II SA/Op 292/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. P., K. P., T. K., M. N., A. D., T. O., A. F., M. S., K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez J. P., K. P., T. K., M. N., A. D., T. O., A. F., M. S., oraz K. S., zwanych dalej "skarżącymi", jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O., zwanego dalej "Kolegium" lub "organem odwoławczym", z dnia [...], nr [...], umarzająca postępowanie odwoławcze od, wydanej na rzecz A Sp. z o.o. w J., decyzji Burmistrza U., zwanego dalej "organem pierwszej instancji", z dnia [...], nr [...], w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą "[...] w miejscowości S., na działkach nr a, b, c, d, e, f, g, h i i obręb [...]" oraz określenia warunków związanych z inwestycją. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzał następujący stan faktyczny. Pismem z dnia 22 lutego 2021 r. "mieszkańcy G. wymienieni w załączonej tabelce", tj. K. P., T. K., H. M., I. S., A. K., B. A., M. S., H. S., K. S., D. P., B. P., T. S., R. B., M. A., J. A., M. J., R. J., P. J., A. K., R. J., A. J., O. M., I. K., J. K., A. F., A. F., W. T., K. M., A. W., T. O., T. O., J. O., A. O., A. D., S. K., M. N., S. N., A. N., S. N., J. P., G. A., S. W., J. K., J. W., K. K., W. L., A. J., M. S., W. S. i A. G. wnieśli odwołanie od opisanej na wstępie decyzji organu pierwszej instancji. Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie administracyjne zakończone kwestionowanym aktem administracyjnym toczyło się w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", która w art. 74 ust. 3a zawiera definicję legalną strony postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ wskazał, że w oparciu o wskazane przepisy oraz ustalenia faktyczne odwołującym się nie przysługuje status strony postępowania w przedmiotowej sprawie. Zgromadzona w aktach sprawy mapa ze stosownymi oznaczeniami (w tym obszaru w odległości 100 m od granic terenu inwestycji) oraz wypisy z rejestru gruntów dotyczące działek, na których inwestycja ma być realizowana (nr a, nr b, nr c, nr d, nr e, nr f, nr g, nr h i nr i, k.m. [...], obręb [...], stanowiących współwłasność M. B. i R. B.), a także działek znajdujących się w obszarze wyznaczonym w odległości 100 m od granic terenu inwestycji (nr j, k.m. [...], obręb B., stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie Państwowego Gospodarstwa go Lasy Państwowe Nadleśnictwo [...]; nr k, nr l, nr ł i nr m, k.m. [...], obręb [...], stanowiących własność B w B.; nr n, nr o i nr p, k.m. [...], obręb [...], stanowiących własność S. W.; nr r, k.m. [...], obręb [...], stanowiącej własność M. K. [według przedłożonego organowi odwoławczemu uproszczonego wypisu z rejestru gruntów z 1 marca 2021 r. stanowi współwłasność D. K. i D. K.]; nr s, k.m. [...], obręb [...], stanowiącej współwłasność P. T. i D. T.; nr t, nr u i nr w, k.m. [...], obręb [...], stanowiących współwłasność G. G. i J. G.; nr z, k.m. [...], obręb [...], stanowiącej własność A. K.; nr ż, k.m [...], obręb [...], stanowiącej własność A. S.; nr ź, k.m. [...], obręb [...], stanowiącej własność W. S.; nr x, k.m. [...], obręb [...], stanowiącej własność M. L.; nr y, k.m. [...], obręb [...], stanowiącej współwłasność T. P. i A. P.; nr aa k.m. [...], obręb [...], stanowiącej własność J. N.; nr ab, k.m. [...], obręb [...], stanowiącej współwłasność I. S. i A. S.; nr ac, nr ad, nr ae, nr af, nr ag, nr ah, nr ai, nr aj, nr ak, nr al, nr ał, nr am, nr an, nr ao i nr ap, k.m. [...], obręb [...], stanowiących własność Skarbu Państwa w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddziału w O.; nr ar, nr as, nr at, nr au, nr aw, nr az, nr aż i nr aź, k.m. [...], obręb [...], stanowiących własność Gminy U.), nie wskazują na prawo rzeczowe (własność lub użytkowanie wieczyste) przysługujące odwołującym się. W dalszej kolejności, odwołując się do treści art. 74 ust. 3a ustawy, Kolegium wyjaśniło, że planowana inwestycja polega na budowie zakładu produkcji [...], opisało również jak będzie przebiegać produkcja wskazanych elementów. Zwrócono uwagę, że inwestor zaproponował wariant realizacji inwestycji zakładający lokalizację hali [...] w części północnej terenu przedsięwzięcia. Stanowi on optymalny dla środowiska ze względu na mniejszą uciążliwość akustyczną i emisji pyłów do powietrza dla najbliższych terenów mieszkalnych, kompensowaną m.in. nakładającym się hałasem komunikacyjnym z sąsiadującej drogi krajowej o dużym natężeniu ruchu. Dla inwestora wybrana do realizacji lokalizacja hali jest mniej korzystna ze względu na dłuższe o kilkaset metrów przyłącza wody, kanalizacji sanitarnej oraz dłuższą drogę dojazdu do hali z drogi krajowej. Natomiast w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza w karcie informacyjnej przedsięwzięcia stwierdzono, że w fazie budowy (realizacji), jak i podobnie w fazie ewentualnej likwidacji, w związku z pracami budowlanymi może wystąpić niewielka niezorganizowana i przejściowa emisja pyłów, spalin z silników urządzeń transportowych. Z kolei w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza (pył zawieszony PM 10, pył zawieszony PM2,5, dwutlenek azotu, dwutlenek siarki, tlenek węgla, węglowodory aromatyczne, węglowodory alifatyczne, ołów i kadm) z eksploatacji planowanego przedsięwzięcia autor karty informacyjnej przedsięwzięcia w wyniku przeprowadzonej analizy - uwzględniając najbliższą zabudowę mieszkaniową (na działce nr ax – G., ul. [...]) ustalił, że obliczone wartości stężeń maksymalnych na poziomie terenu w odniesieniu do okresu 1 godziny dla pyłu zawieszonego PM 10, węglowodorów aromatycznych i alifatycznych przekraczają poziom odniesienia, lecz częstość występowania tych przekroczeń jest poniżej dopuszczalnej wartości 0,2%, określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. poz. 1031 ze zm.). Ponadto wskazał, że na podstawie przedstawionych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia obliczeń należy stwierdzić, że uwzględnione w dokumentacji substancje gazowe i pyłowe emitowane z przedmiotowych instalacji nie spowodują przekroczeń norm czystości powietrza ustalonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) oraz w powołanym wyżej rozporządzeniu z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu i nie spowodują przekroczeń wartości odniesienia opadu pyłu. W oparciu o ustalenia organu pierwszej instancji oraz zgromadzony materiał dowodowy Kolegium stwierdziło, że przewiduje się niewielki wzrost (w sytuacji niewystępowania przekroczeń dopuszczalnych wartości stężeń średniorocznych zanieczyszczeń wskazanych w piśmie z GIOŚ RWMŚ w O. z dnia 22 czerwca 2020 r., nr [...]) emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych do powietrza atmosferycznego w trakcie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Ze względu na zastosowanie wysokosprawnych filtrów w silosach cementu i popiołów emisja pyłowa będzie znacznie ograniczona. W kwestii emisji hałasu ustalono, że z przeprowadzonych obliczeń emisji hałasu w środowisku, pochodzącego od pracującego całodobowo zakładu produkcyjnego (uwzględniając dostawę surowców i transport wyrobów wyłącznie w porze dziennej), a zatem w fazie eksploatacji inwestycji, wynika, iż przy założonych poziomach dźwięku przy poszczególnych źródłach oraz wypadkowej izolacyjności akustycznej przegród (ścian i dachu hali w granicach 28-30 dB) nie wystąpią przy najbliższej zabudowie mieszkaniowej (na działce nr ax – G., ul. [...]) przekroczenia dopuszczalnych poziomów dźwięku 50 dB dla pory dziennej i 40 dB dla pory nocnej, określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r. poz. 112). Jednocześnie odnotowano, że izofona 55 dB dla pory dziennej i izofona 45 db dla pory nocnej nieznacznie wykraczają poza granicę (należącego do inwestora) terenu inwestycji w kierunku północnym, jednak jest to teren upraw rolnych nienormowany akustycznie. W fazie realizacji inwestycji mogą występować krótkotrwałe, wyższe od obliczonych, poziomy dźwięku w środowisku, spowodowane pracą sprzętu transportowego i dźwigów w porze dziennej (w godz. od 7 do 18), jednak nadal nie będą one powodować przekroczeń poziomów dopuszczalnych dla istniejących oraz projektowanych najbliższych terenów chronionych akustycznie. W ocenie Kolegium, zamieszczone w karcie informacyjnej dane na temat planowanego przedsięwzięcia pozwalają wystarczająco określić jego oddziaływanie na środowisko. W tym zakresie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest miarodajny dla oceny granic oddziaływania zamierzonej inwestycji, w tym dla ustalenia, czy odwołującym się przysługuje status stron przedmiotowego postępowania. Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wnieśli: J. P., K. P., T. K., A. K., W. L., A. G., A. W., S. W., M. N., S. N., S. N., G. A., B. A., J. A., M. A., D. P., B. P., T. S., W. T., K. M., J. K., O. M., A. D., R. J., A. J., K. J., K. K., A. K., T. O., T. O., J. O., A. O., J. O., I. K., A. F., A. F., A. N., M. S., K. S., W. S., R. B., M. S., H. S., H. K. i I. S. Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargi: A. K., W. L., A. G., A. W., S. W., S. N., S. N., G. A., B. A., J. A., M. A., D. P., B. P., T. S., W. T., K. M., J. K., O. M., R. J., A. J., K. J., K. K., A. K., T. O., J. O., A. O., J. O., I. K., A. F., A. N., W. S., R. B., M. S., H. S., H. K. i I. S. z uwagi na nieusunięcie jej braków formalnych w wyznaczonym terminie. Odrębnym postanowieniem z dnia 16 grudnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. We wniesionej skardze postawiono cztery zarzuty. Po pierwsze, zarzucono naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie wyłączenie się [...] od udziału w postępowaniu w sprawie. Po drugie, naruszenie art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędną jego wykładnię. Po trzecie, naruszenie art. 64 K.p.a. przez błędną jego wykładnię oraz nie zastosowanie art. 9 K.p.a. Po czwarte, naruszenie art. art. 7, 8 i 9 w związku z art. 49 K.p.a. poprzez niezweryfikowanie czy w ogóle doszło do doręczenia decyzji środowiskowej (kiedy, w jakiej dacie, jaki był termin zaskarżenia) oraz art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 7 i art. 10 § 1 oraz art. 49 K.p.a. poprzez niesprawdzenie czy prawidłowo zawiadomiono strony o wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania środowiskowego, wobec czego nie ustalono, czy w ogóle wiedziały one o postępowaniu i możliwości wydania decyzji środowiskowej. W oparciu o przedstawione zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi wskazano, że osoba piastująca funkcję [...]. bezpośrednio przed wyborem na to stanowisko pracowała jako logistyk w spółce, na rzecz której została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w dniu [...], czyli w A Sp. z o.o. z siedzibą w J. Dlatego skarżący uważają, iż jego decyzje i decyzje osób przez niego upoważnionych są stronnicze. Uregulowane w art. 24 oraz art. 25 K.p.a. instytucje wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu mają stwarzać warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także sam organ oraz eliminowania jakichkolwiek wątpliwości w tym zakresie wśród uczestników postępowania. Przepisy prawa procesowego o wyłączeniu pełnią funkcję gwarancyjną. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procesowania". Zarzut naruszenia art. 9 K.p.a. motywowano tym, że Kolegium nie zwróciło się do Burmistrza U., względnie pozostałych odwołujących się, o ustalenie tożsamości dwóch osób pominiętych przez Kolegium przy rozpoznaniu odwołania. W dalszej kolejności zwrócono uwagę, że wieś, w której zamieszkują skarżący jest "osaczona" z jednej strony przez strefę przemysłową a z drugiej strony przez inwestycję spółki A Sp. z o.o. Inwestycja spółki obejmuje teren ponad 10 hektarów i – zdaniem skarżących - "odcina" im dostęp do terenów leśnych i niweczy osiągnięcia Planu Odnowy Miejscowości S. z lat 2010-2018. Inwestycja ta znajdować się ma w odległości 258 m od najbliższego domu mieszkalnego skarżącej K. i J. P. Na stronach 13-14 wskazanego Planu jest opisane środowisko i uwarunkowania przyrodnicze. Na stronach 11-13 określono przestrzenną strukturę miejscowości i opis obszaru o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, sprzyjających nawiązywaniu kontaktów społecznych. Mając to na uwadze uważają, że posiadają status strony w postępowaniu, w rozumieniu art. 74 ust. 3a pkt 2 i pkt 3 ustawy, albowiem w ich władaniu znajdują się działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostaną przekroczone standardy jakości środowiska, a także działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które wprowadzą ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Skarżący podnieśli również, że o decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Burmistrza U. w dniu [...], znak [...], nie dowiedzieli się poprzez ogłoszenie, gdyż nie było żadnego ogłoszenia, czyli umieszczenia ogłoszeń w G. Podkreślili, że w swojej miejscowości posiadają tablicę informacyjną przy skrzynkach pocztowych, a na niej nie było żadnej informacji w przedmiotowych sprawach. Większość z mieszkańców o sprawie dowiedziała się drogą przekazania informacji "z jednej osoby przez drugą". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 239), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Sąd nie ma zatem możliwości merytorycznego orzekania w sprawie rozstrzygniętej przez organy administracji publicznej aktami administracyjnymi poddanymi jego kontroli. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W opisanych przypadkach sąd uchyla decyzję lub postanowienie. Natomiast stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2-3 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza ich nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (pkt 2) albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie (art. 145 § 3 P.p.s.a.).Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala zgodnie z art. 151 P.p.s.a. Sposób rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny regulują dwa przepisy: art. 134 oraz art. 135 P.p.s.a. Stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, co istotne, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Przy czym, przeprowadzając kontrolę, sąd bierze pod uwagę stan faktyczny oraz stan prawny istniejący w momencie podejmowania przez organ administracji kontrolowanego aktu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki (w odniesieniu do decyzji sankcję wzruszalności lub sankcję nieważności) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dokonana przez Sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wskazuje, że została ona wydana z poszanowaniem reguł materialnego i procesowego prawa administracyjnego. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organu nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę kontrolowanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373 ze zm.), nadal zwanej "ustawą". Przepis ten zawiera definicję legalną strony postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i stanowi lex specialis względem definicji strony sformułowanej w art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Stosownie do tej regulacji, stroną jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1 ustawy (dotyczy sytuacji, w której z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika brak możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, a zatem nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie). Przez obszar ten rozumie się: 1) przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; 2) działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub 3) działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Należy przy tym zauważyć, że wedle art. 74 ust. 3b ustawy prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, organ ustala na podstawie dokumentu, o którym mowa w ust. 1 pkt 6 (tj. wypisu z rejestru gruntów lub innego dokumentu, w postaci papierowej łub elektronicznej, wydanego przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków) lub innych dokumentów przedłożonych przez wnoszącego podanie, przy czym domniemywa się, że dane zawarte w tych dokumentach są prawdziwe. Z niekwestionowanych przez skarżących ustaleń poczynionych przez organy obu instancji wynika, że nieruchomości stanowiące ich własność znajdują się w odległości większej niż 100 metrów od granic przewidywanego terenu, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie. Nie stanowi zatem przedmiotu sporu, że nie została spełniona przesłanka uznania za stronę postępowania wynikająca z art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy. Sporne jest natomiast to, czy w realiach rozpoznawanej sprawy zostały spełnione zostały przesłanki uznania za stronę, o których mowa w art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 ustawy. W odniesieniu do przesłanki, o której mowa w art. 74 ust. 3a pkt 2 ustawy Kolegium, a wcześniej także i organ pierwszej instancji, uznały, że z akt sprawy nie wynika, aby na nieruchomościach stanowiących własność skarżącego doszło do przekroczenia standardów jakości środowiska. Zdaniem Sądu dokonana przez organy ocena zaistnienia wskazanej przesłanki jest prawidłowa. Została ona dokonana na podstawie danych zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, które Sąd przywołał w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienia i nie ma potrzeby ich powtarzania w tym miejscu. Dane na temat planowanego przedsięwzięcia pozwalają wystarczająco określić jego oddziaływanie na środowisko. W tym zakresie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest miarodajny dla oceny granic oddziaływania zamierzonej inwestycji, w tym dla ustalenia, czy odwołującym się przysługuje status stron przedmiotowego postępowania. Z materiału dokumentacyjnego sprawy wynika, że realizacja i funkcjonowanie przedmiotowego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczeń standardów jakości środowiska (standardów emisyjnych lub standardów ochrony środowiska) poza terenem, na którym będzie realizowana, a nadto inwestycja ta nie będzie generować tego rodzaju oddziaływania (znaczącego) mogącego powodować ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących, zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. Nie została zatem spełniona również przesłanka z art. 74 ust. 3a pkt 3 ustawy. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 25 K.p.a. Norma wskazana w pierwszym z powołanych przepisów dotyczy wyłączenia pracownika organu, zaś art. 25 § 1 K.p.a. wskazuje na przesłanki wyłączenia organu od załatwienia sprawy dotyczącej interesów majątkowych jego kierownika lub osób pozostających z tym kierownikiem w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 (pkt 1); osoby zajmującej stanowisko kierownicze w organie bezpośrednio wyższego stopnia lub osób pozostających z nim w stosunkach określonych w art. 24 § 1 pkt 2 i 3 (pkt 2). W opisanym stanie faktycznym nie zachodzą wskazane przesłanki wyłączenia organu. Nie zachodzą także przesłanki do wyłączenia pracownika organu. Ponadto do piastuna funkcji organu administracji publicznej nie odnosi się art. 24 K.p.a., regulujący przesłanki wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu w sprawie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 K.p.a. z uwagi na niezwrócenie się do Burmistrza U., względnie pozostałych odwołujących się, o ustalenie tożsamości dwóch osób pominiętych przez Kolegium przy rozpoznaniu odwołania od wydanej z upoważnienia Burmistrza U. decyzji z dnia [...], Sąd stwierdza, że konstrukcja art. 63 § 2 i 3 K.p.a. wskazuje na minimum wymogów formalnych, jakie powinno spełniać podanie, w tym wskazanie osoby, od której pochodzi. Brak wyraźnego i czytelnego oznaczenia podmiotu wnoszącego podanie jest brakiem, do którego usunięcia nie można wezwać. W zakresie braku pozostałych wymogów formalnych podania można wezwać wnoszącego do ich uzupełnienia, jeżeli wiadomo, kto nim jest. Skoro brak było danych pozwalających na zidentyfikowanie dwóch osób odwołujących się, które odwołanie podpisały, brak było możliwości określenia (ustalenia) wnoszących podanie, a w konsekwencji brak możliwości rozpoznania ich podania (odwołania). Zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 w związku z art. 49 K.p.a. z uwagi na niezweryfikowanie, czy w ogóle doszło do doręczenia decyzji środowiskowej oraz art. 74 ust. 3 ustawy w związku z art. 7, art. 10 § 1 i art. 49 K.p.a. z powodu niesprawdzenia, czy prawidłowo zawiadomiono strony o wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania środowiskowego, wobec czego nie ustalono, czy w ogóle wiedziały one o postępowaniu i możliwości wydania decyzji środowiskowej – również nie może być uwzględniony. Skarżący podnieśli, że o tej decyzji nie dowiedzieli się przez obwieszczenie, ponieważ takowe nie zostało umieszczone w G. na tablicy informacyjnej przy skrzynkach pocztowych, lecz jeden ze skarżących przeczytał informację w sklepie w S. Stosownie do treści art. 49 K.p.a., jeżeli przepis szczególny tak stanowi (w rozważanym przypadku art. 74 ust. 3 ustawy), zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Jak wynika z akt sprawy organ pierwszej instancji zawiadamiał strony o podjętych czynnościach i wydanych aktach w formie publicznego obwieszczenia, a także w formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w miejscowości S., w której inwestycja jest planowana, a nadto udostępnił wskazane informacje w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w U. oraz na tablicy ogłoszeń w tamtejszym Urzędzie. W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.