II SA/Op 3/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na orzeczenie Kolegium do Spraw Wykroczeń w Kluczborku przy Sądzie Rejonowym w Kluczborku, z dnia [...], nr rej. [...] w przedmiocie wykroczenia postanawia: odrzucić skargę. Orzeczeniem Kolegium do Spraw Wykroczeń w Kluczborku z dnia [...], nr [...], J. K. został uznany za winnego wykroczenia opisanego w art. 86 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r.- Kodeks wykroczeń (Dz. U. Nr 12, poz.114), zwanej dalej K.w. i za to wykroczenie została mu wymierzona kara grzywny w kwocie 400 zł oraz na zasadzie art. 87 § 3 K.w., orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenie pojazdów mechanicznych, na okres trzech lat oraz obciążono go kosztami postępowania. Powyższe orzeczenie zawierało pouczenie o możliwości zaskarżenia, w postaci żądania skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego, do Sądu Rejonowego w Kluczborku za pośrednictwem Kolegium do Spraw Wykroczeń, w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia (art. 86 ustawy z dnia 20 maja 1971 r.- Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. Nr 12, poz.116). Na powyższe orzeczenie, listem poleconym nadanym w placówce pocztowej w dniu 21 grudnia 2009 r., J. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W uzasadnieniu skargi wskazał na błędne ustalenia okoliczności faktycznych wypadku z dnia [...] oraz faktu prowadzenia przez niego samochodu osobowego marki [...]. Wyjaśnił również, iż na wydane przez Kolegium do Spraw Wykroczeń orzeczenie w [...] wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W piśmie z dnia 30 kwietnia 1996r. NSA wskazał, iż nie jest właściwy do rozpoznania wniesionej skargi oraz poinformował o jej przekazaniu według właściwości do Sądu Rejonowego w Kluczborku. Jak dalej wyjaśnił z Sądu Rejonowego nie otrzymał żadnej odpowiedzi. Kolejną skargę do NSA wniósł w 2007r., również i ta skarga nie została rozpoznana przez Sąd. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 4 stycznia 2010 r., zwrócono się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o nadesłanie akt sprawy J. K. w sprawie skargi wniesionej przez niego do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w 1996 r. W odpowiedzi na powyższe pismo poinformowano, że w skorowidzach NSA-OZ we Wrocławiu, znajdujących się w archiwum Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławie, za okres od 1 stycznia 1995 r. do 31 grudnia 1997 r., J. K. nie figuruje. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 25 stycznia 2010 r., wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie organu, którego działalność lub bezczynność skarży, wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej decyzji oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Odpowiadając na wezwanie Sądu, J. K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz wyjaśnił, że skarga dotyczy orzeczenia Kolegium do Spraw Wykroczeń w Kluczborku nr [...], którym uznano go za winnego popełnienia wykroczenia z art. 86 § 1 K.w. i ukarano w oparciu przepis art. 87 § 3 K.w. Do powyższego pisma dołączył: orzeczenie Kolegium do Spraw Wykroczeń w Kluczborku z dnia [...], kartę leczenia szpitalnego z dnia [...], wniosek o ukaranie z [...], protokół oględzin pojazdu silnikowego z dnia [...], notatkę urzędową z dnia [...], protokół badania krwi z dnia [...], pismo Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 kwietnia 1996 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Na wstępie podnieść trzeba, iż w pierwszej kolejności Sąd bada z urzędu dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tym są: niewłaściwość sądu ( pkt 1), wniesienie po terminie ( pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga - poza spełnieniem wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym - winna również zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 P.p.s.a. Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., wezwaniem skarżącego przez Sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Stosownie do treści przepisu art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować może orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zgodnie z przepisem art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach. W pojęciu sprawy sądowoadministarcyjnej mieści się kontrola działalności publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w zacytowanej powyżej regulacji oraz inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 P.p.s.a., spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne miedzy organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania spraw, które nie zostały wymienione we wskazanych przepisach. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy podnieść należy, iż J. K. nie wskazał decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności wydanych lub dokonanych przez organy administracji publicznej, które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym, a zatem żądanie skarżącego nie jest związane z działalnością organów administracji publicznej. Dotyczy ono natomiast postępowania w sprawie wykroczenia drogowego. Postępowanie to zakończyło się uznaniem J. K. za winnego popełnienia wykroczenia opisanego w art. 86 § 1 K.w. i wymierzeniem mu kary grzywny w wysokości 400 zł oraz orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres trzech lat. Wobec niewniesienia przez skarżącego w terminie przysługującego mu środka zaskarżenia - w postaci żądania skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego - powyższe orzeczenie stało się prawomocne. Z tego względu zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania w sprawach wykroczenia i Kodeksu postępowania karnego. W zakresie sądu administracyjnego nie mieści się rozpoznawanie spraw należących do właściwości sądów powszechnych, a do takich spraw niewątpliwie należy orzeczenie Kolegium do Spraw Wykroczeń w Kluczborku. Innymi słowy - ustawodawca przewidział w sprawie, której dotyczy skarga, właściwość rzeczową sądów powszechnych, a nie sądu administracyjnego, który działa poza systemem sądów powszechnych i z tego względu właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje kontroli działalności merytorycznej organów ścigania ani legalności wydawanych przez te organy rozstrzygnięć. Sąd administracyjny nie może wkraczać, zatem w sferę zastrzeżoną dla właściwości sądów powszechnych. Na marginesie warto wskazać, iż na ocenę sądu nie miał wpływu również fakt , że skarżone orzeczenie, zostało wydane w oparciu o nieobowiązujące już obecnie przepisy ustawy z dnia 20 maja 1971 r.- Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. Nr 12, poz.116). W tym miejscu warto ponownie wskazać na przepis art. 86 cyt. ustawy, który stanowił, iż od wydanego przez Kolegium orzeczenia, stronie przysługiwał środek zaskarżenia, w postaci żądania skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego, w zakreślonym terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 24 sierpnia 2001r.- Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. Nr 106, poz. 1148 ze zm.), sprawy o wykroczenia, w tym wnioski o ukaranie, rozpoznawane są przez Sądy Rejonowe, które stosują środki prawne przewidziane w przepisach w/w ustawy oraz w przepisach Kodeksu postępowania karnego. Od wydanego przez sąd orzeczenia strona może wnieść apelację w terminie 7 dni od dnia doręczenia wyroku z uzasadnieniem. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie podlega kognicji sądu administracyjnego, co obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., do odrzucenia skargi.