II SA/Op 287/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk - spr. Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 8 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia budowy obiektu budowlanego oddala skargę. J. W. zgłosił w Starostwie Powiatowym w Brzegu zamiar wykonania robót budowlanych, polegających na budowie budynku gospodarczego i altany, na działce nr A w [...]. Zgłoszenia dokonał w dniu 19 grudnia 2012 r., jednoczenie ze złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z instalacjami: elektryczną, wodno-kanalizacyjną i c.o., stałą instalacją gazu oraz wybieralnym zbiornikiem na ścieki. Decyzją z dnia 17 stycznia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) Starosta Brzeski wniósł sprzeciw do złożonego zgłoszenia. W uzasadnieniu wskazał, że dokonał analizy projektu zagospodarowania działki (załączonego do zgłoszenia) oraz zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Skarbimierz (przyjętego uchwałą Rady Gminy Skarbimierz z dnia 28 stycznia 2005 r., Nr XXIV/167/2005) i stwierdził, że planowana budowa budynku gospodarczego oraz budowa altany jest sprzeczna z zapisami tego planu. Organ wyjaśnił, że z części graficznej planu miejscowego wsi [...] wynika, iż działka nr A znajduje się w części na terenie oznaczonym symbolem MN, którego przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna, a w części na obszarze oznaczonym symbolem KDD, oznaczającym tereny dróg publicznych, ulic dojazdowych. Zgodnie natomiast z zapisem § 3 ust. 4 pkt 1 planu, linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach i różnych zasadach zagospodarowania są ściśle określone. Wprawdzie zgodnie z podziałem geodezyjnym działka A graniczy od strony wschodniej z działkami nr B i nr C, niemniej jednak podział ten nie jest tożsamy z podziałem terenu w planie zagospodarowania przestrzennego gminy. Stwierdzając, że inwestor planuje usytuować zgłaszane budynki na tej części działki, którą oznaczono symbolem KDD organ zaznaczył, że tereny te przeznaczone są pod drogi. W związku z tym wskazał, że plan jest przepisem prawa miejscowego i jedynie jego zmiana może skorygować przebiegi granic geodezyjnych i linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu ustalonym w planie. J. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, w którym stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z zapisami planu miejscowego i nie może być kwestionowana. Argumentując swoje stanowisko wskazał, że droga o tej samej kategorii co droga wymieniona w decyzji, została wytyczona w innym miejscu ostateczną decyzją podziałową, odnośnie której w wyroku z dnia 13 sierpnia 2012 r. , sygn. akt II SA/Op 303/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, iż dokonany nią podział jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, uchwałą z dnia 17 grudnia 2009 r., Nr XXXV/253/2009, w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującą gminę Skarbimierz w granicach jednostki o symbolu P oraz doprowadzeniu do zgodności zapisu ogólnego z opisem części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Rada Gminy Skarbimierz w § 1 pkt 2 tej uchwały ustaliła nowe brzmienie § 4 pkt 3 planu miejscowego przyjmując zapis, że "Linie określające orientacyjne granice podziału na nowe działki budowlane można korygować w zależności od własności terenu bez zmiany planu". Zgodnie z dokonanym podziałem utrwalone natomiast zostały działki budowlane o odpowiedniej powierzchni, przeznaczone pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne. Decyzją z dnia 8 maja 2013 r., nr [...], Wojewoda Opolski utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną uznając, że tak jak w niej wskazano, planowana inwestycja polegająca na budowie budynku gospodarczego i altany jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wobec tego słusznie organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu organ powołał § 3 ust. 4 pkt 1 obowiązującego planu miejscowego i dokonując analizy zapisów wskazanego aktu ustalił, że planowana inwestycja polegająca na budowie budynku gospodarczego i altany zlokalizowana jest na części nieruchomości, która jest przeznaczona jako droga publiczna. Stosownie do tego stwierdził, że nie sposób zgodzić się z oceną odwołującego, który powołuje się na zmienione zapisy § 3 ust. 4 pkt 2 planu, odnoszącego się do linii podziału wewnętrznego-proponowanego oraz § 4 pkt 3 planu, odnoszącego się do linii określających orientacyjne granice podziału na nowe działki budowlane. W oparciu o § 3 ust. 4 pkt 1 planu organ wyjaśnił, że możliwym jest przesuwanie linii rozgraniczających teren o różnym przeznaczeniu w zakresie ustalonym planem bez konieczności jego zmiany, jednakże dopuszczenie takie musi być zawarte w treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W analizowanym przypadku brak jest takiej możliwości. Dopuszczenie nieprzestrzegania, jak twierdzi odwołujący, wydzielonych w miejscowym planie linii rozgraniczających teren o różnych funkcjach i różnych zasadach zagospodarowania spowodowałyby zaburzenie przyjętego i uchwalonego układu komunikacyjnego. Stwierdzając, że ma to bardzo duże znaczenie dla kształtowania ładu przestrzennego oraz istniejącej i projektowanej zabudowy organ zaznaczył, że brak przestrzegania wskazanych zapisów spowoduje, iż dostęp do drogi publicznej dla zabudowy istniejącej może zostać utrudniony, a wręcz nawet uniemożliwiony. Ponadto, tego typu działanie nie wpływa na ograniczenie konfliktów społecznych, jak i nie buduje zaufania społecznego do organów administracji publicznej. Odnośnie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na który powołał się odwołujący, organ wyjaśnił, że dotyczy on innego postępowania administracyjnego, którego przedmiot nie jest tożsamy z przedmiotem niniejszej sprawy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniósł J. W. Zarzucił organowi odwoławczemu, że nie odniósł się do wskazanego w odwołaniu wyroku WSA w Opolu z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 303/12, w którym stwierdzono, że dokonany decyzją podział nieruchomości jest zgodny z zapisami planu. Skarżący zaznaczył, że Wojewoda Opolski nie uznaje podziału przyjętego do zasobów geodezyjnych i żąda planowania inwestycji zgodnie z załącznikiem graficznym planu proponującym inny podział, niż ten który znajduje się w zasobach geodezyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi zaznaczył, że przywołany wyrok odnosi się do decyzji o podziale nieruchomości i nie dotyczy przedmiotowej sprawy. Wskazał, że nie kwestionuje dokonanego podziału, niemniej nie może ten podział przesądzać o tym, że zgodna jest inwestycja planowana na tym terenie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ma natomiast obowiązek zbadania zgłoszenia m. in. pod względem zgodności z ustaleniami planu miejscowego. Pismem procesowym z dnia 28 czerwca 2013 r. skarżący wniósł o dopuszczenie w sprawie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu geodezji na okoliczność stwierdzenia, że mapa stanowiąca załącznik do uchwały posiada nieprawidłową skalę, wobec czego nie ma możliwości porównywania tej mapy z mapami będącymi w zasobach geodezyjnych, które określają wiarygodne podziały. W efekcie porównywania obydwu map występuje błąd, zatem tylko mapa z zasobu może być wiarygodna. Na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowił o odmowie dopuszczenia dowodu w postaci powołania biegłego, na okoliczność niezgodności mapy z planu zagospodarowania przestrzennego z mapami z zasobów geodezyjnych. Skarżący i pełnomocnik organu prezentowali dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku zaś, gdy wskazane naruszenia nie występują skarga nie ma uzasadnionych podstaw i stosownie do art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, według wskazanych zasad kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Zaznaczyć należy, że postępowanie administracyjne wszczęte zostało w niniejszej sprawie w związku z dokonanym przez skarżącego zgłoszeniem robót budowlanych, polegających na budowie budynku gospodarczego i altany. Zaskarżona decyzja wyraża natomiast sprzeciw organu wobec tego zgłoszenia. Oceniając jej legalność w pierwszej kolejności zauważyć przyjdzie, że z przedłożonych do zgłoszenia dokumentów, w szczególności projektu zagospodarowania działki wynika, że powierzchnia zabudowy dla planowanego budynku gospodarczego przewidziana została na 21,71 m², a altany na 12,25 m². Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) skarżący prawidłowo zatem dokonał zgłoszenia budowy tych obiektów właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, na mocy wskazanych przepisów, budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy łącznej liczbie tych obiektów na działce nie przekraczającej dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, wyłączona została z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i przewidziano co do niej obowiązek dokonania zgłoszenia. Dopełnienie obowiązku zgłoszenia, co do budowy wskazanej w art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego, nie oznacza jednak w każdym przypadku możliwości jej realizacji. Wprawdzie zgłoszenie stanowi uproszczoną procedurę inicjującą proces budowlany, jednak jego celem jest umożliwienie właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej dokonania oceny planowanej budowy w kontekście określonych w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego przesłanek uzasadniających wniesienie sprzeciwu oraz wskazanych w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego przesłanek uprawniających organ do nałożenia na inwestora, w drodze decyzji, obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu, objętego z mocy ustawy obowiązkiem zgłoszenia. Zgłoszenie przez inwestora zamiaru rozpoczęcia określonych robót budowlanych nakłada na organ administracji obowiązek przeprowadzenia oceny tego zgłoszenia. Rezultatem tej oceny może być wyrażenie przez organ milczącej zgody na realizację inwestycji, wniesienie w drodze decyzji sprzeciwu lub nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego nie pozostawia przy tym wniesienia sprzeciwu swobodnemu uznaniu organu w sytuacji, gdy stwierdzi on zaistnienie którejkolwiek ze wskazanych w tym przepisie okoliczności. Użyty w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego zwrot "wnosi sprzeciw" oznacza, że organ ma obowiązek wnieść sprzeciw w każdym przypadku, gdy wystąpi przynajmniej jedna ze wskazanych w nim przesłanek. Ponadto, rozpatrując zgłoszenie organ ograniczony jest także terminem, który zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wynosi 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, a w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, od dnia jego uzupełnienia bądź upływu terminu jego uzupełnienia. Po upływie tego terminu wniesienie sprzeciwu jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, w oparciu o który wydano zaskarżoną decyzję, jedną z przesłanek obligatoryjnego wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia budowy jest ustalenie przez organ, że planowana realizacja budowy będzie naruszała ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że organ ma obowiązek ocenić zgodność zgłoszonej budowy z obowiązującym planem miejscowy i wnieść sprzeciw w przypadku stwierdzenia, że jej realizacja naruszy w jakimkolwiek stopniu jego przepisy. Podnieść w tym miejscu trzeba, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 z późn. zm.), jest aktem prawa miejscowego, który w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowi prawo obowiązujące na obszarze działania organu, który go ustanowił. Ustala on m.in. przeznaczenie terenu na danym obszarze oraz określa sposób zagospodarowania i warunki jego zabudowy, a także kształtuje sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 wskazanej ustawy). Z uwagi na to, że plan stanowi źródło prawa, przy ocenie zgłoszenia budowy uwzględnianie wszystkich jego zapisów jest obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej. Organ ten nie może tym samym kwestionować jego obowiązujących postanowień i przedmiotem oceny organu nie może być ewentualna niezgodność planu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. To z kolei powoduje, że w niniejszej sprawie rzeczą Sądu nie była ocena legalności planu miejscowego, w oparciu o który organ dokonał oceny spornej budowy. Z tego też powodu Sąd odmówił dopuszczenia wnioskowanego przez skarżącego dowodu na okoliczność ustalenia nieprawidłowości sporządzenia załącznika graficznego planu. Zasygnalizować jedynie można, że środkiem prawnym służącym kwestionowaniu ustaleń planu miejscowego jest przewidziana w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.), skarga podmiotu, którego interes prawny lub uprawnienie plan narusza, bądź rozstrzygniecie organu nadzoru wydane w trybie art. 91, czy też skarga tego organu wniesiona na podstawie art. 93 tej ustawy. Dopóki jednak plan miejscowy obowiązuje, jego postanowienia są wiążącego i stanowią podstawę prawną dla działania organów administracji publicznej, w tym także do oceny dokonywanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. W świetle powyższych rozważań, w ocenie Sądu, prawidłowo zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy sprzeciw organu pierwszej instancji wniesiony do złożonego przez skarżącego zgłoszenia budowy budynku gospodarczego i altany. W rozpoznawanej sprawie słusznie organ uznał, że budowa objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zachowany został też termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Odnosząc się do okoliczności faktycznych tej sprawy wskazać należy, że dla obszaru miejscowości [...] aktualnie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Gminy Skarbimierz uchwałą z dnia 28 stycznia 2005 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego Gminę Skarbimierz, nr XXIV/167/2005 (Dz. Urz. Woj. Opolskiego nr 30, poz. 818 z późn. zm.), obejmujący również działkę skarżącego nr A, na której zgłoszona została budowa. Działka ta, jak wynika ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie rozpoznawanej przez WSA w Opolu, w której wydany został powoływany przez skarżącego wyrok z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 303/12, wydzielona została w wyniku podziału dokonanego ostateczną decyzją Wójta Gminy Skarbimierz z dnia 14 stycznia 2011 r. Fakt, iż organy dokonały oceny zgłoszenia budowy na wskazanej działce potwierdza, że wbrew zarzutom skargi uwzględniły dokonany podział. Nie można jednak zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że decyzja podziałowa mogła dokonać w obowiązującym planie wiążącej zmiany przeznaczenia terenu, na którym znajduje się sporna działka oraz że organy w zakresie ustalenia przeznaczenia terenu związane były decyzją podziałową. Dostrzec należy, że skutkiem prawnym ostatecznej decyzji podziałowej nie jest dokonanie ustalenia przeznaczenia terenu, lecz jest nim wydzielenie nowych działek. Oceniając zgłoszenie budowy organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek dokonać samodzielnej oceny zgodności inwestycji planowanej na wydzielonej działce z ustaleniami planu miejscowego. Nie jest w tym zakresie związany uprzednią, inną oceną zgodności z planem, dokonaną na potrzeby odrębnego przedmiotowo postępowania, prowadzonego przez inne organy, przy innej procedurze i na podstawie innych przepisów prawa materialnego. Z załączonych do akt sprawy: części (wycinka) załącznika graficznego do planu obejmującego teren, na którym położona jest działka skarżącego nr A oraz szkicu przedstawiającego podział geodezyjny terenu z naniesionymi drogami przewidzianymi w planie wynika, że działka nr A częściowo położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem MN, tj. przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a częściowo symbolem KDD, tj. przeznaczonym pod drogi publiczne - drogi dojazdowe. Zaznaczyć w tym miejscu przyjdzie, że szkic został sporządzony w tej samej skali co graficzny załącznik planu tj. w skali 1:2000 (§ 1 ust. 2 pkt 16 planu). Przyjąć wobec tego należy, że przedstawiony na nim przebieg drogi jest zgodny z zapisami planu, a szkic mógł stanowić podstawę do ustalenia przeznaczenia spornej działki. Zarówno załącznik graficzny do planu miejscowego, jak i sporządzony szkic jednoznacznie wskazują, że przez działkę skarżącego przebiega linia rozgraniczająca tereny o różnym przeznaczeniu. Linie rozgraniczające teren przeznaczony pod drogę od terenu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne przebiegają - jedna przez działkę nr A, a druga - przy granicy tej działki z działkami nr B i C. Teren przeznaczony pod drogę wyznaczoną na działce nr A graniczy zatem z działkami B i C (jak wynika z załącznika do planu powstałymi z podziału działki nr D) oznaczonymi symbolem MN. Z zapisu § 5 ust. 1 pkt 5 planu wynika, że szerokość w liniach rozgraniczających teren oznaczony symbolem KDD wynosi 10 m. W oparciu o załącznik graficzny do planu, a także szkic sporządzony na podkładzie mapy uwzględniającej podział geodezyjny, przyjąć należało, że droga planowana jest na działce skarżącego na szerokości 10 m od granicy z działkami nr B i C. Z przedłożonego przez skarżącego projektu zagospodarowania działki, w szczególności mapy wskazującej usytuowanie obiektów na działce wynika natomiast, że budynek gospodarczy i altana mają znajdować się w odległości 3 m od granicy z działkami nr B i C. Oznacza to, jak ustalił prawidłowo organ, że skarżący planuje budowę obiektów objętych zgłoszeniem na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod drogi publiczne. Dlatego też, za prawidłową uznać trzeba ocenę organu, że budowa budynku gospodarczego i altany we wskazanej przez skarżącego lokalizacji na działce nr A jest niezgodna z zapisami planu miejscowego. Podkreślić należy, że § 3 ust. 4 pkt 1 planu miejscowego stanowi jednoznacznie, iż oznaczone graficznie w rysunku planu linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach i różnych zasadach zagospodarowania są ściśle określone i są obowiązującymi ustaleniami. Oznacza to, że organy administracji architektoniczno-budowalnej oceniając zgodność zgłoszonej inwestycji z zapisami planu w zakresie przeznaczenie działki skarżącego, związane były zapisami planu w tym zakresie. Z kolei, powoływany przez skarżącego § 4 pkt 3 planu, który zmieniony został uchwałą z dnia 17 grudnia 2009 r., nr XXXV/253/2009, dotyczy linii określających orientacyjne granice podziału na nowe działki budowlane stanowiąc, że linie te można korygować w zależności od własności terenu bez zmiany planu. Wprawdzie należy się zgodzić ze skarżącym, że na mocy aktualnie obowiązującego § 4 pkt 3 planu, wyznaczone w planie linie podziału na nowe działki budowlane nie są bezwzględnie wiążące i możliwy jest inny podział działek niż ten przewidziany w planie, niemniej jednak dostrzec należy, że czym innym są linie rozgraniczające teren o różnym przeznaczeniu, o których mowa w § 3 ust. 4 pkt 1 planu, a czym innym linie określające granice podziału na nowe działki, których dotyczy § 4 pkt 3 planu. Dostrzec również należy, że podział nieruchomości dokonywany jest na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a wykreślone na planie linie podziału mogą stanowić jedynie ewentualny, a nie obowiązujący przebieg granic nowych działek. Na mocy art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązkowo w planie miejscowym określa się jednak przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnej funkcji. Przyjąć tym samym trzeba, że wytyczenie tych linii należy do wyłącznej kompetencji rady gminy i dokonywane jest w planie miejscowym. Zmiana ich przebiegu może być natomiast dokonana wyłącznie poprzez zmianę planu miejscowego. To z kolei oznacza, że niedopuszczalne jest korygowanie linii rozgraniczających tereny o różnej funkcji w innym trybie niż zmiana planu. Taką zmianę uniemożliwia wiążący charakter zapisów planu, który w niniejszej sprawie wynika z § 3 ust. 4 pkt 1 planu miejscowego stanowiącego, że linie rozgraniczające tereny o różnej funkcji są ściśle określone i mają obowiązujący charakter. W przypadku działki skarżącego nr A w planie miejscowym przewidziano, że w części tylko jest on przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a ta jej część, na której skarżący zgłosił budowę budynku gospodarczego i altany przeznaczona jest pod budowę drogi publicznej. Skoro oceniając zgodność zgłoszonej budowy z planem miejscowym organy związane były zapisami planu miejscowego dotyczącymi linii rozgraniczających tereny o różnych funkcjach, uznać należało, że realizacja zgłoszonej na działce nr A budowy budynku gospodarczego i altany w planowanej przez skarżącego lokalizacji jest niezgodna z planem miejscowym. Odnotować w tym miejscu przyjdzie, że niewątpliwie zawarte w planie ustalenia dotyczące przeprowadzenia linii rozgraniczających mogą wpływać na ograniczenie prawa właściciela nieruchomości objętych planem w zakresie zabudowy, ale przepisy prawa nie przewidują obowiązku prowadzenia linii rozgraniczających przeznaczenie terenu według granic nieruchomości. Zasadnym staje się także wskazać, że z powoływanego przez skarżącego wyroku WSA w Opolu z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 303/12, wynika, iż w decyzji podziałowej zaznaczono, że wydzielona działka nr A zgodnie z planem położona jest częściowo na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a częściowo na terenie dróg publicznych. Wbrew twierdzeniom skarżącego, w wyroku tym Sąd nie wypowiadał się w kwestii przeznaczenia wydzielonej działki i nie ocenił, że dokonany podział jest zgodny z planem, a jedynie stwierdził, że ocena dokonana w tym zakresie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest niewystarczająca do wydania rozstrzygnięcia w trybie stwierdzenia nieważności decyzji. Zawarta w tym wyroku ocena Sądu nie dotyczyła zatem kwestii mających znaczenie w niniejszej sprawie. Decyzja, którą dokonano wydzielenia działki nr A nie miała z kolei wpływu na ustalenie jej przeznaczenia. Z podanych względów brak było w rozpoznawanej sprawie podstaw do przyjęcia, że na podstawie wskazanego wyroku oraz decyzji podziałowej zgłoszoną budowę należało uznać za zgodną z planem miejscowym. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. Wprawdzie dostrzegł, że uzasadnienie decyzji nie było wyczerpujące i nie wyjaśniało dokładnie wszystkich kwestii związanych z oceną dokonaną przez organ, niemniej jednak wobec tego, że bezspornie w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, a dokonana przez organ w tym zakresie ocena była prawidłowa, naruszenie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy i nie mogło prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.