, co wynika z porównania map (k. 11, 10, 3 akt administracyjnych). W sprawie nie bez znaczenia jest nadto, że w dniu 31 marca 1978 r. Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 21 ust. 3 Prawa budowlanego z 1974 r., wydał decyzję o zatwierdzeniu planu realizacyjnego budowy jazu w [...]. W myśl natomiast przepisu art. 21 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. podstawą do ustalenia rozwiązań urbanistycznych i architektoniczno-budowlanych w planie realizacyjnym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego lub wyznaczenie terenów budowlanych na podstawie przepisów o terenach budowlanych w miastach i na wsi. Plany realizacyjne oraz rozwiązania urbanistyczne i architektoniczno-budowlane projektu podlegają zatwierdzeniu przez właściwy terenowy organ administracji państwowej (ust. 3). Zatwierdzenie planu realizacyjnego traci ważność, jeżeli inwestor nie uzyskał prawa do terenu lub je utracił, albo w ciągu jednego roku od zatwierdzenia tego planu nie wystąpi o pozwolenie na budowę. Termin do wystąpienia o pozwolenie na budowę może być w szczególnie uzasadnionych wypadkach przedłużony (ust. 4). Z powyższych przepisów wynika, że skoro inwestor uzyskał pozwolenie na wykonanie spornej inwestycji (18 sierpnia 1978 r.), to tym samym musiał dysponować prawem do terenu, gdyż w innym, przypadku utraciłby ważność decyzja o zatwierdzeniu planu realizacyjnego oraz rozwiązań urbanistyczno-budowlanych. Ta okoliczność również przemawia za uznaniem, że budowa spornych linii nie została wykonana w warunkach samowoli budowlanej. W sprawie koniecznym jest nadto stwierdzenie, że obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę lub (art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.) lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (pkt 2 ww art. 37 ust. 1). W świetle złożonej przez stronę dokumentacji brak jest podstaw do przyjęcia, że sporne linie wykonane zostały w warunkach samowoli budowlanej, a w konsekwencji nakazania ich rozbiórki. Zgodzić należy się z organem, że wobec niemożności pozyskania pełnej dokumentacji dotyczącej realizacji inwestycji, znacznego upływu czasu od jej zakończenia oraz zmian organizacyjnych i prawnych po stronie właściciela urządzeń oraz organów procedujących w sprawie pozwolenia na budowę, bez znaczenia jest kwestia związana z obowiązkiem przechowywania dokumentacji budowlanej, skoro nie można jej odnaleźć. Przedłożone zaś dokumenty przez stronę uprawniają przyjęcie, że inwestycja wykonana została na podstawie pozwolenia na budowę, a tym samym w sprawie wystąpiła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania. W związku z zarzutami skargi podkreślić należy nadto, że organy administracji publicznej stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., w toku postępowania administracyjnego, podjęły wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, na co wskazywano powyżej, a następnie rozpatrzyły i oceniły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Organy, jako dowód w sprawie dopuściły dokumenty (dowody złożone przez stronę, po wyczerpaniu realnych możliwości uzyskania pełnej dokumentacji budowlanej), które w jego ocenie przyczyniły się do wyjaśnienia sprawy i nie były sprzeczne z prawem. Czynności zatem organów nie naruszały prawa i stanowiły realizację jego kompetencji. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 151 P.p.s.a.