II SA/Op 298/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) Sędzia WSA Tomasz Judecki Protokolant St. inspektor sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2023 r. sprawy ze skargi I. S.A. w K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 12 lipca 2023 r., nr IN.I.7721.11.4.2023.MS w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez I. S.A. w K. (zwaną dalej skarżącą lub Spółką) jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 12 lipca 2023 r., nr IN.I.7721.11.4.2023.MS, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Strzeleckiego z dnia 24 maja 2023 r., nr 17/2023, w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 28 marca 2023 r. pełnomocnik Spółki wystąpił do Starosty Strzeleckiego z wnioskiem o pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego w K. przy ul. [...], położonego na działce ewidencyjnej nr a, obręb K. Do wniosku dołączono m.in. zgodę właściciela obiektu budowlanego na rozbiórkę i projekt rozbiórki. Pismem z dnia 30 marca 2023 r., na podstawie art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775), zwanej dalej w skrócie K.p.a., oraz art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn. zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, Starosta wystąpił do Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej w skrócie OWKZ) o wydanie opinii w sprawie rozbiórki przedmiotowego budynku. Organ wskazał, że obiekt ten jest wpisany do gminnej ewidencji zabytków. W odpowiedzi na powyższe OWKZ w piśmie z dnia 26 kwietnia 2023 r poinformował, że Gmina K. nie posiada gminnej ewidencji zabytków, która na podstawie art. 22 ust. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2022 r. poz. 840, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, powinna być przyjęta zarządzeniem organu. OWKZ stwierdził, że skoro ewidencja, na którą powołał się Starosta w praktyce nie istnieje, uzgodnienie przedmiotowego zamierzenia budowlanego na podstawie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego nie jest możliwe. Ponadto OWKZ wskazał, że planowany do rozbiórki budynek objęty jest ochroną konserwatorską na podstawie § 19 ust. 1 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej K. z dnia 25 marca 2019 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr [...] dla części miasta K. - Osiedle [...] (Dz. Urz. Woj. Opolskiego poz. [...] - dopisek Sądu), dalej zwany miejscowym planem, w związku z czym organ nie może zaakceptować rozbiórki. W piśmie poinformowano również, że zostało wszczęte postępowanie w sprawie wpisania budynku do rejestru zabytków, co w świetle art. 10a ustawy oznacza brak możliwości prowadzenia jakichkolwiek robót budowlanych przy obiekcie objętym wnioskiem o rozbiórkę do czasu zakończenia tego postępowania. Następnie decyzją z dnia 24 maja 2023 r., nr 17/2023, Starosta Strzelecki, na podstawie art. 28 Prawa budowalnego, odmówił Spółce udzielenia pozwolenia na rozbiórkę wyżej opisanego budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji organ opisał przebieg postępowania i odwołał się do stanowiska OWKZ, stwierdzając, że niezgodność planowanego zamierzenia z miejscowym planem oraz toczące się równorzędnie postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków przedmiotowego budynku wyklucza możliwość prowadzenia robót budowlanych przy tym obiekcie. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła organowi pierwszej instancji, że bezpodstawnie wystąpił o opinię do OWKZ w związku z błędnym założeniem, iż planowany do rozbiórki obiekt wpisany jest do gminnej ewidencji zabytków. Podniosła, że w sytuacji gdy organ uznał, iż budynek objęty jest ochroną przewidzianą w miejscowym planie, wówczas odmowa pozwolenia na rozbiórkę nie musiała być konsultowana z OWKZ. Dalej skarżąca dowodziła, że przeprowadzona przez Starostę wykładnia przepisów miejscowego planu w przedmiocie ochrony planowanego do rozbiórki obiektu jest zbyt daleko idąca, ponieważ dotyczy wyłącznie obiektów podlegających ochronie konserwatorskiej. Tymczasem sporny budynek nie jest objęty jakąkolwiek formą ochrony konserwatorskiej, a tym samym brak jest podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Natomiast wszczęcie postępowania przez OWKZ w sprawie wpisu budynku do rejestru zabytków stanowi przesłankę do zawieszenia postępowania, nie zaś do odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda Opolski decyzją z dnia 12 lipca 2023 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy i stwierdził, że w sprawie kluczowym jest wyjaśnienie czy przedmiot rozbiórki objęty jest ochroną konserwatorską w rozumieniu przepisów ustawy. W tej kwestii organ podał, że sporny budynek mieszkalny został wpisany do wojewódzkiej ewidencji zabytków przyjętej zarządzeniem nr [...] OWKZ z dnia 10 października 2019 r., natomiast nie został objęty gminną ewidencją zabytków Gminy K., która nie istnieje. W ocenie Wojewody okoliczność, że gminna ewidencja zabytków nie została poprawnie przyjęta zarządzeniem organu właściwego, nie oznacza, iż budynek nie jest zabytkiem. Dalej organ argumentował, że zabytkiem jest nieruchomość posiadająca określone wartości, których zachowanie leży w interesie społecznym. Nieruchomości takie mogą być objęte prawną formą ochrony. Organ odwoławczy wskazał, że jedną z form ochrony zabytków zgodnie z art. 7 pkt 4 ustawy są również ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Organ podkreślił, że każda z form ochrony zabytków, o której mowa wyżej co do zasady chroni zabytek dopóki stopień zniszczenia obiektu zabytkowego nie osiągnie takiego rozmiaru, który pozwoli uznać, że obiekt nie przedstawia żadnych wartości historycznych, artystycznych lub naukowych. Z ustaleń w niniejszej sprawie nie wynika natomiast, że przedmiotowy obiekt w związku ze stanem technicznym utracił swoje wartości. Dalej Wojewoda odwołał się do postanowień § 19 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu i stwierdził, że uchwałodawca posługując się zwrotem "wymaga się zachowania historycznej bryły budynku" wykluczył możliwość rozbiórki przedmiotowego budynku. Natomiast nie budzi wątpliwości organu, że w postępowaniu o pozwolenie na rozbiórkę nie można ignorować ustaleń miejscowego planu w zakresie ochrony konserwatorskiej. Poza tym brak zgody OWKZ zawarty w piśmie z dnia 30 marca 2023 r. na wydanie decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę jest wiążący dla organów architektoniczno-budowlanych rozpoznających wniosek inwestora w tym przedmiocie. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda stwierdził, że wystąpienie Starosty do OWKZ o uzgodnienie nie było błędne, ponieważ miało na celu wyjaśnienie kwestii istotnej dla rozstrzygnięcia a związanej z brakiem przyjęcia zarządzenia Burmistrza w sprawie gminnej ewidencji zabytków. Natomiast argumentem stanowiącym podstawę odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego budynku jest niezgodność planowanej rozbiórki z miejscowym planem. Niezgodność ta z uwagi na charakter (ochrona konserwatorska) nie jest możliwa do usunięcia. Z kolei proponowane przez skarżącą zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania w sprawie wpisu obiektu do rejestru zabytków stanowiłoby jedynie jego przedłużenie, ponieważ w dalszym ciągu występowałaby niezgodność zmierzenia budowlanego z miejscowym planem. W skardze od powyższej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów K.p.a.: - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego skutkujące błędną kwalifikacją przedmiotu postępowania i sposobu dokonanego rozstrzygnięcia, - art. 80 poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów. Skarżąca podniosła też zarzut naruszenia art. 39 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji wykraczającej poza zakres dotyczący obiektów objętych ochroną konserwatorską ustalony zapisami ustawy. Na podstawie tych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i stwierdziła, że zapisy miejscowego planu stawiają konkretne wymogi, jednakże akt ten ustala jedynie przeznaczenie terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. Jest dokumentem służącym określaniu przeznaczenia nieruchomości, wyznaczając jedyny sposób jej zagospodarowywania. Skarżąca nie zgodziła się z tezą, jakoby ustalenia miejscowego planu poprzez nazwanie obiektu zabytkiem zakazują właścicielowi obiektu dokonanie jego rozbiórki. Podkreśliła również, że uwagi OWKZ zawarte w "zwykłym piśmie" nie mogą mieć formalnego znaczenia dla sprawy. Natomiast zawarte w miejscowym planie stwierdzenie "nakaz zachowania historycznej bryły obiektu" odnosi się wyłącznie do ewentualnej przebudowy budynku. Spółka przyznała, że nie oczekuje obecnie rozstrzygnięcia udzielającego pozwolenia na rozbiórkę, bo to jest ewidentnie uzależnione od sposobu zakończenia postępowania przed OWKZ w zakresie wpisania obiektu do rejestru zabytków. Jednakże jeżeli ostatecznie obiekt nie zostanie wpisany do tego rejestru, a także nie zostanie objęty gminną ewidencją zabytków wówczas "historyczny charakter" obiektu wynikać będzie jedynie z zapisów zawartych w miejscowym planie. Końcowo skarżąca ponownie wskazała na konieczność zawieszenia przedmiotowego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko oraz argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik Spółki podtrzymał w całości skargę i wywody w niej zawarte oraz wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. Akcentował, że sporny obiekt budowlany nie został wpisany do rejestru zabytków ani przez wojewódzkiego konserwatora zabytków ani do gminnej ewidencji zabytków. Z kolei postępowanie OWKZ w zakresie wpisania tego obiektu do rejestru wszczęte zostało w dniu 26 kwietnia 2023 r. i do chwili obecnej nie zostało zakończone. Zwrócił uwagę, że istnieją przepisy prawa w przypadku wystąpienia takiej sytuacji, które uniemożliwiają wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę bądź pozwolenia na rozbiórkę obiektu, jednakże ich prawidłowe zastosowanie wymagało w przedmiotowej sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego, a nie wydania decyzji o odmowie rozbiórki. Ponownie podkreślił, że niewłaściwa jest dokonana przez organ interpretacja miejscowego planu dotycząca spornego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że akty te nie zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. Dlatego Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił przepis art. 28 Prawa budowlanego, który wprowadza generalną zasadę, w myśl której roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przez "roboty budowlane" należy rozumieć natomiast - zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowalnego - budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zasada określona w art. 28 Prawa budowalnego obowiązuje zatem również w odniesieniu do robót budowlanych polegających na rozbiórce obiektu budowlanego, albowiem rozbiórka jest możliwa jedynie poprzez przeprowadzenie odpowiednich robót budowlanych. Rozbiórka nie wymaga pozwolenia w odniesieniu do wyraźnie wymienionych w art. 31 Prawa budowlanego obiektów budowlanych, do których jednak nie należy budynek objęty wniosek Spółki. Wskazać również trzeba, że Prawo budowlane wprowadzając jako zasadę obowiązek uzyskania przed rozpoczęciem robót budowlanych, polegających zarówno na budowie, jak rozbiórce, nie przewiduje w odniesieniu do każdego z rodzajów robót budowlanych, wymienionych w art. 3 pkt 7, odrębnych zasad postępowania o udzielenie takiego pozwolenia, przewidując tryb postępowania określony w art. 35 Prawa budowlanego. Stosownie do tego przepisu organ sprawdza m.in. zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Podkreślenia również wymaga, że obowiązek uwzględnienia przez organ rozpatrujący wniosek o pozwolenie na rozbiórkę, stosownych unormowań planu miejscowego, wynika z samej istoty uwzględniania dyspozycji norm materialnoprawnych. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają, według art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, moc powszechnie obowiązującą na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Nadto, obowiązek uwzględnienia norm w zakresie ochrony konserwatorskiej wynika z samego brzmienia art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis ten ustanawia, w odniesieniu do m.in. budynków objętych ochroną konserwatorską, obowiązek uzyskania pozwolenia na rozbiórkę. Zgodnie zaś z art. 7 pkt 4 ustawy do form ochrony zabytków należą ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia ochronne stanowią nie tylko przesłankę decydującą o wymogu uzyskania pozwolenia na rozbiórkę, jak to wynika a contrario z art. 31 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Posłużenie się w tym przepisie pojęciem ochrony konserwatorskiej opiera się na założeniu, że ustalenia ochronne zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego są normami powszechnie obowiązującymi (art. 7 pkt 4 ustawy). Analizę tę dopełnia spostrzeżenie, że według art. 2 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów ustawy - w odniesieniu do obiektów i obszarów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów i obszarów objętych ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2020 r., sygn. akt II OSK 729/18, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyżej powiedzianego stwierdzić należy, że organy były zobligowane do oceny zgodności zamierzonej rozbiórki z postanowieniami miejscowego planu. W tym zakresie organy wyraziły prawidłowe stanowisko, że wydanie wnioskowanego pozwolenia jest niedopuszczalne ze względu na niezgodność rozbiórki z ustaleniami miejscowego planu, przyjętego cyt. wcześniej uchwałą Rady Miejskiej K. z dnia 25 marca 2019 r., nr [...], nadal zwanego planem miejscowym. W § 19 ust. 1 pkt 2 miejscowego planu ustalono bowiem ochronę konserwatorską dla objętego wnioskiem o rozbiórkę budynku mieszkalnego, murowanego, pocz. XX w. - ul. [...]. W ust. 2 tego przepisu postanowiono również, że w odniesieniu do m.in. przedmiotowego obiektu wymaga się zachowania historycznej bryły budynku, geometrii dachu, kompozycji i podziałów elewacji, zewnętrznego wystroju architektonicznego elewacji, w szczególności detali architektonicznych (gzymsy, opaski okienne i drzwiowe) oraz w miarę możliwości profilowanej stolarki okiennej i drzwiowej a także zachowanych elementów wystroju wewnętrznego. W ocenie Sądu Wojewoda prawidłowo zatem stwierdził, że skoro miejscowy plan nakazuje zachowanie historycznej bryły tego budynku oraz jego architektonicznych elementów, to rozbiórka tego obiektu jest zakazana. W tym miejscu zauważenia wymaga, że w omawianej kwestii wypowiedział się również OWKZ w piśmie z dnia 26 kwietnia 2023 r., które wprawdzie nie stanowi uzgodnienia wydanego w trybie art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, ale nie może być dla organu rozpoznającego wniosek o rozbiórkę prawnie obojętne, skoro stanowi wypowiedź organu specjalistycznego. Wojewódzki konserwator zabytków, w myśl art. 89 pkt 2 ustawy jest bowiem organem wyspecjalizowanym i samodzielnie, bez potrzeby odwoływania się do opinii specjalistów, jest uprawniony do oceny, jaka ingerencja w zabytek jest dopuszczalna i jak należy go chronić (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2231/14). W rozpoznawanej sprawie OWKZ wyraził jednoznaczne stanowisko, że sprzeciwia się rozbiórce spornego budynku z uwagi na objęcie tego obiektu ochroną konserwatorską na podstawie ustaleń miejscowego planu. Ponadto organ ten dostrzegł wadliwość postępowania Burmistrza w zakresie wpisana budynku do rejestru zabytków, informując, że zostało wszczęte postępowanie w tym przedmiocie. Stosownie do powyższego za bezzasadne należało więc uznać zarzuty skarżącego, że skoro budynek nie został wpisany do gminnej ewidencji zabytków, przyjętej zarządzeniem Burmistrza Gminy K., to budynek ten obecnie nie podlega ochronie jako zabytek. Jak wcześniej już wyjaśniono zgodnie z art. 7 ustawy formami ochrony zabytków są: 1) wpis do rejestru zabytków; 1a) wpis na Listę Skarbów Dziedzictwa; 2) uznanie za pomnik historii; 3) utworzenie parku kulturowego; 4) ustalenia ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, decyzji o warunkach zabudowy, decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej lub decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji w zakresie lotniska użytku publicznego. Niewątpliwie w niniejszej sprawie sporny budynek został objęty jedną z form ochrony przewidzianej w cytowanym przepisie, a mianowicie przewidzianą w miejscowym planie ochroną konserwatorską, co niewątpliwie powoduje ograniczenia w dysponowaniu tą nieruchomością, w tym brak możliwości rozbiórki obiektu. Natomiast podważenie legalności aktu prawa miejscowego w zakresie przyjętej tam ochrony konserwatorskiej może zostać jedynie przeprowadzone przez skarżącego w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40, z późn. zm.), a nie w postępowaniu o wydanie pozwolenia na rozbiórkę. W świetle powyższych okoliczności, zdaniem Sądu, zarzuty skarżącego w kwestii dokonania niewłaściwego wystąpienia przez Starostę do OWKZ o uzgodnienie są pozbawione prawnego znaczenia, ponieważ zamierzenie budowlane Spółki jest niezgodne z omówionymi wyżej zapisami miejscowego planu. Powyższe obligowało zaś organy do odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę obiektu. Jeszcze raz powtórzenia wymaga, że organ architektoniczno-budowlany związany jest przepisami miejscowego planu i nie może kwestionować jego ustaleń. Z wyżej wymienionych przyczyn Sąd nie stwierdził, by oceniane decyzje naruszały wskazane w skardze przepisy prawa materialnego i procesowego. Zdaniem Sądu organy dokonały wystarczających dla podjęcia rozstrzygnięcia ustaleń co do stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, stosując się do zasad regulujących postępowanie administracyjne, określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. W zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy obowiązujące przepisy prawa dostarczyły natomiast podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę. Poza tym Sąd nie dostrzegł z urzędu wad postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.