II SA/Op 262/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 16 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi J. G. jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 16 marca 2016 r., nr [...], utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o nakazaniu A. G. i J. G. rozbiórki budynku gospodarczego w narożu działki nr a przy ul. [...] w miejscowości [...]. W skardze zawarto m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w przypadku nieuwzględnienia wniosku przez organ, o wstrzymanie ww. decyzji przez sąd. Jako podstawę wstrzymania decyzji podano zachodzące niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci zniszczenia obiektu stanowiącego własność skarżącego, na skutek wykonania decyzji o rozbiórce. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku skarżącego jest decyzja nakazująca stronie rozbiórkę budynku gospodarczego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że rozbiórka każdego obiektu budowlanego niezależnie od jego wielkości i wartości materialnej, z samej istoty, może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Stąd na tle podobnych stanów faktycznych ugruntował się pogląd, że co do zasady wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu już ze swej istoty rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualna szkoda poniesiona wskutek rozbiórki obiektu wiąże się bowiem przede wszystkim z utratą nakładów finansowych poniesionych na jego realizację, a także z poniesieniem nakładów finansowych w celu wykonania nałożonego obowiązku. W sprawach budowlanych, w których zazwyczaj chodzi o budowę lub rozbiórkę obiektu, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w istocie nieuniknione (por.: postanowienia NSA: z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 1382/11; z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 385/12; z dnia 5 października 2012 r. sygn. akt II OZ 863/12 oraz z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 29/13 – dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W świetle powyższego, badając zasadność wniosku strony skarżącej, Sąd wszechstronnie rozważył wszelkie okoliczności, mając na uwadze przede wszystkim fakt, iż celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków. Na tej podstawie Sąd ocenił, że złożony wniosek zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca wykazała, w sposób należyty, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki, na obecnym etapie postępowania, spowoduje nieodwracalne skutki i niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody, która wiąże się z poniesieniem i utratą określonych nakładów finansowych. Wyjaśnić warto, że strona skarżąca powinna mieć na uwadze, że w razie prawomocnego oddalenia skargi, będzie zobowiązana wykonać nakaz rozbiórki, wstrzymanie wykonania jest bowiem jedynie formą ochrony tymczasowej. Mając na względzie powyższe, Sąd działając na zasadzie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., uznał o konieczności wstrzymania zaskarżonej decyzji, co orzekł jak w sentencji.