II SA/Op 262/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie WSA Elżbieta Kmiecik WSA Daria Sachanbińska – spr. Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi E. Ś. na uchwałę Rady Gminy Łubniany z dnia 30 stycznia 2012 r., Nr XII/86/12 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej kwotę 300 (trzysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W dniu 30 stycznia 2012 r. Rada Gminy Łubniany podjęła - na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej dalej ustawą o samorządzie gminnym, oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą - uchwałę Nr XII/86/12 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Kępa. Pismem z dnia 4 lutego 2012 r., skierowanym do Rady Gminy Łubniany, które wpłynęło do organu w dniu 3 lutego 2012 r., R. C., reprezentowana przez adw. S. S., wezwała Radę do usunięcia naruszenia prawa w powyższej uchwale w części odmawiającej przeznaczenia działki nr A w [...] na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Jako podstawę prawną wezwania wskazano art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W uzasadnieniu odwołano się do argumentacji prezentowanej w pismach z dnia 25 stycznia 2012 r. i 26 stycznia 2012 r., podnosząc, że decyzja odmowna Rady Gminy w przedmiotowej sprawie narusza interes prawny R. C. W piśmie z dnia 24 lutego 2012 r., doręczonym pełnomocnikowi R. C. - adw. S. S. w dniu 1 marca 2012 r., Wójt Gminy Łubniany - powołując się na upoważnienie udzielone przez Radę Gminy Łubniany na sesji w dniu 21 lutego 2012 r. - udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 30 marca 2012 r. (wpływ do organu 2 kwietnia 2012 r. - prezentata k. 3 akt sądowych) E. Ś. reprezentowana przez adw. S. S. złożyła za pośrednictwem Rady Gminy Łubniany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na uchwałę Rady z dnia 30 stycznia 2012 r., Nr XII/86/12, "co najmniej w części dotyczącej odmowy przeznaczenia działki A we wsi [...]". Kwestionowanej uchwale zarzuciła naruszenie przepisów art. 32 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 7, art. 2 pkt 1, art. 9 ust. 4, art. 28 ust. 1 ustawy oraz art. 11a, art. 15 ust. 1, art. 18a ustawy o samorządzie gminnym, a także art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie uchwały co najmniej w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Gminy Łubniany - adw. A. S. wniosła o jej oddalenie, kwestionując stawiane w skardze zarzuty, oraz domagała się zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W replice na powyższe pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 28 lipca 2012 r. podtrzymał skargę i nie zgodził się z argumentacją organu. Odpowiadając na wezwanie Sądu, pełnomocnik Rady Gminy Łubniany w piśmie z dnia 30 lipca 2012 r. wyjaśniła, że R. C. nie złożyła do akt sprawy na żadnym jej etapie pełnomocnictwa udzielonego jej przez E. Ś. do występowania w jej imieniu w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego wsi Kępa, w tym także do występowania w sprawie uchwały z dnia 30 stycznia 2012 r., Nr XII/86/12. Podała także, iż R. C. powoływała się jedynie ustnie na udzielone jej pełnomocnictwo. Ponadto wskazała, że R. C. nie przysługuje prawo własności do nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr A, położonej we wsi [...]. W trakcie rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę. Wyjaśnił, że R. C. działała w toku opracowywania planu miejscowego w imieniu E. Ś., w oparciu o udzielone jej pełnomocnictwo. Oświadczył, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa składał w imieniu R. C., gdyż działał w przekonaniu, że jest ona właścicielem działki nr A we wsi [...]. Dopiero w trakcie formułowania skargi zorientował się, że to skarżąca jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości. Ponadto pełnomocnik skarżącej domagał się odroczenia rozprawy celem umożliwienia zaprezentowania pisemnego stanowiska co do pism organu, przedstawionych mu na rozprawie oraz w celu zbadania treści pełnomocnictwa udzielonego R. C. przez E. Ś., co uprawniałoby go do składania pism przed organami administracyjnymi. Z kolei pełnomocnik Gminy wnosiła o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącą trybu poprzedzającego wniesienie skargi. Na wypadek merytorycznego rozpoznania sprawy, wnosiła o zmianę zaskarżonej uchwały w zakresie działki nr B należącej do wsi [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd administracyjny zobligowany jest zbadać, czy spełnione zostały niezbędne warunki dopuszczalności skargi. W przypadku skarg na uchwałę lub zarządzenie organu gminy, podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej, skuteczność wniesienia skargi zależy m.in. od uprzedniego wyczerpania trybu wezwania właściwego organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie bowiem do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie skargę na uchwałę Rady Gminy Łubniany z dnia 30 stycznia 2012 r., Nr XII/86/12, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Kępa wniosła E. Ś., działająca przez pełnomocnika - adw. S. S.. Do skargi dołączono wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 4 lutego 2012 r., skierowane do Rady Gminy Łubniany, z którego wynika, że zostało złożone przez R. C., reprezentowaną przez adw. S. S. W uzasadnieniu tego pisma wskazano, że uchwała z dnia 30 stycznia 2012 r. narusza interes prawny R. C. Z treści omawianego wezwania nie można zatem wywieść, że zostało ono złożone przez R. C., działającą w imieniu skarżącej E. Ś. Ewentualne wątpliwości co do osoby składającej wezwanie do naruszenia prawa rozwiewają ostatecznie wyjaśnienia adw. S. S., który wyraźnie oświadczył, że składał wezwanie, które wpłynęło do organu w dniu 3 lutego 2012 r. w imieniu R. C., bowiem pozostawał w błędnym przekonaniu, że jest ona właścicielką działki nr A we wsi [...]. Ponadto Sąd ustalił - na podstawie wyjaśnień przedstawionych przez pełnomocnika organu - że R. C. nie złożyła do akt sprawy na żadnym jej etapie pełnomocnictwa udzielonego jej przez E. Ś. do występowania w jej imieniu w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Kępa, w tym także do występowania w sprawie uchwały Nr XII/86/12. Również w materiale dokumentacyjnym sprawy brak jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego umocowanie R. C. do działania w imieniu E. Ś. Powyższe oznacza, że wezwanie z dnia 4 lutego 2012 r. faktycznie wniesione zostało przez R. C., nie zaś przez skarżącą – E. Ś. Tym samym uznać należało, że skarżąca nie dopełniła przed złożeniem skargi wymogu wezwania do usunięcia naruszenia prawa określonego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. W ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości, że tylko skarga tego samego podmiotu, który dokonał wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest dopuszczalna. Zdaniem Sądu, niecelowe było w niniejszej sprawie uwzględnienie żądania odroczenia rozprawy, bo przedłożone pełnomocnikowi na rozprawie dwa pisma procesowe objęte były referatem Sądu, a więc stronom znana była ich treść. Ponadto pismo z dnia 18 lipca 2012 r. dotyczyło wyłącznie kwestii merytorycznych, związanych z konkretnymi zarzutami skargi, które w żaden sposób nie wpływały na ocenę wyczerpania koniecznego trybu przed wniesieniem skargi. Natomiast do treści pisma z dnia 30 lipca 2012 r. pełnomocnik odniósł się w trakcie rozprawy, składając wyjaśnienia zaprezentowane powyżej. Z kolei, badanie treści pełnomocnictwa udzielonego R. C. przez E. Ś., o co wnosił pełnomocnik skarżącej, było zbędne wobec faktu niezłożenia go do akt sprawy, ale przede wszystkim z uwagi na okoliczność, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione przez R. C. reprezentowaną przez pełnomocnika, który potwierdził ten fakt na rozprawie sądowej. Zresztą, powyższe wynika również wyraźnie z treści wezwania. Brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi przesłankę niedopuszczalności skargi, uzasadniającą jej odrzucenie przez Sąd, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w pkt 2 sentencji, oparto o przepis art. 232 § 1 pkt 1 cyt. wyżej ustawy, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.