II SA/Op 297/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska - sprawozdawca Protokolant: - po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na uchwałę Rady Miasta Kędzierzyna - Koźla z dnia 27 maja 2004 r. Nr XXII/250/2004 w przedmiocie zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez W. P. w dniu 18 sierpnia 2004 r. jest uchwała Rady Miasta Kędzierzyna - Koźla z dnia 27 maja 2004 r. Nr XXII/250/2004 w sprawie zasad usytuowania na terenie miasta Kędzierzyna - Koźla miejsc sprzedaży napojów alkoholowych. W. P. zarzucił skarżonej uchwale, że jej zapisy powodują zwiększenie dostępności do alkoholu, co stanowi sprzeczność z przepisami ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Podniósł także, iż uchwała ta powoduje zagrożenie dla zdrowia i życia, albowiem zezwala na sprzedaż alkoholu na kąpieliskach i basenach. Dodał, iż pismem z dnia 13 lipca 2004 r. wystąpił do Przewodniczącego Rady Miasta Kędzierzyna - Koźla z wezwaniem o usunięcie kwestionowanych zapisów uchwały, lecz do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał od Rady Miasta ani decyzji organu samorządu, ani nie powiadomiono go o nie załatwieniu sprawy i nie podano przyczyn zwłoki. Na dowód powyższego skarżący załączył do skargi kopię uchwały oraz jego pismo z dnia 13 lipca 2004 r. skierowane do Przewodniczącego Rady. W odpowiedzi na skargę z dnia 19 września 2004 r. Prezydent Miasta Kędzierzyna - Koźla wniósł o odrzucenie skargi uzasadniając to tym, iż W. P. nie ma legitymacji do złożenia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591 ze zm.), bowiem nie można mu przypisać interesu prawnego lub uprawnienia, które naruszone by zostało zaskarżoną uchwałą. Organ dodał także, iż Rada Miasta na sesji w dniu 26 sierpnia 2004 r. odrzuciła wniosek o przystąpieniu do zaprojektowania zmiany zaskarżonej uchwały. Do odpowiedzi na skargę dołączył również pismo Przewodniczącego Rady Miasta Kędzierzyna - Koźla z dnia 27 sierpnia 2004 r., nr BR.0562/1/2004 będące odpowiedzią na wezwanie skarżącego, z której to odpowiedzi wynika, że pismo skarżącego z dnia 13 lipca 2004 r. było przedmiotem posiedzeń Komisji Rady Miasta, jak i samej Rady na sesji w dniu 26 sierpnia 2004 r. Pomimo tego, iż jedna z Komisji, a mianowicie Komisja Zdrowia, Spraw Socjalnych i Rodziny przychyliła się do wniosku W. P., to ostatecznie – wzywany do usunięcia naruszenia organ, to jest Rada Miasta Kędzierzyna - Koźla nie uwzględniła tego wniosku i rozpatrzyła go negatywnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Bieg terminu do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego rozpoczyna się następnego dnia po dniu, w którym skarżącemu została doręczona odmowa usunięcia przez organ samorządu terytorialnego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, albo też po upływie dwóch miesięcy, w czasie których organ ten miał obowiązek ustosunkować się do takiego wezwania (art. 35 § 3 k.p.a w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym). W niniejszej sprawie skarżący wezwał Radę Miasta Kędzierzyna - Koźla do usunięcia kwestionowanych zapisów uchwały, pismem z dnia 13 lipca 2004 r. Wprawdzie w aktach administracyjnych sprawy brak jest danych, na podstawie których można by określić datę doręczenia tego wezwania organowi, niemniej jednak nie ma wątpliwości, iż wezwanie takie zostało organowi doręczone skutecznie. Fakt ten wynika zarówno ze skargi W. P., jak i z odpowiedzi na skargę udzielonej przez Prezydenta Miasta Kędzierzyna - Koźla, w której mowa, iż pismo skarżącego z dnia 13 lipca 2004 r. było przedmiotem posiedzeń zarówno komisji Rady, jak i samej Rady, na sesji w dniu 26 sierpnia 2004 r. Nie kwestionując zatem samego faktu doręczenia Radzie Miasta wezwania do usunięcia naruszenia oraz przyjmując dzień 13 lipca 2004 r. (data pisma) jako najbardziej optymalną datę doręczenia tego wezwania (a jednocześnie najbardziej korzystną dla samego skarżącego), Sąd stwierdził, iż W. P. nie zachował ustawowego terminu do wniesienia skargi na uchwałę. Licząc bowiem termin dwóch miesięcy do ustosunkowania się przez organ do wezwania skarżącego (art. 35 § 2 kpa w związku z art. 101 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym), przyjdzie stwierdzić, iż upłynął on w dniu 13 września 2004 r. Bezskuteczny upływ maksymalnego terminu udzielenia przez organ odpowiedzi stanowił zarazem początek biegu terminu do wniesienia skargi sądowej. Data wniesienia niniejszej skargi nie czyni zadość powyższemu wymogowi. Skoro skarżący wniósł ją w dniu 18 sierpnia 2004 r. to wniósł ją przedwcześnie i uchybił ustawowemu terminowi, przez co zaistniały przesłanki do odrzucenia jego skargi. Bez znaczenia dla sprawy jest fakt, iż pismem z dnia 27 sierpnia 2004 r., a więc po wniesieniu skargi, organ udzielił skarżącemu negatywnej odpowiedzi na jego wezwanie do usunięcia naruszenia. Fakt ten nie zmienia bowiem tego, iż skarżący przedwcześnie skorzystał z prawa wniesienia skargi na uchwałę i nie może być on brany pod uwagę przez Sąd jako okoliczność wpływająca na rozstrzygnięcie sprawy. Warto również dodać, iż wezwanie do usunięcia naruszenia jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02; opubl. ONSA 2003/1/2). Zatem udzielenie negatywnej odpowiedzi przez wzywany do usunięcia naruszenia organ, nie może stanowić podstawy do ponownego wezwania przez skarżącego, a w konsekwencji do wszczęcia przez niego na nowo trybu skargowego określonego w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z wyżej przywołanych względów skarga W. P. jako wniesiona z uchybieniem terminu jest niedopuszczalna i dlatego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 orzekł jak w sentencji postanowienia.