II SA/Op 246/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie WSA Elżbieta Kmiecik WSA Daria Sachanbińska – spr. Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi E. P. i J.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 5 marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy terenu 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Głuchołaz z dnia 2 listopada 2011 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżone postanowienie w całości nie podlega wykonaniu. Postanowieniem z 2 listopada 2011 r., nr [...], Burmistrz Głuchołaz - działając na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - zwiesił postępowanie w sprawie wydania na rzecz E. P. i J. P. decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch domów mieszkalnych jednorodzinnych, planowanej do realizacji w miejscowości [...], na działce o numerze A i B. W uzasadnieniu postanowienia podał, że wniosek w w/w sprawie został złożony w dniu 14 września 2011 r. Działka planowanej inwestycji położona jest na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nieobjętym obowiązkiem sporządzenia planu. Gmina ogłosiła - obwieszczeniem z 1 marca 2011 r. - o podjęciu przez Radę Miejską w Głuchołazach uchwały Nr IV/30/10 z dnia 29 grudnia 2010 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Jarnołtówek na terenie nieobjętym miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, z wyłączeniem terenu górniczego. Dalej, organ przytoczył regulację art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i argumentował, że postępowanie należało zawiesić, gdyż przedmiotowa działka znajduje się na obszarze przewidzianym do objęcia opracowywanym planem miejscowym. Z powyższym postanowieniem nie zgodzili się E. P. i J. P., którzy w piśmie nazwanym: "odwołanie" domagali się jego uchylenia i zobowiązania organu do wydania w ustawowym terminie wnioskowanej decyzji. Podnieśli, że w kwestionowanym postanowieniu nie podano terminu zawieszenia, podobnie jak i terminu opracowania planu. Nie wiadomo również, czy "planowany czas przyjęcia planu, mieści się w okresie zawieszenia tj. w okresie dziewięciu miesięcy od złożenia wniosku". Poruszyli także kwestę wadliwego działania Urzędu w sprawie połączenia nieruchomości z drogą powiatową. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z 5 marca 2012 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W ustaleniach odnotowało m.in., że postanowienie z 2 listopada 2011 r. zostało wysłane jedną przesyłką pocztową wraz z pismem z 28 października 2011 r., przy czym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oznaczono tylko datę pisma. Ponadto, na żądanie Kolegium, organ pierwszej instancji przesłał wypis i wyrys ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Głuchołazy, obejmujący teren zainwestowania oraz poinformował, że teren ten nie jest objęty obowiązkiem uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że strony dochowały terminu do wniesienia zażalenia, co upoważniało do jego rozpatrzenia. Przechodząc do meritum sprawy podkreślił, powołując się na argumentację wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 8 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 420/11, że przeznaczenie terenu, sposób zagospodarowania oraz warunki jego zabudowy wynikają z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy. Oprócz realizowania "władztwa planistycznego" poprzez uchwalenie planu miejscowego, ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przewiduje jeszcze inne formy gospodarowania przestrzenią, tj. zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy, w przypadku gdy na terenie gminy brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Odwołując się do brzmienia art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium wywodziło, że z treści tego przepisu wynika, iż przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy jest podjęcie i prowadzenie prac, bądź nawet zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowana inwestycja. Wystarczającą do zawieszenia postępowania okolicznością jest również samo powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Natomiast w sytuacji, kiedy prace nad opracowaniem planu miejscowego są zaawansowane, tzn. gdy podjęto uchwałę o przystąpieniu do jego sporządzenia i trwają prace nad projektem planu, uzasadnione jest zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Organ podkreślił, że omawiany przepis daje podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia, jednocześnie nie zezwala na podważenie tego uprawnienia. Miejscowy plan jest podstawowym instrumentem kształtowania przestrzeni, więc zawieszenie postępowania o warunki zabudowy celem umożliwienia kontynuowania rozpoczętych prac planistycznych, jest uzasadnione prymatem planu miejscowego nad rozwiązaniami indywidualnymi i zabezpiecza realizację władztwa planistycznego. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że działki nr A i nr B wskazane we wniosku stron znajdują się na terenie, dla którego rozpoczęto procedurę sporządzenia planu, na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Głuchołazach Nr IV/30/10 z 29 grudnia 2010 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Jarnołtówek na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z wyłączeniem terenu górniczego. Nadto, jak wynika z wypisu i wyrysu ze zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Głuchołazy, przyjętej uchwałą Rady Miejskiej w Głuchołazach Nr X/109/11 z dnia 29 czerwca 2011 r., przedmiotowe działki położone są na terenie nieobjętym dotychczas planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, dla terenu planowanej inwestycji nie istnieje obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym stanie rzeczy, skoro przepis stanowiący podstawę prawną zaskarżonego postanowienia nie wprowadza innych, niż okoliczność wszczęcia procedury planistycznej, przesłanek zawieszenia postępowania o warunki zabudowy, a w niniejszej sprawie okoliczność ta wystąpiła, to zdaniem organu odwoławczego nie można temu postanowieniu postawić skutecznie zarzutu naruszenia prawa. Końcowo, wyjaśniono stronom, że ich interes jest chroniony maksymalnym okresem zawieszenia postępowania, który nie może być dłuższy niż 9 miesięcy od daty złożenia wniosku o warunki zabudowy. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie E. P. i J. P. wnieśli o uchylenie postanowienia pierwszoinstancyjnego. Nie zgodzili się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie wystarczające było podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, bo nie podjęto żadnych kroków w kierunku opracowania planu. W piśmie z dnia 22 marca 2011 r. zostali poinformowani, że procedura przetargu na opracowanie planu jest na etapie przygotowania i że nie jest możliwe określenie, w jakim terminie będzie on opracowany. Tak więc, zawieszając postępowanie, organ pierwszej instancji miał świadomość, że przez 9 miesięcy nie będzie możliwe opracowanie planu. Takie działanie naraża inwestorów na straty materialne, gdyż ceny znacznie wzrosną oraz bezzasadnie oddala w czasie realizację ich planów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej, nie będąc przy tym związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co pozwala i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przedmiot kontroli Sądu stanowi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 5 marca 2012 r., a także objęte badaniem - na podstawie art. 135 P.p.s.a. - postanowienie Burmistrza Głuchołaz z 2 listopada 2011 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania na rzecz E. P. i J. P. decyzji o warunkach zabudowy. Podstawę prawną rozstrzygnięć organów stanowi przepis art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą, po myśli którego postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Dokonując wykładni przytoczonego wyżej przepisu zasadne jest wskazanie, że nie precyzuje on przesłanek zawieszenia postępowania z urzędu, jednak - zdaniem Sądu - jego zastosowanie każdorazowo wymaga przeprowadzenia oceny pod kątem wystąpienia uzasadnionej potrzeby skorzystania z tej instytucji procesowej. Zważyć bowiem trzeba, że skorzystanie z komentowanej, fakultatywnej możliwości zawieszenia postępowania ograniczone jest ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., wedle którego na organach administracji spoczywa obowiązek wszechstronnego zebrania potrzebnego materiału dowodowego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, a także w art. 12 K.p.a., nakazującym wnikliwe i szybkie działanie w sprawie, przy uwzględnieniu ustawowych terminów załatwiania spraw, określonych w art. 35 K.p.a. (por. wyrok z 13 czerwca 2008 r., II SA/Wa 241/08, Lex nr 424747). Dodatkowo wskazać trzeba, że użycie przez ustawodawcę w omawianym przepisie zwrotu: "może zawiesić" przesądza o uznaniowości stosowania regulowanego w nim zawieszenia, a to z kolei sprawia, iż organy administracji korzystające z przyznanego im uprawnienia - w celu chociażby uchronienia się przez zarzutem dowolności działania, ale także z uwagi na potrzebę zapewnienia ochrony praw stron postępowania - powinny wykazać celowość zawieszenia postępowania na określony ustawowo czas (do 9 miesięcy), przedstawiając w tej mierze logiczną i rzetelną argumentację. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w literaturze przedmiotu słusznie podkreślono, odwołując się do wykładni językowej oraz celowościowej art. 62 ust. 1 ustawy, że w niektórych sytuacjach wystarczającą przesłanką zawieszenia jest nawet sam zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwie, przepis ten nie uzależnia zawieszenia postępowania od podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego (tak zdaje się twierdzić Kolegium), choć w realiach konkretnej sprawy może je uzasadniać. Jak bowiem trafnie wskazano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II SA/Rz 920/07, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl), w sytuacji, kiedy istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy ustaleniami nowo uchwalonego planu a decyzją o warunkach zabudowy, wskazane jest zawieszenie postępowania dla zabezpieczenia przed ewentualną koniecznością stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w oparciu o art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy. Zgodzić się trzeba z argumentacją organu odwoławczego, że gminie przyznano władztwo planistyczne w zakresie kształtowania zasad wykorzystania przestrzeni, realizowane poprzez uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które szczegółowo określają warunki realizacji przedsięwzięć na danym terenie. Tak więc z uwagi na prymat planu miejscowego - jako głównego instrumentu kształtowania przestrzeni - nad rozwiązaniami indywidualnymi, uzasadnione może okazać się zawieszenie postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, np. ze względu na dostrzeżony konflikt między zamierzonym przez inwestora zagospodarowaniem terenu a koncepcją przyjmowaną w projekcie planu miejscowego, czy wobec sprzeczności tego zamierzenia z ustaleniami obowiązującego dla tego terenu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Natomiast w przypadku, gdy realizacja inwestycji będzie zgodna z materiałami planistycznymi, wstrzymywanie postępowania wydaje się niecelowe (por. T. Bąkowski "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz.", wyd. Zakamycze 2004, str. 213 i 201; teza wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 25.11.2010 r., II SA/Wr 528/10, Lex nr 755645). Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że orzekające organy obu instancji błędnie zinterpretowały komentowany przepis z dwóch powodów. Po pierwsze. Jak wynika z art. 62 ust. 1 ustawy, w jego zdaniu pierwszym zawarto normę stanowiącą podstawę prawną zawieszenia postępowania i wyznaczającą ustawowy, maksymalny okres tego zawieszenia. Czasowe przerwanie postępowania może nastąpić na nie dłużej niż 9 miesięcy, przy czym ustawodawca posłużył się zwrotem: "na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy", liczony od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, co oznacza, iż nie zawsze celowe jest zawieszenie na maksymalny, dziewięciomiesięczny okres. Niewątpliwie, komentowana regulacja pozwala również na określenie przez organ krótszego terminu zawieszenia. W każdym jednak przypadku termin ten powinien zostać przez organ wyraźnie określony, co słusznie zauważyli skarżący, jako że jest to konieczny, merytoryczny element rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Wprawdzie w orzecznictwie dopuszczono możliwość zamieszczenia terminu, na jaki następuje zawieszenie postępowania, nie tylko w sentencji postanowienia, ale również w jego uzasadnieniu, jednak w podjętych w sprawie rozstrzygnięciach nie sposób się go dopatrzyć (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 17.03.2011 r., IV SA/Po 84/11, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ pierwszej instancji zupełnie pominął tę kwestię, natomiast ogólna uwaga Kolegium o zabezpieczeniu interesów stron przez wprowadzenie w ustawie maksymalnego okresu zawieszenia, poczyniona z uwagi na "wątpliwości żalących się", nie daje podstaw do stwierdzenia, że organ odwoławczy "rozstrzygał" o terminie zawieszenia, tym bardziej z uwzględnieniem okoliczności konkretnej sprawy. W konsekwencji należało uznać, że pominięcie niezbędnego elementu w wydanych postanowieniach stanowi o naruszeniu art. 62 ust. 1 ustawy i czyni koniecznym ich uchylenie. Po drugie. Wyłączną przesłanką zawieszenia postępowania w sprawie wydania skarżącym decyzji o warunkach zabudowy był fakt podjęcia przez Radę Miejską w Głuchołazach uchwały Nr IV/30/10 z dnia 29 grudnia 2010 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi Jarnołtówek na terenie nieobjętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z wyłączeniem terenu górniczego. W ocenie Sądu, w świetle cyt. art. 62 ust. 1 ustawy i podanego wyżej sposobu jego rozumienia, taka argumentacja jest niewystarczająca i nie uzasadniała, tylko z tego powodu, wstrzymania - przez zawieszenie - toku postępowania w sprawie ustalenia skarżącym warunków zabudowy. Materiał dokumentacyjny sprawy nie dostarcza wiedzy na temat etapu procedury planistycznej, na którym znajdował się opracowywany plan miejscowy, obejmujący obszar planowanej inwestycji, jednak z wielką dozą prawdopodobieństwa można założyć, że chodziło o jej wczesny etap, skoro pod koniec marca 2011 r. poinformowano skarżących o przygotowywaniu przetargu, w wyniku którego zostanie dopiero wyłoniony wykonawca projektu planu miejscowego. Zatem powinnością organów obu instancji było rozważenie celowości zawieszenia z uwagi na terminy określone w komentowanym przepisie, nakazujące podjęcie zawieszonego postępowania. Za naruszenie granic uznania administracyjnego należy uznać sytuację zawieszenia postępowania, gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, że prace planistyczne nie zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie lub rada gminy nie podejmie uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu. Stosownie do powiedzianego wcześniej, stopień zaawansowania prac planistycznych może, ale nie musi czynić zasadnym zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jednak - co najistotniejsze - organy w ogóle nie badały i nie rozważały, czy za zawieszeniem tym przemawiają inne względy, w tym głównie potencjalna kolizja zamierzenia inwestycyjnego z planami Gminy Głuchołazy, wynikającymi np. z opracowanego projektu planu czy jego założeń, a gdy ich nie było - z obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Jak wyżej podano, zgodnie z treścią art. 7 K.p.a. organ powinien sprawę administracyjną załatwić w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, mając na względzie interes społeczny, ale po podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia sprawy i do jej załatwienia. Dlatego, zdaniem Sądu, konieczne było w niniejszej sprawie dokonanie oceny zaawansowania procedury planistycznej pod kątem orientacyjnego terminu jej zakończenia, a także przeprowadzenie wstępnej analizy i wykazanie w podjętych rozstrzygnięciach, czy w świetle zamierzeń Gminy i posiadanych materiałów planistycznych ustalenia wnioskowanej przez skarżących decyzji o warunkach zabudowy będą pozostawać w sprzeczności z ewentualnie uchwalonym po jej wydaniu planem zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić raz jeszcze trzeba, że przewidziana przepisem art. 62 ust. 1 ustawy instytucja zawieszenia postępowania, pomimo jej fakultatywnego charakteru, nie może być nadużywana i nie uprawnia do automatycznego wstrzymania czynności procesowych z uwagi na możliwą lub zainicjowaną procedurę planistyczną. Sąd zwrócił uwagę na to, że przedstawione na żądanie organu drugiej instancji studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Głuchołazy nie zostało przez ten organ wykorzystane, jednak z pobieżnego jego odczytania zdaje się wynikać brak sprzeczności zapisów studium z planowaną przez skarżących budową dwóch domów jednorodzinnych. Stąd, zasadny może okazać się zarzut skargi podważający celowość zawieszenia postępowania na maksymalny lub krótszy okres, o ile oczywiście za zawieszeniem nie przemawiają jeszcze inne względy. Nie można też wykluczyć, że w dniu orzekania przez organy znane już były zamierzenia co do przeznaczenia przedmiotowego terenu w przyszłym planie, a wówczas należało rozważyć, czy za merytorycznym, szybkim rozpoznaniem wniosku nie przemawiał charakter planowanej inwestycji oraz istniejący już sposób zagospodarowania terenu, na którym ma być ona realizowana. Tak więc, nie negując przynależnego gminnie władztwa planistycznego i potrzeby kierowania się także interesem społecznym, w niniejszej sprawie stwierdzić przyjdzie, że nie został zgromadzony materiał dowodowy potrzebny do przeprowadzenia niezbędnej analizy pod kątem celowości zawieszenia postępowania, a organy obu instancji niejako automatycznie zastosowały art. 62 ust. 1 ustawy. Niewątpliwie, organ winien uzasadnić stanowisko w kwestii potrzeby zawieszenia postępowania i nie jest wystarczające samo przytoczenie brzmienia przepisu dającego do tego podstawę oraz odwołanie się do władztwa planistycznego przysługującego Gminie, która posiada kompetencję do stanowienia planów zagospodarowania przestrzennego. Powiedziane powyżej świadczy o naruszeniu przez organy administracji obu instancji art. 62 ust. 1 ustawy oraz zasad ogólnych, określonych w art. 7 i art. 12 K.p.a., które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że podjęte w sprawie postanowienia zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, co dawało podstawę do ich uchylenia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonego postanowienia podjęto na podstawie art. 152 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach, obejmujących wpis od skargi, oparto o przepis art. 200 P.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji uwzględni uwagi zawarte w wyroku, ale przede wszystkim będzie miał na względzie brzmienie przepisu art. 62 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zawieszenie postępowania może nastąpić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy, liczony - co istotne - od dnia złożenia wniosku. Upływ wskazanego terminu powoduje natomiast konieczność kontynuowania rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy.