II SA/Op 302/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Op 127/09 w przedmiocie przekazania akt sprawy sądowej wraz z oskarżeniem postanawia: odrzucić skargę. W piśmie z dnia 22 czerwca 2009 r., wniesionym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w dniu 25 czerwca 2009 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym), R. D. oświadczył, iż padł ofiarą wyspecjalizowanej grupy oszustów i fałszerzy. W treści pisma wnioskodawca przytoczył okoliczności związane z próbą przejęcia przez M. S. gruntów należących do Pana B. za pomocą sfałszowania podpisów, a także wskazał na konieczność dostrzeżenia przez sąd częstych interwencji policji na ulicy [...] w P. oraz błędów i omyłek wiążący się z działalnością Urzędu Gminy w Lubszy. W kolejnym piśmie z dnia 29 czerwca 2009 r., skarżący podał, że Państwo K. sprzedali swój teren i zrezygnowali z planów sąsiadowania z M. S. Przypuszczalnie przyczyną powyższego było nękanie ich i nagonka ze strony M. S. Zarzucił nadto skarżący bezczynność policji i prokuraturze oraz opieszałość w działaniu tutejszemu sądowi. Stwierdził nadto, że z art. 6 P.p.s.a. wynika, że sporządzanie aktów oskarżenia i kierowanie ich do prokuratury nie leży w niczyich kompetencjach w związku z czym następuje skuteczne likwidowanie stron tego postępowania. W dniu 17 sierpnia 2009 r., sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania treści pisma i oświadczeń w nim zawartych, w szczególności czy jest to skarga o wznowienie w sprawie o sygn. akt II SA/Op 127/09. W wezwaniu powołano regulacje prawne dotyczące wznowienia postępowania, a odnoszące się do podstaw wznowienia, terminu wniesienia oraz wymogów formalnych skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, jak również odpowiedniego stosowania do niej przepisów o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Jednocześnie też, informując o wymogach formalnych pisma pouczono skarżącego, iż nieuzupełnienie braków pisma z 22 czerwca 2009 r. w terminie 7 dni spowoduje jego pozostawienie bez rozpoznania. Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 20 sierpnia 2009 r. Odpowiadając na wezwanie Sądu, w piśmie datowanym na dzień 24 sierpnia 2009 r. i wniesionym w dniu 26 sierpnia 2009 r., a więc z zachowaniem wyznaczonego terminu, skarżący oświadczył, iż żąda przyznania prawa pomocy oraz, że wystąpiły przesłanki i okoliczności do wznowienia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Op 127/09, w oparciu o art. 273 § 1 pkt 2, § 2 i § 3 P.p.s.a., a mianowicie dotyczące wyłudzenia terenu M. D. I R. D. celem lokalizacji nielegalnego wysypiska gruzo-ziemi w miejscu istniejącego zbiornika. Zarządzeniem z dnia 30 września 2009 r. skarżący wezwany został do uzupełnienia braku formalnego złożonej skargi poprzez wskazanie daty w jakiej dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawy wznowienia. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie datowanym na dzień 8 października 2009 r., skarżący oświadczył, że nie jest możliwe podanie ścisłej daty, ponieważ w sprawie chodzi o cały ciąg zdarzeń, faktów i okoliczności, jakie zaczęły po sobie następować po braku jego zgody na plan lokalizacji i budowy stacji paliw w P. Skarżący wskazał jednak, że datą wiążącą jest 26 kwietnia 2009 r. to jest data zgonu nachodzonej i terroryzowanej właścicielki prywatnej posesji M. D. Dowodził nadto, że M. S. i K. K. działali w pewnym porozumieniu, dążąc do całkowitego przejęcia gruntów należących do niego i M. D. oraz powołał ponownie okoliczności dotyczące nabycia gruntów przez M. S. i K. K. Postanowieniem z dnia 26 października 2009r. skarżący R. D. został zwolniony od kosztów sądowych oraz ustanowiono skarżącemu pełnomocnika w sprawie. Pełnomocnik skarżącego, w odpowiedzi na wezwanie sądu z dnia 26 listopada 2009 r., oświadczył, że datą pewną w której skarżący powziął wiedzę, co do okoliczności uzasadniających jego skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie przekazania akt sprawy sądowej do prokuratury wraz z oskarżeniem jest data 26 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania sąodowadministracyjnego, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy. Przypadki te, stanowiące podstawy skargi o wznowienie postępowania zostały wyczerpująco wyliczone w art. 271 – 273 P.p.s.a. i stanowią one katalog zamknięty. Skarga o wznowienie postępowania sądowego jako stanowiąca nadzwyczajny środek zmierzający do ponownego rozpoznania sprawy już prawomocnie zakończonej, stosownie do art. 279 P.p.s.a., który określa jej wymogi, winna wskazywać ustawową podstawę wznowienia i jej uzasadnienie. Dostrzec przy tym trzeba, iż w postępowaniu wznowieniowym nie są rozpoznawane zarzuty wykraczające poza zakres ustawowych podstaw, jak i nie dokonuje się oceny w zakresie zaistnienia podstaw wznowienia niepowołanych w skardze. Wniesienie tego środka powoduje uruchomienie dwufazowego postępowania, mającego na celu w pierwszej kolejności zbadanie jego dopuszczalności, a następnie, w razie pozytywnego wyniku pierwszego etapu, zbadanie jego zasadności. Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia (art. 280 § 2 P.p.s.a.). W myśl natomiast art. 281 P.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Stosownie do art. 280 § 1 P.p.s.a pierwszą czynnością sądu jest zatem wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym pod względem formalnym. Sąd bada, czy skarga o wznowienie postępowania jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Samo powołanie regulacji prawnej określającej przesłankę wznowienia, czy też nawet sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza jednak, że skarga opiera się na jednej z podstaw, o których mowa w art. 271 – 273 P.p.s.a. Ocena w tym zakresie dokonywana jest zasadniczo w oparciu o twierdzenia zawarte w skardze, które winny odpowiadać podstawom wznowienia określonym w ustawie. Niespełnienie wymogu w tym względzie powoduje niemożność merytorycznego rozpoznania sprawy i w konsekwencji odrzucenie skargi o wznowienie postępowania. We wstępnym etapie sąd odrzuca zatem zarówno skargę, która w ogóle nie opiera się na jednej z podstaw wznowienia określonych w dziale VII P.p.s.a., jak i skargę w której wskazano przepis określający przesłankę wznowienia, bądź powołano podstawę treściowo odpowiadającą regulacjom ustawowym, lecz ocena akt sprawy wykazała, ze powołana przez stronę przesłanka nie stanowi rzeczywistej podstawy wznowienia. Sąd ma bowiem obowiązek badać, czy wskazana podstawa ma w danej sprawie charakter rzeczywisty. Brak ustawowej podstawy wznowienia postępowania przesądza przy tym o obowiązku odrzucenia skargi o wznowienie postępowania bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu do wniesienia skargi (por. postanowienie NSA z dnia 3 czerwca 2004 r., sygn. akt OW 87/2004, System Informacji Prawnej Lex nr 158967). W niniejszej sprawie żądanie wznowienia postępowania sądowego dotyczyło prawomocnie zakończonego, postanowieniem z dnia 22 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Op 127/09, postępowania sądowego, którym to postanowieniem odrzucono skargę R. D. dotyczącą żądania przekazania akt sprawy sądowej do prokuratury wraz z oskarżeniem. Skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego braków formalnych. W odpowiedzi na wezwanie tut. sądu do uzupełnienia braków skargi o wznowienie, skarżący powołał jako podstawę wznowienia przepisy art. 273 § 1 pkt 2, § 2 i § 3 P.p.s.a. Jednocześnie też, wskazał okoliczności, które w ocenie sądu nie stanowią przesłanek wznowienia określonych w tych przepisach. Co więcej nie odnoszą się one do okoliczności faktycznych sprawy stanowiących podstawę oceny dokonanej przez sąd w zakończonym postępowaniu. Z tego też względu, wobec braku wskazania przez skarżącego innych podstaw ustawowych uznać należało, że skarga nie została oparta na ustawowych przesłankach wznowienia. W myśl pierwszego z powołanych przez skarżącego przepisu art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a można żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Pozostający w związku z tą regulacją przepis art. 274 P.p.s.a. stanowi z kolei, że z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. W niniejszej sprawie skarżący, wskazując na przepis art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a nie powołał jako podstawy wznowienia żadnego wyroku skazującego, ani też nie powołał okoliczności dotyczących niemożności wszczęcia w tym przedmiocie postępowania, czy też jego umorzenia z innych przyczyn niż brak dowodów. W szczególności przesłanki wznowienia na tej podstawie nie mogą stanowić opisane przez skarżącego okoliczności i zdarzenia zmierzające, w ocenie skarżącego, do wyłudzenia terenu M. D. i skarżącego w celu lokalizacji stacji paliw. W tym zakresie stwierdzić należy, iż przedmiot postępowania sądowego, którego wznowienia domaga się skarżący dotyczył żądania przekazania akt sprawy sądowej prokuraturze wraz z aktem oskarżenia. Podnoszona zatem przez skarżącego okoliczność nie pozostaje w jakimkolwiek związku z przedmiotem prawomocnie zakończonego postępowania sądowoadministracyjnego. Wreszcie stwierdzić należy również, że skarżący w tym zakresie nie wskazał żadnego wyroku ustalającego ten czyn. Tym samym też nie wskazał podstawy wznowienia o której mowa w art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z art. 273 § 2 P.p.s.a., nie można także przyjąć, że w niniejszej sprawie skarga oparta została na wskazanej w nim przesłance. Stosownie do brzmienia tego przepisu można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wskazane przez skarżącego okoliczności dotyczące zbycia przez niego gruntów oraz działalności prowadzonej na nich przez nabywców tych nieruchomości mogły zostać powołane w sprawie objętej wnioskiem o wznowienie. Przypomnieć bowiem w tym miejscu należy, że postanowienie w sprawie objętej wnioskiem o wznowienie postępowania zapadło dnia 22 maja 2009r., a skarżący jako datę zaistnienia okoliczności uzasadniających złożenie skargi o wznowienie postępowania sądowego wskazał dzień 26 kwietnia 2009r. Powyższe oznacza, że skarżący powiadał wiedzę o tych okolicznościach jeszcze przed datą zakończenia postępowania w sprawie z jego skargi o przekazanie akt sprawy prokuraturze wraz z oskarżeniem. Podstawę wznowienia postępowania stanowić może wyłącznie wykrycie okoliczności faktycznych, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu i tylko wówczas, gdy pozostają one w związku z zaskarżonym orzeczeniem sądu. Wskazane przez skarżącego okoliczności nie pozostają w takim związku. Wreszcie też, odnosząc się do wskazanego przez stronę art. 273 § 3 P.p.s.a, jako podstawy wznowienia postępowania, który stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy należy zauważyć, iż w niniejszej sprawie powoływana podstawa prawna nie istnieje, gdyż nie zostało wydane jakiekolwiek inne, niż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 maja 2009 r., orzeczenie w sprawie ze skargi R. D. w przedmiocie żądania przekazania akt sądowych prokuraturze wraz z oskarżeniem. Sam skarżący zresztą nie wskazał także takiego orzeczenia. Zaznaczyć przyjdzie, że być może, skarżący podstawę z art. 273 § 3 P.p.s.a. mylnie utożsamia z orzeczeniami, które zapadły w innych sprawach. Orzeczenie, o którym mowa w art. 273 § 3 P.p.s.a., musi natomiast dotyczyć tej samej sprawy. Warunek ten będzie spełniony w wypadku tożsamości przedmiotu i stron postępowania, a więc sytuacji, w której w późniejszym procesie mógł i powinien być zgłoszony zarzut powagi rzeczy osądzonej. Wobec powyższego stwierdzając, iż powołane przez skarżącego twierdzenia ograniczają się jedynie do zarzutów związanych z zawarciem cywilnoprawnej umowy sprzedaży gruntu i prowadzonej na nim przez nabywców działalności oraz że w niniejszej sprawie nie wskazano okoliczności pozwalających na stwierdzenie istnienia realnej podstawy wznowienia uznano, że skarga nie opiera się na ustawowych przesłankach wznowienia. Z tego też względu na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a, orzeczono o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 22 maja 2009r., o sygn. akt II SA/Op 127/09, w przedmiocie przekazania akt sprawy sądowej prokuraturze wraz z oskarżeniem.