II SA/Op 294/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 31 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia oddala skargę. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga sp. z o.o. "A." w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 marca 2011 r., [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 stycznia 2011 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 6000 zł. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: W dniu 16 lipca 2010 r. w miejscowości J. zatrzymany został do kontroli autobus marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z przyczepą o nr rejestracyjnym [...], kierowany przez Z. B.. W trakcie kontroli ustalono, że autobusem przewożeni są pasażerowie linii regularnej Gorzów Wielkopolski-Neapol, którzy posiadali bilety na przewóz tą linią. Kierowca wyjaśnił, że wykonuje jedynie przewozy na tej trasie pomiędzy Gorzowem Wielkopolskim, a Kłodzkiem od 1 lipca 2011 r. Kierowca okazał do kontroli licencję firmy A. sp. z o.o. oraz wypis zezwolenia nr [...] na linię regularną Gorzów Wielkopolski – Neapol wydanego firmie B. sp. z o.o. z siedzibą we W.. Decyzją z dnia 5 stycznia 2011 r., nr [...] działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na sp. z o.o. "A." w O. karę pieniężną w wysokości 6000 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 16 lipca 2010 r. kierowca zatrudniony przez sp. z o.o. "A." w O. na podstawie umowy zlecenia kierował autobusem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z przyczepą o nr rejestracyjnym [...] wykonując przewóz drogowy na części międzynarodowej linii regularnej bez wymaganego zezwolenia. Fakt ten stwierdzony został protokołem kontroli nr [...] oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym w postaci zeznań świadka, umowy z dnia 15 lipca 2010 r., licencji dla sp. z o.o. "A." w O. na wykonywanie międzynarodowego przewozu osób autokarem lub autobusem, wypisu z zezwolenia nr [...] dla spółki z o.o. B." oraz wyjaśnień stron postępowania. Przytaczając brzmienie przepisów zawartych w rozporządzeniu Rady EWG nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz.Urz. UE.L.1992 Nr 74, str. 1 ze zm.), przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo Przewozowe oraz ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowody pozwala na uznanie, że brak jest podstaw do uznania, że przewoźnikiem w momencie kontroli była sp. z o.o. B. ze względu na to, że zawarta między tymi podmiotami umowa z dnia 16 lipca 2011 r. nie dotyczyła wynajmu autokaru, lecz świadczenia usług. Na podstawie tej umowy wynajęty został autokar wraz z jego obsługą, co w treści umowy określone zostało jako usługa, przy jednoczesnym ustaleniu stawki za przejechany kilometr krajowej trasy. Dodatkowo podkreślał organ, że wątpliwości budzi okoliczność datowania umowy na dzień 16 lipca 20010 r., skoro kierowca autokaru posiadał przedmiotową umowę już w dniu 15 lipca 2010 r. w godzinach rannych oraz fakt, że pomimo zawierania przez w/w spółki umów na wykonanie jednorazowego przewozu strona wykonywała takie przewozy pomiędzy 2 lipca 2010 r., a 17 lipca 2010 r. w każdą niedzielę, wtorek i piątek. Dodał przy tym, że sp. z o.o. B. nie potwierdziła jakoby była przewoźnikiem w czasie kontroli, a tym samym to strona pomiędzy 2 lipca 2010 r., a 17 lipca 2010 r. wykonywała przewozy regularne na części linii międzynarodowej Gorzów Wielkopolski - Neapol, posługując się zezwoleniem wydanym innemu podmiotowi, nie będąc przy tym wpisaną do przedmiotowego zezwolenia jako podwykonawca. Organ zauważył jednocześnie, że w przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania art. 5 ustawy Prawo przewozowe, gdyż przepisy tej ustawy stosuje się do przewozów międzynarodowych tylko wówczas, gdy umowa międzynarodowa nie stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie zastosowanie zaś mają przepisy prawa wspólnotowego. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła sp. z o.o. "A." w O., żądając jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez dowolność w interpretacji prawa polegającą na przyjęciu, że zasadne jest nałożenie kary za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia w przypadku przewozów wykonywanych zgodnie z art. 5 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92. Odwołujący podał, że z powodu przedłużającej się naprawy pojazdu firmy B. sp. z o.o. operatora usług linii regularnej na trasie Gorzów Wielkopolski – Neapol kilkakrotnie wykonał usługi na linii regularnej. Jednakże za każdym razem wykonywanie tego przewozu odbywało się na podstawie nowej umowy o jednorazowe wykonywanie przewozu. Taki sposób zatem wykonywania przewozu nie naruszał przepisu art. 5 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 684/92. Odwołujący podkreślał, że kierowca autokaru nie był pracownikiem firmy B., ani też firmy A.. Czynności kierowcy wykonywał bowiem na podstawie zawartej umowy zlecenia na czas trwania naprawy autokaru firmy B., co w świetle przepisów kodeksu pracy nie stanowi zatrudnienia. Negował także odwołujący traktowanie sp. z o.o. "A." jako podwykonawcy sp. z o.o. B., co wymagałoby wpisania sp. z o.o. "A." do zezwolenia posiadanego przez sp. z o.o. B.. Końcowo odwołujący stwierdził, że niewyposażenie kierowcy w kopię wypisu z licencji firmy B., co wymagane jest przez przepis art. 5 ust. 6 w/w rozporządzenia, winno spowodować nałożenie kary za naruszenie obowiązku wyposażenia kierowcy w wymagane dokumenty, a nie nałożeniem kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Zaskarżoną decyzją z dnia 31 marca 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601) oraz art. 4 pkt 9, art.18 ust. 1, art. 18b, art. 20, art. 22 ust. 4, art. 87 ust. 1 pkt 2 a, art. 92 ust. 1 oraz punktu 1.2.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny ustalony przez organ I instancji i stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż w dniu 16 lipca 2010 r. dokonano kontroli autobusu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z przyczepą o nr rejestracyjnym [...], kierowanego przez Z. B.. W trakcie kontroli ustalono, że autobusem przewożeni są pasażerowie linii regularnej Gorzów Wielkopolski-Neapol, którzy posiadali bilety na przewóz tą linią. Kierowca wyjaśnił, że wykonuje jedynie przewozy na tej trasie pomiędzy Gorzowem Wielkopolskim, a Kłodzkiem od 1 lipca 2011 r. Kierowca okazał do kontroli licencję firmy A. sp. z o.o. oraz wypis zezwolenia nr [...] na linię regularną Gorzów Wielkopolski – Neapol wydanego firmie B. sp. z o.o. z siedzibą we W.. Czynności kontrolne zakończono spisaniem protokołu nr [...]. Następnie organ powołując przepisy prawa, które mają zastosowanie w sprawie stwierdził, że brak jest podstaw do przyznania odwołującemu racji, gdyż treść umowy zawartej pomiędzy sp. z o.o. "A.", a sp. z o.o. B. dotyczyła wykonania przewozu przez spółkę "A.", a nadto kierowcą miał być pracownik tejże spółki. Fakt, że kierowca wykonujący przez okres od 1 lipca 2010 r. przewozy na części linii regularnej nie był zatrudniony przez spółkę "A." na podstawie umowy o pracę, lecz na podstawie umowy zlecenia nie przesądza o tym kto był wykonawcą przewozu. Z umowy zawartej między spółkami wynika bowiem, że zleceniobiorca, czyli spółka "A." zobowiązana była dostarczyć pojazd wraz z obsługą. W umowie, zatem brak jest określenia na podstawie, jakiej umowy zatrudniony miałby być kierowca. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że w sprawie nie doszło do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji dopuścił wszystkie dowody, które były konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz w sposób wszechstronny dokonał oceny i rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Z treścią powyższej decyzji nie zgodziła się sp. z o.o. "A.". W wywiedzionej skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez poczynienie dowolnych ustaleń faktycznych w oparciu o wadliwie rozważony materiał dowodowy, a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego w postaci art. 5 § 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. dotyczącego ogólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerów autokarem i autobusem. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka dowodziła, że ustalenia ujawnione w uzasadnieniu decyzji organu II instancji są na tyle niekonkretne, że w zasadzie nie pozwalają na merytoryczną weryfikację w oparciu o jakie dowody, jakie ustalenia zostały poczynione. Argumentował skarżący, że z niewiadomych przyczyn organ administracji uznał, że przedsiębiorstwem wykonującym w przedmiotowej sprawie przewóz była skarżąca spółka. Zarzucił rozbieżne odczytanie zeznań świadka – kierowcy i dowodził, że spornego dnia to nie skarżąca spółka wykonywała przewóz na trasie Gorzów Wielkopolski - Neapol, lecz spółka B., zaś skarżący wykonywał przewóz zastępczy na trasie Kłodzko – Gorzów Wlkp., a to wobec awarii i potrzeby naprawy pojazdu, którym wykonywano przewóz, co samo w sobie spełnia wymogi "sytuacji wyjątkowej". Nadto, zdaniem skarżącego, ustalony stan faktyczny nie pozwalał na konstruowanie stosunku podwykonawstwa. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W związku z zarzutami skargi stwierdził, że nie polegają na prawdzie twierdzenia skarżącego jakoby na stronie 1 akapit 3 uzasadnienia zawarte zostało zdanie, że krytycznego dnia miał miejsce przewóz regularny na linii Gorzów Wlkp. – Neapol wykonywany przez przedsiębiorcę B.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo – administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu (art. 151 w/w ustawy). Przedmiotem oceny jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 marca 2011 r., którą utrzymano w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 stycznia 2011 r. o nałożeniu na spółkę z o.o. "A." w O. kary pieniężnej w wysokości 6000 zł za wykonywanie przewozu drogowego na części międzynarodowej linii regularnej bez wymaganego zezwolenia. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wykazała, iż odpowiadają one wymogom prawa. Na wstępie zauważyć należy, że w przedmiotowej sprawie podstawowe kwestie sprowadzają się do oceny czy organy administracji w sposób prawidłowy uznały, że przewóz wykonywany był przez skarżącego oraz czy mieścił się on lub nie w ramach przewozu wykonywanego na podstawie art. 5 ust. 6 rozporządzenia (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu pasażerskiego autokarowego i autobusowego (Dz.Urz.(WE) L 74 z dnia 20 marca 1992 r. zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 11/98 z dnia 11 grudnia 1997 r. (Dz.Urz. L 004, 08/01/1998/P.0009), zwanego dalej rozporządzeniem. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (j.t. Dz.U. z 2004r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 4 pkt 7 ustawy przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe (Dz.U. z 200 r. Nr 50, poz. 601, ze zm.). W trakcie kontroli w dniu 16 lipca 2010 r. ustalono, że kierowany przez Z. B. autobus marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą o nr rejestracyjnym [...] wykonuje przewóz pasażerów linii regularnej na trasie Gorzów Wielkopolski - Neapol. Skarżący wykonywał przewóz pasażerów na tej linii jedynie na odcinku pomiędzy Gorzowem Wielkopolskim, a Kłodzkiem. Kierowca okazał do kontroli licencję firmy w której pracował tzn. sp. z o.o. "A.", wypis nr [...] z zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozu na linii regularnej Gorzów Wielkopolski – Neapol wydanego sp. z o.o. B. oraz umowę wykonania jednorazowego przewozu zawartą w dniu 16 lipca 2010 r. przez w/w spółki na jego wykonanie w dniu 16 -17 lipca 2010 r. (w aktach figuruje także umowa zawarta w dniu 15 lipca 2010 r. - k. 47/2 akt, nadesłana przez skarżącego. Postanowienia obu umów są w zasadniczej części identyczne). Powyższe okoliczności nie były negowane przez skarżącego w toku postępowania, a zatem uprawniały one organ do przyjęcia co najmniej, że w czasie kontroli autokar firmy A. wraz z obsługą służył do wykonywania przewozu pasażerów na linii regularnej Gorzów Wielkopolski - Neapol. W związku z zarzutami skargi rozstrzygnąć należało m.in. kwestię podnoszoną przez skarżącego, czy w istocie zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawniał organy do przyjęcia, że podmiotem wykonującym przewóz na części linii regularnej to jest Gorzów Wielkopolski - Kłodzko była skarżąca spółka. W tym zakresie uznać należy, że organy administracji w sposób właściwy dokonały analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności postanowień zawartej pomiędzy spółkami umowy oraz zeznań świadka, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji. Trafnie organy zwróciły uwagę na postanowienia § 1 umowy w którym strony postanowiły, że zleceniobiorca, a więc sp. z o.o. "A." zapewnia autokar wyposażony wraz z obsługą w miejscu i terminie określonym przez zleceniodawcę. Jednocześnie przedmiotowa umowa zawierała postanowienia, że przedmiotem umowy jest wynajem autokaru o nr rej. [...] w terminie 16 – 17 lipca 2010 r. na trasie Gorzów Wielkopolski – Kłodzko. Zawarta umowa w żadnym z jej paragrafów nie zawierała zapisów, a tym samym nie konkretyzował rodzaju stosunku prawnego łączącego zleceniobiorcę z obsługą (kierowcą) wynajętego autokaru. Wobec treści zawartej umowy trudno uznać za zasadną argumentację, że skoro kierowca nie był zatrudniony przez spółkę "A." na podstawie umowy o pracę to niemożliwym jest przyjęcie, że przewóz na spornym odcinku nie był wykonywany przez ten właśnie podmiot. W ocenie Sądu, organy prawidłowo uznały, że o tym który z podmiotów wykonywał przewóz w chwili kontroli rozstrzygała treść zawartej umowy. Z jej postanowień w sposób jednoznaczny wynika, że skarżący zobowiązał się wykonać przewóz na trasie Gorzów Wielkopolski – Kłodzko, która to trasa stanowiła część linii regularnej pomiędzy Gorzowem Wielkopolskim, a Neapolem, nie tylko używając w tym celu będącego w jego dyspozycji autokaru, ale także zapewniając jego obsługę. Obsługę autokaru stanowiła osoba, którą ze skarżącym łączyła umowa zlecenia. Regularny zaś charakter przewozów pomiędzy Gorzowem Wielkopolskim, a Neapolem nie budził wątpliwości, bowiem przewóz pasażerów przez skarżącego na części trasy Gorzów Wielkopolski – Neapol wykonywany był na zlecenie firmy B. sp. z o.o., zgodnie z posiadanym przez tę właśnie spółkę zezwoleniem i z harmonogramem. Przewożeni pasażerowi posiadali zakupione w firmie B. sp. z o.o bilety, akceptując tym samym harmonogram, trasę i warunki przejazdu zaproponowane przez w/w podmiot, a skarżący w ramach zawartej umowy zobowiązał się do odpłatnego wykonania usługi związanej z tym przewozem drogowym osób fizycznych. Zauważyć należy, że motywy, jakimi kierował się skarżący zawierając przedmiotową umowę nie mogą wpływać na dokonaną właściwie przez organy ocenę prawną ustalonego stanu faktycznego. Okoliczność, że awarii uległ autokar zleceniodawcy, który to autokar obsługiwał linię regularną, a jego naprawa przedłużała się, zaś zleceniodawca nie posiadał własnego pojazdu, którym mógłyby zastąpić uszkodzony autokar nie wyczerpuje przesłanki zawartej w art. 5 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684.92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem. Przepis ten stanowi, że operator usług regularnych może wykorzystać dodatkowe pojazdy w przypadkach tymczasowych i wyjątkowych. W takim przypadku przewoźnik musi zagwarantować, że następujące dokumenty znajdą się w pojeździe: kopia zezwolenia na świadczenie usług regularnych, kopia zawartej umowy pomiędzy operatorem usług regularnych i przedsiębiorstwem zapewniającym dodatkowe pojazdy lub ekwiwalentny dokument, kopia licencji wspólnotowej poświadczona za zgodność wydana operatorowi usług regularnych. W tym miejscu dostrzec należy, że art. 5 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że zezwolenia będą wystawiane na nazwę przedsiębiorstwa transportowego i nie mogą być przez nie przekazywane stronom trzecim. Jednakże przewoźnik, który otrzymał zezwolenie, może za zgodą władz, określonych w art. 6 ust. 1, świadczyć usługi przez podwykonawcę. W takim przypadku, w zezwoleniu będzie wskazana nazwa przedsiębiorstwa i jego rola jako podwykonawcy. Jednocześnie zgodnie z art. 18 ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych zarówno w krajowym transporcie drogowym, jak i w międzynarodowym transporcie drogowym wymaga zezwolenia wydanego przez odpowiedni organ. Art. 20 ustawy określa równocześnie elementy, jakie winny zostać zamieszczone w zezwoleniu. Z powyższego wynika zatem, że zezwolenie ma imienny charakter i nie istnieje prawna możliwość przekazywania uzyskanego zezwolenia innym stronom. Zaakcentować należy, że w przepisie art. 5 ust. 6 rozporządzenia mowa jest o tym, że operator usług regularnych może wykorzystać dodatkowe pojazdy w przypadkach tymczasowych i wyjątkowych. Przesłankami zastosowania zatem tego przepisu jest wystąpienie po pierwsze sytuacji wyjątkowych i charakteryzujących się tymczasowością. Po drugie operator usług regularnych posiada możliwość wykorzystania tylko i wyłącznie dodatkowych pojazdów, a więc innych pojazdów niż te, które zgłosił do wykonywania przewozów regularnych, co do których to pojazdów legitymuje się tytułem prawnym na podstawie odpowiedniej umowy lub innego dokumentu uprawniającego go do dysponowania tym pojazdem. Taka redakcja przepisu art. 5 ust. 6 rozporządzenia nie daje więc podstaw do przyjęcia, że na jego podstawie możliwe jest wykonywanie przewozu na liniach regularnych objętych określonym zezwoleniem wydanym innemu operatorowi usług regularnych przez podmiot, który nie figuruje w zezwoleniu. Przepis ten nie jest więc skierowany do innych przewoźników, a to podwykonawców, którzy są wymienieni w zezwoleniu, ani przewoźników zastępczych, czy zamiennych. Przewoźnik, który legitymuje się zezwoleniem na wykonywanie usług regularnych w przypadku wystąpienia sytuacji wyjątkowych czy też tymczasowych uprawniony jest wyłącznie do zastąpienia uszkodzonego pojazdu innym pojazdem, co do którego dysponuje tytułem prawnym. Zatem w przedmiotowej sprawie dopuszczalnym byłoby zawarcie przez skarżącego umowy wynajmu autokaru i oddanie go w tymczasowe używanie spółce B., która to spółka przy jego pomocy świadczyłaby usługi na podstawie posiadanego zezwolenia. Sąd w niniejszym składzie identyfikuje się z poglądem wyrażonym przez NSA w Warszawie w wyroku z dnia 4 lipca 2007 r., który zapadł w sprawie o sygn. akt I OSK 1145/06 (por. Lex nr 382742), w którym stwierdzono, że przepis art. 5 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. nie dotyczy przewoźników zastępczych wykonujących przewozy w ramach danego zezwolenia i nie stanowi podstawy uprawniającej do wykonywania przez innego przewoźnika zadań wynikających z danego zezwolenia. Ponadto wszystkie dokumenty wskazane w tym przepisie, a zwłaszcza kopie zezwolenia i licencji wspólnotowej, powinny być w tym przypadku wystawione na operatora usług regularnych, który powinien być jedną ze stron umowy z przedsiębiorstwem zapewniającvm dodatkowe pojazdy. Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z późn. zm.) oraz wykonując transport drogowy m.in. wypis z licencji, a wykonując przewóz regularny lub regularny specjalny odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Skoro zatem skarżący wykonując częściowy przewóz drogowy osób na linii regularnej Gorzów Wielkopolski – Neapol nie posiadał zezwolenia na wykonywanie takiego przewozu, zapadłe w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Sankcja za naruszenie w/w obowiązków określona została w art. 92 ust. 1 ustawy, a jest nią kara pieniężna w wysokości wskazanej w załączniku do ustawy. Ustęp 4 art. 92 ustawy stanowił bowiem, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Załącznik do ustawy o transporcie drogowym, obowiązujący w dacie wszczęcia postępowania wskazywał w punkcie 2.2.1, iż wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 6.000zł. Ustawodawca w tym zakresie nie pozostawił organom kontroli żadnej swobody decyzyjnej, ściśle określając, jakiemu rodzajowi naruszenia obowiązku przypisana jest wysokość kary pieniężnej. Z tych względów, na mocy powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.