II SA/Op 287/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania usług opiekuńczych na skutek wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: przywrócić termin do wniesienia skargi. T. R. złożył za pośrednictwem poczty w dniu 13 kwietnia 2015 r. (data stempla), wniosek do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Z formularza wniosku wynika, że T. R. domaga się przyznania pomocy w związku z wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, decyzją z dnia 27 listopada 2014 r., nr [...], w szczególności przez ustanowienie pełnomocnika, który udzieli pomocy w celu sporządzenia profesjonalnego "odwołania" od wyżej podanej decyzji. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SO/Op 14/15, referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, ustanowił T. R. radcę prawnego z urzędu. Na skutek powyższego, na pełnomocnika z urzędu został wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w [...] – radca prawny B. S. (por. pismo z dnia 11 maja 2015 r. – k:38 akt sądowych). Pismem procesowym z dnia 3 czerwca 2015 r., nadanym przesyłką pocztową w dniu 8 czerwca 2015 r. (data stempla pocztowego), radca prawny B. S., zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 listopada 2014 r., nr [...], a także wniósł skargę na ww. decyzję. Korespondencję w tej sprawie przesłał za pośrednictwem organu. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wskazał, że informację o wyznaczeniu pełnomocnikiem z urzędu otrzymał w dniu 18 maja 2015 r. Wskazał, że przyczyny uniemożliwiające złożenie przez niego skargi ustały w dniu 1 czerwca 2015 r., kiedy uzyskał możliwość skontaktowania się z mandantem, a w konsekwencji po szczegółowym zapoznaniu się ze stanowiskiem T. R. Złożona skarga została odnotowała w Repertorium sądowym pod sygn. akt II SA/Op 287/15 i stanowi przedmiot niniejszej sprawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona osobiście T. R. w dniu 10 kwietnia 2015 r., co potwierdza adnotacja i jej podpis na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (por.: akta administracyjne). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis ten jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości, co do początku biegu trzydziestodniowego terminu, jak też i braku możliwości jego przesunięcia z uwagi na toczące się w sprawie postępowanie o przyznanie prawa pomocy obejmujące ustanowienie pełnomocnika. Jeżeli zatem skarżącemu został doręczony odpis decyzji, bądź innego rozstrzygnięcia, to od tego momentu, zgodnie z treścią wskazanego wyżej przepisu, liczony jest bieg terminu do złożenia skargi niezależnie od tego, czy strona ustanowiła pełnomocnika z wyboru, czy też wystąpiła z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Należy podkreślić, że termin, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. jest terminem ustawowym i w przypadku jego uchybienia dopuszczalne jest jego przywrócenie na wniosek strony. Zatem skuteczne wniesienie skargi i nadanie sprawie dalszego biegu jest możliwe w przypadku złożenia przez nią lub jej pełnomocnika, w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 P.p.s.a. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi i uwzględnieniu tego wniosku przez Sąd. Stosownie bowiem do art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przywrócenie terminu, musi być jednakże złożony za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 2, § 3, § 4 P.p.s.a). W niniejszej sprawie, przyczyną powstania uchybienia terminu do wniesienia skargi do sądu, była wola skorzystania przez skarżącego z pomocy profesjonalnego pełnomocnika w celu sporządzenia tej skargi, a w konsekwencji oczekiwanie na rozpoznanie jego wniosku o przyznanie prawa pomocy przez referendarza sądowego. W sytuacji zatem, gdy skarżący tę pomoc otrzymał, to ustanie przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi związane jest ściśle z chwilą powzięcia wiadomości przez wskazanego przez samorząd radcowski radcy prawnego o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu. W sytuacji bowiem niedochowania terminu wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a., na skutek wystąpienia o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego - przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustaje z dniem, w którym powiadomiony o ustanowieniu pełnomocnik ma możliwość sporządzenia i wniesienia skargi do sądu, nie później jednak niż dzień upływu 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do roli pełnomocnika. W przypadku ustanowienia pełnomocnika w ramach prawa pomocy (art. 244 P.p.s.a.) dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi, jest dzień, w którym pełnomocnik ten miał rzeczywistą możliwość wniesienia tej skargi po zapoznaniu się z aktami sprawy. W istocie zatem siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. rozpoczyna bieg po dacie, w której ustanowiony - w ramach przyznanego stronie prawa pomocy pełnomocnik - realnie mógł sporządzić i wnieść skargę. Czym innym jest bowiem termin trwania przeszkody rozumiany jako czas, w którym taki pełnomocnik ma obiektywną możliwość "przygotowania" się do wniesienia skargi, a czym innym jest siedmiodniowy termin, przepisany do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Terminy te się nie przenikają, lecz następują kolejno po sobie. Realnie zatem pełnomocnik może złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi po upływie trzydziestodniowego terminu niezbędnego do jej sporządzenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II FZ 1100/14, dostępne w internetowej bazie orzeczeń, wszystkie przywołane w niniejszym postanowieniu orzeczenia dostępne są w bazie orzeczeń sądów administracyjnych, na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, przywołane powyżej okoliczności sprawy uprawdopodabniają twierdzenie, że pełnomocnik z urzędu dochował wymagany termin do wniesienia skargi. Pismo Okręgowej Izby Radców Prawnych w [...], informujące tut. Sąd o wyznaczeniu radcy prawnego B. S. pełnomocnikiem z urzędu, pochodzi z dnia 11 maja 2015 r. i wpłynęło do tut. Sądu w dniu 13 maja 2015 r. Pełnomocnik twierdzi natomiast, że zawiadomienie o wyznaczeniu T. R. radcy prawnego z urzędu, otrzymał w dniu 18 maja 2015 r. Zatem złożenie przez pełnomocnika wniosku o przywrócenie terminu w dniu 8 czerwca 2015 r. oznacza, że termin, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. został zachowany. W oparciu więc o całokształt okoliczności sprawy należy stwierdzić, że przedstawiona przez pełnomocnika skarżącego argumentacja stanowi pozytywną przesłankę pozwalającą na przywrócenie uchybionego terminu i stąd też złożony przez pełnomocnika wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 listopada 2014 r. podlegał uwzględnieniu. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na zasadzie art. 86 § 1 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.