II SA/Op 26/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Violetta Radecka po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego na skutek wniosku radcy prawnego M. W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu R. S. postanawia przyznać radcy prawnemu M. W. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej R. S., obejmujące wynagrodzenie w kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych i sześćdziesiąt groszy), zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 27,60 zł (słownie: dwadzieścia siedem złotych i sześćdziesiąt groszy). W dniu 12 marca 2013 r. referendarz sądowy ustanowił skarżącemu R. S. radcę prawnego z urzędu. Na tej podstawie, Sąd zwrócił się do Okręgowej Izby Radców Prawnych w Opolu o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu, którym został radca prawny M. W. Na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r., w której uczestniczył pełnomocnik skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 listopada 2012 r., nr [...]. Pismem procesowym z dnia 9 maja 2013 r., ustanowiony pełnomocnik skarżącego zwrócił się o doręczenie odpisu zapadłego wyroku wraz z uzasadnieniem, a następnie złożył w dniu 26 czerwca 2013 r. opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie. Wniósł także o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na zasadzie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, polegającej na sporządzeniu opinii o braku podstaw prawnych do wniesienia skargi kasacyjnej według norm przepisanych. Oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w jakiejkolwiek części. Załączył także do akt sprawy dowód przekazania opinii skarżącemu. Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a." zważono, co następuje: W myśl art. 250 P.p.s.a., wyznaczony w ramach przyznanego prawa pomocy pełnomocnik procesowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady przyznawania wynagrodzenia reguluje natomiast rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). W niniejszej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnikiem R. S., radca prawny M. W. sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, za sporządzenie tej opinii. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b cytowanego rozporządzenia wynagrodzenie minimalne radcy prawnego za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 120 złotych. Natomiast wraz z należnym podatkiem VAT wynoszącym 23 % (co wynika z art. 41 ust. 1 i art. 146 a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), daje to kwotę 147,60 złotych. Z treści wyżej przywołanego rozporządzenia wynika (a w szczególności z § 16), że przyznanie pełnomocnikowi wynagrodzenia oraz zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków za zastępstwo prawne wykonywane w ramach prawa pomocy następuje na jego wniosek. Referendarz sądowy orzekając o wysokości wynagrodzenia pełnomocnika, ograniczył się zatem, jedynie do kosztów żądanych przez pełnomocnika, czyli wynagrodzenia za czynności dokonane w II instancji. W tym stanie rzeczy, wobec poprawnego wniosku, zawierającego stosownie do § 16 podanego wyżej rozporządzenia, oświadczenie o nieopłaceniu kosztów, należało postanowić o przyznaniu pełnomocnikowi wynagrodzenia w podanej wyżej wysokości, co też referendarz orzekł, jak w sentencji.