II SA/Op 273/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji uznającej dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Zastępcy Dyrektora Miejskiego Centrum Świadczeń w Opolu z dnia 6 marca 2015 r., nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania decyzji. Decyzją z dnia 6 marca 2015 r., nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola, Zastępca Dyrektora Miejskiego Centrum Świadczeń w Opolu, postanowił uznać M. M. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Nie godząc się z powyższym, M. M. złożył pismem z dnia 27 marca 2015 r. odwołanie, do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, wniósł M. M. pismem z dnia 29 maja 2015 r. Skarga została odnotowana w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 273/15 i stanowi przedmiot niniejszego postępowania. W skardze na to postanowienie M. M. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji dotyczącej uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Organ nie odniósł się natomiast do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia 6 marca 2015 r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą, wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie powołany przepis rozszerza możliwość wstrzymywania zaskarżonych aktów, wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przy czym użyty w treści art. 61 § 3 zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy" i "granice sprawy", której dotyczy skarga zakreślają jednakowe ramy prawne, należy bowiem przyjąć, że ustawodawca odsyła do pojęcia sprawy administracyjnej w jej rozumieniu materialnoprawnym. Granice jej wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego stosunku administracyjnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W związku z tym treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. objęte będą zarówno akty zaskarżone, jak i akty wydane w I instancji oraz akty, w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie nadzwyczajnym lub w trybie autokontroli (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 683/12). W ocenie Sądu, wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji dnia 6 marca 2015 r., nr [...], nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w niniejszym przypadku opisywana powyżej tożsamość spraw nie zachodzi. Przedmiotem skargi jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a zatem rozpoznając skargę należy badać wyłącznie przesłanki przywrócenia terminu na gruncie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.). Wydając wyrok w tej sprawie, Sąd nie byłby więc władny kontrolować decyzji organu I instancji w zakresie przesłanek uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Tego rodzaju kontrola, w zakresie której mieści się także ocena podstaw do wstrzymania wykonania wskazanego aktu, leży poza granicami sprawy. Warto wskazać, że pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 12 czerwca 2012 r. (sygn. akt II FZ 441/12, LEX nr 1170772) stwierdził, że "[...] W świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy rozumianej w kontekście art. 134 § 1 P.p.s.a, jako sprawa w znaczeniu materialnym. Tym samym w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, od którego strona skarżąca nie wniosła odwołania w ustawowo przewidzianym terminie, bowiem nie zachodzi tożsamość przedmiotowo tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym". Wobec powyższego, kwestia uznania skarżącego za dłużnika alimentacyjnego oraz kwestia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji to stwierdzającej, nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy nie odnosił się do kwestii zasadności wydania decyzji przez organ I instancji, a jedynie stwierdził, że nie ma podstaw prawnych do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Brak jest zatem tożsamości sprawy w jej znaczeniu materialnym, co uzasadnia stwierdzenie, że decyzja Zastępcy Dyrektora Miejskiego Centrum Świadczeń w Opolu z dnia 6 marca 2015 r., nie może być przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania w przedmiotowym postępowaniu. Przyjęcie koncepcji dopuszczalności zbadania przez sąd administracyjny zarzutów skarżącego dotyczących decyzji organu I instancji, rozstrzygającej sprawę "materialną", byłoby równoznaczne z zaakceptowaniem obejścia rygorów prawnych wynikających z art. 52 P.p.s.a., nakazujących wyczerpanie toku instancji przed wniesieniem skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie dokonał dalszej merytorycznej oceny przesłanek wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji. W tym stanie rzeczy, wobec braku możliwości wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji uznającego M. M. dłużnikiem alimentacyjnym uchylającym się od zobowiązań alimentacyjnych, Sąd działając na zasadzie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.