II SA/Op 256/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie: sędzia WSA Krzysztof Bogusz – spr. sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie przejęcia pojazdu oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...], mocą której utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie z dnia [...], nr [...] o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy samochodu ciężarowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...] Wydanie tych aktów administracyjnych poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. W dniu 24 września 2007 r. na ulicy [...] w N., funkcjonariusz policji Komendy Powiatowej Policji w N. zatrzymał do kontroli drogowej pojazd kierowany przez skarżącego, a to samochód marki [...] o nr rejestracyjnym [...] i stwierdził, że wśród dokumentów wymaganych do poruszania się po drogach publicznych pojazdem samochodowym brak jest opłaconego obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Pojazd ten stosownie do zapisów art. 130 a ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, został usunięty z drogi na podstawie dyspozycji nr [...]. Usunięcia dokonała firma prowadząca działalność z zakresu pomocy drogowej i usług parkingowych, a odholowanie pojazdu nastąpiło na parking strzeżony przy ulicy [...] w N. Pismem z dnia 15 kwietnia 2008 r. J. Z., właściciel parkingu strzeżonego na który odholowano pojazd skarżącego, zawiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie o istnieniu podstaw do przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa oraz wyegzekwowania opłat za holowanie i przechowywanie pojazdu, gdyż nie został on odebrany, mimo upływu 6 miesięcy od daty usunięcia z drogi. Zawiadomieniem z dnia 4 grudnia 2008 r. (błędnie określonym w jego treści jako postanowienie) Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie na podstawie art. 61 K.p.a. i art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, wszczął postępowanie w sprawie przejścia na rzecz Skarbu Państwa samochodu ciężarowego marki [...] o nr rejestracyjnym [...], stanowiącego dotychczas własność A. K., zamieszkałego we [...] nr [...] poczta [...]. W uzasadnieniu podkreślono, że pojazd został usunięty z drogi na skutek dyspozycji policji, o czym stronę powiadomiono pismem KPP w N. z dnia 12 lutego 2008 r. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2008 r. organ I instancji działając na podstawie art. 10 § 1 i art. 123 § 1 K.p.a., wyznaczył stronie tygodniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego, który upłynął bezskutecznie. Decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie, na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym i § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 października 2007 r., w sprawie usuwania pojazdów ( Dz.U. z 2007 r. Nr 191, poz. 1377 ze zm.) orzekł, że samochód ciężarowy marki [...] o nr rejestracyjnym [...], stanowiący własność A. K., przeszedł z mocy ustawy na własność Skarbu Państwa. W uzasadnieniu organ podniósł, że pojazd po usunięciu z drogi publicznej w dniu 24 września 2007 r. został zabezpieczony na parkingu strzeżonym w N. przy ulicy [...], prowadzonym przez J. Z., o czym w trybie art. 130a wymienionej ustawy i § 5 ust. 2 cyt. rozporządzenia Komenda Powiatowa Policji w N. powiadomiła właściciela pojazdu pismem z 12 lutego 2008 r. Pojazd nie został odebrany przed upływem 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi. W takim wypadku pojazd uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się i przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Dlatego uzasadnione i dopuszczalne było wszczęcie postępowania w sprawie przejścia własności samochodu na rzecz Skarbu Państwa i zastosowanie art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym. We wniesionym odwołaniu skarżący domagał się uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nysie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 K.p.a. przez "pobieżne ustalenie stanu faktycznego, mimo informacji o nieprawidłowym przebiegu postępowania w sprawie". Zdaniem odwołującego się nie można pozbawiać go własności pojazdu, bo nigdy go nie porzucił z zamiarem wyzbycia się, nie otrzymał powiadomienia o miejscu przechowywania pojazdu po jego usunięciu z drogi, a ponadto został błędnie poinformowany w Urzędzie Skarbowym, do którego zgłosił się powiadomiony w trybie art. 10 K.p.a., że samochód przejdzie na własność Skarbu Państwa i nie ma możliwości odwrócenia takiego skutku. Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu nie uwzględnił odwołania i działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach orzeczenia, po przedstawieniu przebiegu postępowania, organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie administracyjne wszczęte zawiadomieniem z 4 grudnia 2008 r. było prawidłowe. Odwołując się do treści art. 130a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym organ ten stwierdził, że pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela, między innymi w wypadku nie okazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia. Decyzję o usunięciu takiego pojazdu podejmuje policjant. Pojazd usunięty z drogi umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Dalej zaznaczono, że stosownie do art. 130a ust. 10 pojazd usunięty w opisanym trybie i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia, uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. W takim wypadku pojazd przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy, a orzeczenie o przejęciu należy do właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego, którego obowiązkiem, w myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów jest zawiadomienie właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania. Decyzja wydana przez organ I instancji nie kreuje własności, a jedynie ją potwierdza. Zaznaczono też końcowo, że odwołujący się świadomy przyczyn usunięcia pojazdu z drogi, mógł poczynić starania, aby odebrać samochód z parkingu, po wcześniejszym uiszczeniu stosownych opłat za usunięcie i parkowanie. Od decyzji organu odwoławczego skarżący wniósł skargę sądowoadministracyjną i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, a to przez błędne ustalenie stanu faktycznego i naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Urzędu Skarbowego w Opolu. Skarżący zaznaczył, że organy "pominęły przy rozstrzyganiu sprawy skutki orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 czerwca 2008 r., w myśl którego art. 130a ust. 11 pkt. 3 Prawa o ruchu drogowym jest sprzeczny z art. 46 Konstytucji RP". Podkreślił, że nie można przyjąć, iż porzucił pojazd, gdyż "nie nabywał pojazdu po to, żeby go się pozbyć, zwłaszcza, że znajdowały się w nim narzędzia do prac renowacyjnych". Podkreślił, że zatrzymano pojazd wobec "braku rejestracji na terenie Polski", gdyż minął już okres ważności tablic celnych. Po zatrzymaniu policja nie zawiadomiła go co dzieje się z samochodem, a on tymczasem zmuszony był wyjechać za granicę. Zdaniem skarżącego organom skarbowym powinno być znane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, na podstawie którego zakwestionowany przepis Prawa o ruchu drogowym utracił moc. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie odwołując się do motywów zawartych w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie strony podtrzymały swoje wcześniejsze stanowiska procesowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Jednocześnie też, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Rozpoznając w niniejszej sprawie skargę w tak zakreślonych granicach kognicji Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają przepisów prawa. Uzasadniając dokonaną ocenę, przede wszystkim odnieść się należy do art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), normującego zagadnienia związane z usuwaniem pojazdu z drogi, w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj., na dzień [...]. Dlatego na początku wskazać trzeba, iż w art. 130a ust. 1 ustawy wyczerpująco określone zostały zdarzenia w wyniku których pojazd, w każdym przypadku, podlega usunięciu z drogi. Jako jedno z nich w pkt 2 ustawodawca wskazał nieokazanie przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia. W przypadku podjęcia decyzji o usunięciu pojazdu z drogi na skutek zaistnienia tej okoliczności –zgodnie z art. 130a ust. 5c ustawy, usunięty pojazd umieszczany jest na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Tryb i warunki współdziałania podmiotów podejmujących decyzje o usunięciu pojazdu z drogi z jednostkami je usuwającymi, jak również tryb i warunki wydania pojazdu z parkingu określa, wydane na podstawie delegacji z art. 130a ust. 11 ustawy, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie warunków usuwania pojazdów (Dz. U. NR 191, poz. 1377). Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia w przypadku usunięcia pojazdu z drogi w trybie z art. 130a ust. 1 – 3 ustawy podmiot, który wydał decyzję w tym przedmiocie, powiadamia o tym właściciela pojazdu, przy czym do powiadomienia tego, w myśl § 5 ust. 4 odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniach. Jak stanowi jednak art. 130a ust.10 ustawy pojazd usunięty w trybie art. 130a ust. 1 i ust. 2 ustawy i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Jednocześnie też przechodzi on na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa regulują przepisy § 7 ust. 2 i 3 oraz § 8 powołanego rozporządzenia. Według wymienionych regulacji, w przypadku nieodebrania w terminie pojazdu z parkingu jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, a następnie naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego orzeka o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Stosownie do art. 130a ust. 10 ustawy, decyzja naczelnika o przejęciu pojazdu, wydana na podstawie § 8 rozporządzenia, ma charakter deklaratoryjny. Pojazd usunięty z drogi i nieodebrany w terminie 6 miesięcy, na mocy art. 130a ust. 10 ustawy staje się bowiem z upływem tego terminu własnością Skarbu Państwa z mocy ustawy. Decyzja wydana na podstawie § 8 rozporządzenia potwierdza jedynie to, co z mocy samego prawa już nastąpiło. Oznacza to, że właściwy naczelnik urzędu skarbowego w przypadku zaistnienia okoliczności określonej w art. 130a ust. 10 ustawy nie ma swobody w wyborze rozstrzygnięcia, co do orzeczenia o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa i w przypadku zaistnienia tych okoliczności obowiązany jest potwierdzić ten fakt, wydając decyzję o przejęciu. Przed jej wydaniem winien jednak powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w tym przedmiocie. W niniejszej sprawie pojazd stanowiący własność skarżącego został usunięty z drogi w dniu 24 września 2009 r. z powodu braku ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, a zatem z uwagi na zaistnienie przesłanki określonej w art. 130a ust. 1 pkt 2 ustawy. Stosownie do § 5 ust.1 pkt 2 rozporządzenia, o usunięciu pojazdu i możliwości jego odbioru, a także określonej w art. 130a ust. 10 ustawy konsekwencji nieodebrania pojazdu w terminie 6 miesięcy, skarżący powiadomiony został w piśmie Komendy Powiatowej Policji w N. z dnia 12 lutego 2008 r., przesłanym na jego adres dwukrotnie, a to w dniu 19 lutego 2008 r. i w dniu 12 marca 2008 r. Uwzględniając, potwierdzony w aktach administracyjnych, fakt przesłania skarżącemu zawiadomienia, nie sposób zatem zgodzić się z twierdzeniem skargi, iż nie został on powiadomiony o usunięciu pojazdu na parking strzeżony. O ile bowiem niewątpliwym jest, że zawiadomienie to nie zostało przesłane niezwłocznie, jego doręczenia uznać należy za skuteczne w rozumieniu art. 44 § 4 K.p.a. Zarówno w dniu 19 lutego jak i 12 marca 2008 r. zawiadomienie przesłane zostało na aktualny adres strony. Dostrzec przy tym trzeba, iż zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym skarżący nie kwestionował doręczenia korespondencji pod właściwym adresem. Fakt, iż tak za pierwszym, jak i drugim razem nie zostało ono pod tym adresem doręczone do rąk skarżącego i wróciło do nadawcy z adnotacją " nie podjęto w terminie" pozostaje przy tym bez wpływu na skuteczność dokonanych doręczeń. Dostrzec wszak należy, iż spełnione zostały wszystkie warunki doręczenia w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze z,)- zwanej K.p.a., który znajduje odpowiednie zastosowanie do doręczenia wskazanego zawiadomienia, na mocy § 5 ust. 4 rozporządzenia. Spełnienie przesłanek doręczenia zastępczego określonego w art. 44 K.p.a. potwierdzają, znajdujące się w aktach administracyjnych, zwrotne poświadczenia odbioru przesyłki, z których wynika, że na skutek niemożności doręczenia korespondencji w trybie art. 42 lub art. 43 K.p.a., pozostawiona ona została w urzędzie pocztowym, a zawiadomienie o miejscu pozostawienia przesyłki i możliwości jej odbioru w terminie 7 dni pozostawiono na drzwiach adresata. Następnie, po upływie wskazanego terminu dokonano powtórnego awizowania i wobec nieodebrania przesyłek w terminie 14 dni, zostały one zwrócone do adresata. Na podstawie art. 44 § 4 K.p.a. przyjąć tym samym należało, że doręczenia dokonane zostały z upływem 14-dniowych okresów na jakie przesyłki złożono w urzędzie pocztowym. W rezultacie też, skoro skarżący został skutecznie powiadomiony o usunięciu pojazdu i jednocześnie nie odebrał go z parkingu w wymaganym terminie, prawidłowo w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nysie wszczął postępowanie w sprawie przejścia usuniętego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. O wszczęciu postępowania skarżący został powiadomiony zawiadomieniem z dnia 4 grudnia 2008 r. (błędnie określonym jako postanowienie), które odebrał osobiście w dniu 19 grudnia 2008 r. Stosownie do zaistniałego stanu faktycznego, oceniając prawidłowość postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie stwierdzić należało, że w niniejszej sprawie prawidłowo zaskarżoną decyzją orzeczono, na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy i § 8 ust. 1 rozporządzenia, o przejściu pojazdu, stanowiącego własność skarżącego, z mocy ustawy przez Skarb Państwa. Skoro bowiem skarżący nie odebrał zatrzymanego pojazdu uznać należało, że został on porzucony z zamiarem wyzbycia się. W konsekwencji też, naczelnik urzędu skarbowego obowiązany był potwierdzić w drodze decyzji fakt jego przejścia, na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy, na własność Skarbu Państwa. Na marginesie zauważyć jedynie przyjdzie, iż z akt administracyjnych w żaden sposób nie wynika, aby skarżący od momentu zatrzymania pojazdu do upływu 6 – miesięcznego terminu odbioru, a nawet do dnia wydania decyzji pierwszointsnacyjnej, podejmował jakiekolwiek działania mające na celu odebranie pojazdu, bądź przejawiające w inny sposób, chociażby wolę podjęcia działań w tym zakresie. Oceny Sądu w zakresie prawidłowości zaskarżonej decyzji nie zmienia podnoszony w skardze fakt, iż wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. akt P 4/06, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: art. 130a ust. 10 ustawy w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy jest niezgodny z art. 64 ust. 3 Konstytucji, a § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 i Nr 176, poz. 1451 oraz z 2004 r. Nr 32, poz. 283) jest niezgodny z art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy oraz z art. 92 ust. 1 i art. 46 Konstytucji. Wyrok ten zapadł przed podjęciem zaskarżonej decyzji, lecz w części II wyroku Trybunał orzekł, że przepisy art. 130a ust. 10 i ust. 11 pkt 3 we wskazanym w części I zakresie, tracą moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu Trybunał wyjaśnił, że odroczenie terminu utraty mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów ma ten skutek, że w okresie dwunastu miesięcy od ogłoszenia wyroku, przepisy te (o ile wcześniej nie zostaną uchylone bądź zmienione przez ustawodawcę), mimo że uznane za niekonstytucyjne, winny być przestrzegane i stosowane przez wszystkich adresatów, w tym przez sądy orzekające. Wskazać przyjdzie, iż stanowisko dotyczące obowiązku stosowania przez sądy przepisów uznanych za niekonstytucyjne, co do których odroczony został termin utraty ich mocy obowiązywania, wyrażany był w orzecznictwie TK niejednokrotnie (por. wyrok TK z dnia 27 kwietnia 2005 r., sygn. akt P 1/05, wyrok TK z dnia 18 maja 2005 r., sygn. akt K 16/04). Stosownie do tego, w zakresie jego skutków dla sądu administracyjnego, w ocenie składu orzekającego przyjąć należy, że skutek ten polegał będzie na konieczności akceptacji prawidłowego zastosowania niekonstytucyjnego przepisu prawa przez organ administracji publicznej, w okresie przed ustaloną przez Trybunał datą utraty jego mocy obowiązującej. Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim pozycja prawna i ustrojowe usytuowanie Trybunału Konstytucyjnego, jako podstawowego organu uprawnionego, zgodnie z art. 188 Konstytucji RP, do kontroli zgodności z Konstytucją i ładem ustawowym różnego rodzaju aktów prawnych. Ze względu na powszechnie obowiązującą moc orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego (art. 190 ust. 1 Konstytucji), również Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 23 stycznia 2004 r., sygn. III CZP 112/03, (Wokanda z 2004, nr 7-8, poz. 8) uznał, iż jest związany wyrokiem Trybunału także w zakresie, w jakim przesądza on o terminie utraty mocy obowiązującej przez niezgodny z Konstytucją przepis. Stwierdził ponadto, że z art. 190 ust. 3 Konstytucji wynika wyraźnie, że jeśli Trybunał odracza utratę mocy obowiązującej przez wadliwą normę, to zachowuje ona moc przez okres wskazany w orzeczeniu. To zaś oznacza, że sądy i inne podmioty powinny stosować tę normę. Jej pominięcie w tym okresie oznaczałoby w istocie przekreślenie sensu odroczenia, a więc i sensu art. 190 ust. 3 Konstytucji. Podobnie wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt V CKN 1456/00 (zb. LEX nr 57237) i kilku innych orzeczeniach powołanych w uzasadnieniu uchwały z dnia 23 stycznia 2004 r. Przedstawiony pogląd, w ocenie Sądu na gruncie niniejszej sprawy należy zaaprobować. Zauważyć w związku z tym też należy, że zaskarżona decyzja wydana została dnia [...], a stanowiący podstawę prawną jej podjęcia – przepis art. 130a ust.10 ustawy, jak również art. 130a ust. 11 pkt 3 zawierający upoważnienie do określenia w rozporządzeniu stosownym w niniejszej sprawie trybu postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008r., utraciły moc dopiero po jej wydaniu. Oznacza to, że Sąd nie mógł pominąć niekonstytucyjnego przepisu przy ocenie legalności decyzji, podjętej w dacie poprzedzającej określoną przez Trybunał Konstytucyjny datę utraty ich mocy obowiązującej. Podobne stanowisko zajmował Naczelny Sąd Administracyjny, już po wydaniu przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w sprawie P IV/06, w szczególności w wyrokach z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 924/07; w wyroku z 25 sierpnia 2009 r., sygn. akt I OSK 1487/08 i w wyroku z 10 marca 2009 r. , sygn. akt I OSK 1399/08, opublikowanych na stronach internetowych NSA, stosując przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym, które utraciły moc wskutek orzeczenia Trybunału. Wobec powyższego, na mocy art. 151 P.p.s.a., wniesioną skargę należało oddalić.