II SA/Op 304/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2013 r. sprawy ze skargi [...] J., S. i J. M. sp. jawna z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 lutego 2013 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Pokój z dnia 9 października 2012 r.o odmowie przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika – M. K. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia 12 września 2012 r. J. M., S. M. i J. M. – wspólnicy Spółki "A" sp. j. z siedzibą w [...] zwrócili się do Urzędu Gminy Pokój o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianej pracownicy – M.K. Do wniosku załączyli kopię umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego z dnia 31 sierpnia 2010 r. zawartej na okres od 1 września 2010 r. do 31 sierpnia 2012 r., z której wynika m.in., że nauka zawodu będzie odbywała się pod nadzorem K.M-Ł. dyplomu z dnia 31 sierpnia 2012 r., nr [...], potwierdzającego zdobycie przez ucznia kwalifikacji zawodowych w zawodzie kucharz małej gastronomii oraz dyplom z dnia 5 grudnia 2001 r., nr [...], stwierdzający uzyskanie przez K.M.-Ł. tytułu mistrza w zawodzie kucharz i zaświadczenie Ośrodka Szkolenia Agencji "B" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ukończeniu przez ww. kursu pedagogicznego z dnia 17 grudnia 2001 r., nr [...], z którego wynika, że obejmował on podstawy psychologii (20 godzin zajęć teoretycznych), wybrane zagadnienia z pedagogiki (20 godzin zajęć teoretycznych), metodykę praktycznego nauczania zawodu (26 godzin zajęć teoretycznych) oraz praktykę zawodową (14 godzin zajęć praktycznych). Decyzją z dnia 9 października 2012 r. nr [...], działający z upoważnienia Wójta Gminy Pokój, Inspektor Urzędu Gminy Pokój odmówił przyznania J. M., S. M. i J. M., wspólnikom Spółki "A" sp. j. z siedzibą w [...] dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika – M. K. W uzasadnieniu, organ wskazał, że po dokonanej analizie przedstawionych dokumentów uznał, że pracownica wnioskodawcy – K. M.-Ł. nie spełnia wymagań określonych w § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2010 r. nr 244, poz. 1626 ze zm. – dalej zwanego rozporządzeniem z dnia 15 grudnia 2010 r.) niezbędnych do prowadzenia nauki zawodu, bowiem łączna liczba zrealizowanych zajęć z pedagogiki, psychologii i metodyki, wskazana w zaświadczeniu o ukończeniu kursu pedagogicznego wynosi 66 godzin i jest mniejsza od minimum określonego w ww. przepisie, tj. 70 godzin. Organ podniósł również, że w celu wyjaśnienia powyższej okoliczności wystąpił z zapytaniem do Opolskiego Kuratora Oświaty, który w nadesłanej odpowiedzi stwierdził, że nie posiada dokumentów świadczących o zatwierdzeniu programu kursu. Organ nadmienił także, że w toku rozmowy telefonicznej przedstawiciel Spółki oświadczył, że nie posiada dokumentu potwierdzającego zatwierdzenie programu kursu pedagogicznego. W odwołaniu od powyższej decyzji Spółka wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła organowi wadliwe ustalenie stanu faktycznego, gdyż zdobyła dokumenty świadczące, że Kuratorium Oświaty w Opolu w piśmie z dnia 23 listopada 2001 r. powołuje jednorazowo Państwową Komisję Egzaminacyjną do przeprowadzenia egzaminu na kursie pedagogicznym dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, w której w składzie był m.in. starszy wizytator Kuratorium – B. S. Na tej podstawie wywodziła, że Kuratorium powinno posiadać stosowne dokumenty dotyczące zatwierdzenia spornego kursu, skoro powołało do komisji egzaminacyjnej swojego pracownika. Jednocześnie do odwołania Spółka dołączyła kopie m.in. powołanego wyżej pisma Opolskiego Wicekuratora Oświaty z dnia 23 listopada 2001 r., protokołu egzaminu końcowego i ustalenia końcowych ocen kursu pedagogicznego dla instruktorów nauki zawodu w zakładach pracy z dnia 17 grudnia 2001 r., nr [...]. Pismem z dnia 24 stycznia 2013 r. Kolegium zleciło Wójtowi Gminy Pokój przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego z udziałem Opolskiego Kuratora Oświaty, celem wyjaśnienia, czy zaświadczenie z dnia 17 grudnia 2001 r., nr [...] potwierdza odbycie kursu pedagogicznego wskazanego w § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. W piśmie z dnia 1 lutego 2013 r. Opolski Kurator Oświaty wyjaśnił, że nie dysponuje dokumentacją potwierdzającą zatwierdzenie programu ww. kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, ponieważ tego typu dokumentacja należy do kategorii B o pięcioletnim okresie przechowywania. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 lutego 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, a także § 10 ust. 2 i 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. i uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. SKO zauważyło, że organ I instancji prawidłowo ocenił swoją właściwość rzeczową i miejscową do rozpatrzenia wniosku Spółki, który został złożony z zachowaniem trzymiesięcznego terminu oraz, że skoro młodociana pracownica – M.K. zdała egzamin zawodowy, który potwierdził tym samym skuteczność zorganizowanego przez pracodawcę dokształcania zawodowego, to w sprawie zostały spełnione warunki wskazane w art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy. Analizując treść ww. przepisu w zw. z § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. wskazało, że instruktor praktycznej nauki zawodu, który prowadzi zajęcia z młodocianymi pracownikiem powinien spełniać łącznie dwie przesłanki: posiadać tytuł mistrzowski oraz legitymować się odpowiednimi kwalifikacjami pedagogicznymi. Z akt sprawy wynika, że K.M. – Ł. spełnia tylko jedną przesłankę, a mianowicie jest mistrzem w zawodzie kucharza, tj. w zawodzie, którego nauczała. Wykazywane jednak przez nią wykształcenie nie odpowiada, zdaniem organu, warunkom określonym w ww. aktach prawnych, ponieważ ukończony przez nią w 2001 r. kurs pedagogiczny obejmował po 20 godzin zajęć teoretycznych z podstaw psychologii i wybranych zagadnień z pedagogiki oraz 26 godzin zajęć teoretycznych metodyki praktycznego nauczania zawodu (razem 66 godzin), a zatem nie zawierał łącznie 70 godzin zajęć z zakresu psychologii, pedagogiki i metodyki. Nadto Kolegium argumentowało, że bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie jest weryfikowana przez organ I instancji okoliczność zatwierdzenia przez Kuratorium Oświaty programu przedmiotowego kursu pedagogicznego, bowiem zasadnicze znaczenie w tej kwestii mają wymagania ustanowione w § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. dotyczące liczby godzin zajęć, które w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. W takiej sytuacji Kolegium uznało, że K.M.-Ł. jako pracownik Spółki pełniący funkcję instruktora praktycznej nauki zawodu przez cały okres kształcenia młodocianej pracownicy – M.K., tj. od 1 września 2010 r. do 31 sierpnia 2012 r., nie miała ukończonego kursu pedagogicznego, o jakim mowa w § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r., a zatem zasadnie organ I instancji odmówił przyznania stronie wnioskowanego dofinansowania. Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka jawna "A" J., S. i J. M. z siedzibą w [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r., podczas gdy rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 stycznia 2011 r. oraz naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. wobec nierozpatrzenia całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W uzasadnieniu skarżąca wskazując na naruszenie art. 6 K.p.a. podkreśliła, że organ nie był uprawniony do oceny przesłanek określonych w rozporządzeniu z dnia 15 grudnia 2010 r., które weszło w życie 1 stycznia 2011 r., po odbyciu przez K. M.-Ł. kursu pedagogicznego, który trwał w okresie od dnia 17 października 2001 r. do dnia 17 grudnia 2001 r. i po rozpoczęciu w okresie od 1 września 2011 r. do dnia 31 sierpnia 2012 r. praktycznej nauki zawodu przez ucznia – M.K. Ponadto zdaniem skarżącej, nie można było uznać, że kurs odbyty w 2001 r. nie spełnia wymogów określonych w § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r., skoro rozporządzenie to w czasie odbywania kursu nie obowiązywało. Uzasadniając naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. skarżąca wywodziła, że skoro z przedstawionego przez Spółkę pisma z dnia 23 listopada 2001 r. wynika, iż do przeprowadzenia egzaminu na kursie pedagogicznym powołana została przez Kuratorium Oświaty Państwowa Komisja Egzaminacyjna, a w jej skład wchodził starszy wizytator Kuratorium, to należy domniemywać, iż program kursu został zatwierdzony przez Kuratorium i spełniał on wymogi określone w obowiązujących wówczas przepisach prawa, tj. w § 9 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz. U. nr 97, poz. 479 ze zm.). Ponadto Spółka zwracając uwagę, że celem kursu było zdobycie wiedzy i umiejętności pedagogicznych potrzebnych do organizowania i prowadzenia praktycznej nauki zawodu argumentowała, iż musiał być on organizowany zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami prawa. Podkreśliła, że nie jest też wykluczone, iż w ramach czterech dodatkowych godzin praktyki zawodowej nie odbywały się także zajęcia z podstaw psychologii, pedagogiki czy metodyki praktycznego nauczania zawodu. Organ niesłusznie zatem przyjął, że skoro nie ma dokumentów świadczących o zatwierdzeniu programu kursu pedagogicznego, to taki kurs nie spełniał wymogów określonych przez przepisy prawa. Nadto w sytuacji pojawiających się wątpliwości organ winien był je rozstrzygnąć na korzyść skarżącej. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2) . Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej P.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych wyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna, nie naruszają przepisów prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 lutego 2013 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z dnia 9 października 2012 r. o odmowie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika – M.K. za wykazany okres kształcenia. W stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, przepis art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. nr 256, poz. 2572 ze zm.) – dalej zwanej ustawą stanowił, że pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone, w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1. Na zasadzie ust. 6 i 7 tego przepisu dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w art. 70b ust. 1 ustawy. Dofinansowanie to jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu lub przyuczenia do wykonywania określonej pracy. Do wniosku należy dołączyć kopie: 1) dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, określonego w art. 70b ust. 1 pkt 1 ustawy; 2) umowy o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego; 3) dyplomu, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzającego spełnienie przesłanki opisanej w art. 70b ust. 1 pkt 2 ustawy. W sprawie nie budzi wątpliwości fakt spełnienia przez skarżącą Spółkę ustawowej przesłanki uzależniającej uzyskanie dofinansowania, a dotyczącej ukończenia przez młodocianego pracownika nauki zawodu i zdania przez niego egzaminu. Okoliczność powyższą skarżąca udokumentowała kopią umowy o pracę z młodocianym pracownikiem w celu przygotowania zawodowego oraz kopią dyplomu potwierdzającego zdanie egzaminu w zawodzie kucharz małej gastronomii przez M.K. Zdaniem orzekających w sprawie organów obu instancji nie została jednak w sprawie spełniona przesłanka posiadania, przez zatrudnioną przez skarżącą K. M.-Ł., kwalifikacji wymaganych do prowadzenia zawodowego. Pogląd ten należy zaakceptować. Kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych pracowników na dzień wydania zaskarżonej decyzji zostały określone w § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2010 r. nr 244, poz. 1626 ze zm. – dalej zwanym rozporządzeniem z dnia 15 grudnia 2010 r.). Zgodnie § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, powinni posiadać co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Przypomnieć należy w tym miejscu, że praktycznej nauki zawodu młodocianego pracownika nauczała pracownica skarżącej K. M.-Ł., która ukończyła w grudniu 2001 r. kurs pedagogiczny. Jednocześnie zauważyć należy, że w okresie od dnia 17 października 2001 r. do dnia 17 grudnia 2001 r., w którym zatrudniona przez skarżącą K. M.-Ł. odbyła kurs pedagogiczny obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 1992 r. w sprawie organizowania i finansowania praktycznej nauki zawodu, praw i obowiązków podmiotów organizujących tę naukę oraz uczniów odbywających praktyczną naukę zawodu (Dz. U. nr 97, poz. 479 ze zm. – dalej zwanego rozporządzeniem z dnia 11 grudnia 1992 r.). Przepis § 9 ust. 4 tego rozporządzenia określał, że instruktorzy praktycznej nauki zawodu powinni posiadać przygotowanie pedagogiczne uzyskane w wyniku ukończenia kursu pedagogicznego organizowanego zgodnie z przepisami w sprawie zasad podnoszenia kwalifikacji dorosłych, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej. Jak wynika z niniejszego przepisu, wymagania programowe stawiane kursom pedagogicznym uprawniającym do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu w dacie ukończenia kursu pedagogicznego przez skarżącą odpowiadały wymaganiom określonym przez mające zastosowanie w rozpatrywanej sprawie przepisy rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r., przy czym bezsporne pozostaje w sprawie, iż skarżąca nie ukończyła kursu przed datą 6 stycznia 1993 r. Dostrzec także należy, że również na gruncie § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r., w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2002 r., nr 113 poz. 988, zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 1 lipca 2002 r.), które obowiązywało w momencie rozpoczęcia kształcenia przez młodocianego pracownika – M.K., tj. w dacie 1 września 2010 r., wymagania stawiane kursom pedagogicznym uprawniającym do pracy w charakterze instruktora praktycznej nauki zawodu odpowiadały wymaganiom określonym przez mający zastosowanie w rozpatrywanej sprawie § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. Z przedstawionego przez Spółkę zaświadczenia o ukończeniu przez K. M.-Ł. kursu pedagogicznego zorganizowanego przez Ośrodek Szkolenia Agencji "B" w [...], którego celem było zdobycie wiedzy i umiejętności pedagogicznych potrzebnych do organizowania i prowadzenia praktycznej nauki zawodu, wynika że obejmował on po 20 godzin zajęć teoretycznych z podstaw psychologii i wybranych zagadnień z pedagogiki oraz 26 godzin zajęć teoretycznych metodyki praktycznego nauczania zawodu (razem 66 godzin), a zatem nie zawierał łącznie 70 godzin zajęć z zakresu psychologii, pedagogiki i metodyki. W takiej sytuacji należy uznać, że K. M.-Ł. przez cały okres kształcenia młodocianego pracownika – M.K., tj. od 1 września 2010 r. do 31 sierpnia 2012 r., zarówno na gruncie obowiązującego w dniu ukończenia kursu pedagogicznego § 9 ust. 4 rozporządzenia z dnia 11 grudnia 1992 r., jak i obowiązującego w momencie rozpoczęcia przez młodocianą pracownicę kształcenia § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 1 lipca 2002 r. oraz mającego zastosowanie na dzień wydania decyzji w sprawie, tj. na moment ukończenia tego kształcenia przez młodocianego pracownika § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r., nie posiadała wymaganych kwalifikacji do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych o jakich mowa w art. 70 b ust. 1 pkt 1 ustawy. Słusznie zatem uznały orzekające w sprawie organy, że pracownica skarżącej, kończąc kurs pedagogiczny, który nie obejmował łącznie co najmniej 70 godzin z psychologii pedagogiki i metodyki nie spełniała warunków określonych w § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 K.p.a. wyjaśnić należy, że zgodnie z generalną zasadą – na którą wskazano m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2004 r. sygn. akt IV SA/Wa 487/04 – LEX 836054), powołując się na art. 6 K.p.a., organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa (zasada legalizmu) - przepisów obowiązujących w dacie gdy wydawane są orzeczenia tych organów. Powyższe zgodne jest z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyrokach z dnia 21 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 2079/97 oraz z dnia 19 lipca 2001 r., sygn. akt V SA 3872/00- http: www.orzeczenia.nsa. gov. pl), że organ odwoławczy rozpoznając sprawę winien ocenić ją według przepisów prawa materialnego obowiązującego w dniu wydawania swojego rozstrzygnięcia. Wobec powołanej zasady legalizmu orzekające w sprawie organy zobowiązane były do zastosowania przepisów obowiązujących w dacie wydania przez nich decyzji. Ponieważ zarówno w dacie wydania decyzji przez organ I instancji (19 października 2012 r.), jak i II instancji (28 lutego 2013 r.) obowiązywało rozporządzenie z dnia 15 grudnia 2010 r., które z dniem 1 stycznia 2011 r. weszło w życie (§ 14), a przepisy rozporządzenia dnia 11 grudnia 1992 r. oraz z dnia 1 lipca 2002 r., nie zawierają przepisów intertemporalnych, organ zobowiązany był do zastosowania w sprawie rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. W przypadku zastosowania przez organy, jak sugeruje skarżąca w skardze, przepisów rozporządzenia z dnia 11 grudnia 1992 r. obowiązujących w okresie, w którym K. M.-Ł. odbyła kurs pedagogiczny (17 października 2001 r. - 17 grudnia 2001 r.), a więc przepisów nieobowiązujących w dacie wydania decyzji, decyzja wydana na ich podstawie, jako rażąco naruszająca prawo, dotknięta byłaby wadą nieważności. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, stwierdzić w niniejszej sprawie należało, że prawidłowo organy, rozpoznając sprawę na podstawie art. 70b ustawy, uwzględniły regulację § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. i na tej podstawie odmówiły przyznania skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, z uwagi na nie posiadanie przez K. M.-Ł. wymaganych kwalifikacji do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Zgodzić należało się również z organem, wbrew zarzutom skargi, że dla prawidłowego rozpoznania sprawy bez znaczenia pozostaje kwestia, czy program ukończonego przez pracownicę skarżącej kursu pedagogicznego, który nie obejmował 70 godzin z psychologii pedagogiki i metodyki, został zatwierdzony przez kuratora oświaty. Zgodnie z treścią § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. instruktorzy praktycznej nauki zawodu, powinni posiadać m.in. ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii pedagogiki i metodyki. Z powyższego przepisu wynika, iż instruktor praktycznej nauki powinien spełniać łącznie oba określone ww. przepisem wymagania. W przypadku ukończenia kursu pedagogicznego, który nie obejmował co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki, instruktor praktycznej nauki zawodu nie posiada wymaganych na gruncie § 10 ust. 4 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. kwalifikacji do prowadzenia zawodowego. Jednocześnie Sąd zauważa, iż w Kodeksie postępowania administracyjnego określona została rola dowodu z dokumentów w systemie środków dowodowych. Otóż dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania, stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 i 2 K.p.a.). Dokument urzędowy do czasu jego zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności przez uprawniony organ, korzysta z domniemania ważności. Złożone przez skarżącą zaświadczenie o ukończenia kursu pedagogicznego niewątpliwie posiada walor dokumentu urzędowego. Z jego treści jednoznacznie wynika, że kurs, który ukończyła pracownica skarżącej, nie obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z zakresu psychologii, pedagogiki i metodyki. Powyższej okoliczności nie mogło zatem w żaden sposób podważyć załączone do odwołania pismo z dnia 23 listopada 2001 r., ani protokół egzaminu końcowego i ustalenia końcowych ocen z dnia 17 grudnia 2001 r., nr [...]. Z tego względu nie można było także przyjąć, jak chciałaby tego skarżąca, iż w ramach 4 dodatkowych godzin praktyki zawodowej odbywały się także zajęcia z podstaw psychologii. Orzekające organy prawidłowo zatem ustaliły, a następnie oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Tym samym w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.