II SA/Op 312/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na uchwałę Rady Gminy Jemielnica z dnia 16 października 2006 r., nr XL/259/06 w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi z dnia 7 czerwca 2011 r., wniesionej w niniejszej sprawie przez J. C. jest uchwała Rady Gminy Jemielnica z dnia 16 października 2006 r., nr XL/259/06, podjęta w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Dostrzec trzeba, że wniesiona skarga jest kolejną skargą złożoną przez J. C. na tę uchwałę. Już bowiem postanowieniem z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Op 697/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę wniesioną przez J. C. na uchwała Rady Gminy Jemielnica z dnia 16 października 2006 r., nr XL/259/06, podjętą w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy. Stwierdzając, że do wezwania, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), stanowiącego warunek skutecznego wniesienia skargi, znajduje zastosowanie przepis art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a Sąd uznał, że skarga wniesiona została z uchybieniem 60 – dniowego terminu przewidzianego w art. 53 § 2 P.p.s.a. Wskazał w tym zakresie, że z protokołu obrad Rady wynika, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przez uchwałę z dnia 16 października 2006 r., złożone zostało przez skarżącego na sesji Rady w dniu 12 lutego 2010 r., a co za tym idzie termin 60 dni do wniesienia skargi upłynął z dniem 13 kwietnia 2010 r. Skarga złożona natomiast została do Sądu dopiero w dniu 23 listopada 2010 r. Dodatkowo Sąd dostrzegł również, że na sesji Rady w dniu 22 marca 2010 r., na której obecny był skarżący, odbyła się dyskusja nad jego wnioskiem. Wprawdzie nie zakończyła się ona żadną uchwałą, jednakże nawet gdyby przyjąć, że brak pozytywnego stanowiska Rady podczas obrad w dniu 22 marca 2010 r. stanowił swoistą formę odpowiedzi na wezwanie do usunięcie naruszeni prawa, to i tak termin do wniesienia skargi nie zostałby przez skarżącego zachowany. W takim przypadku bowiem 30 – dniowy termin do wniesienia skargi upłynąłby z dniem 21 kwietnia 2010 r. W skardze wniesionej w niniejszej sprawie pismem z dnia 7 czerwca 2011 r. J. C. domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu. Załączył przy tym do skargi wezwania do usunięcia naruszenia prawa przez uchwałę w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie, z dnia 9 marca i 4 maja 2011 r., tj. wystosowane do Rady Gminy Jemielnica po odrzuceniu przez Sąd poprzedniej jego skargi. W odpowiedzi na skargę Gmina Jemielnica wniosła o jej oddalenie wskazując, że zaskarżona uchwała nie istnieje już w obiegu prawnym, gdyż wygasła w dniu 12 czerwca 2009 r. tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o bateriach i akumulatorach, która znowelizowała treść art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.). Obecnie obowiązuje nowy "regulamin" przyjęty uchwałą Rady Gminy Jemielnica z dnia 23 czerwca 2010 r., nr XXXVII/251/10, w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku w Gminie Jemielnica. Gmina podała, że wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa z dnia 9 marca (doręczone organowi w dniu 15 marca) i 4 maja 2011 r. (doręczone organowi dnia 9 maja 2011 r.), wobec braku oznaczenia w nich daty i numeru kwestionowanej uchwały, potraktowała jako wniesione na uchwałę z dnia 23 czerwca 2010 r. Jednocześnie skarżącemu udzielono na nie odpowiedzi, odpowiednio w pismach z dnia 4 kwietnia i 31 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), regulującego kwestie zaskarżania do sądu aktów organów samorządu gminnego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Z powołanej regulacji wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest uprzednie wystosowanie do organu wezwania. Dla swej skuteczności skarga ponadto wymaga zachowania określonego terminu W zakresie ustalania terminu do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy zastosowanie znajduje przepis art. 53 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Stosownie do tego przyjąć należy, że termin trzydziestu dni, który ma zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, biegnie od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi. W sytuacji natomiast, gdy organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, biegnie od dnia wniesienia wezwania do organu. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem przyjąć przy tym należy, że wskazane w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wezwanie, przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie, a każde jego następne pismo nie posiada już waloru takiego wezwania i nie skutkuje ponownym rozpoczęciem biegu terminu do wniesienia skargi. Wezwanie, o którym mowa w powołanym przepisie stanowi wszak odpowiednik środka odwoławczego, określony w art. 52 § 4 P.p.s.a. Środek odwoławczy na dane rozstrzygniecie można z kolei wnieść tylko jeden raz. W świetle tego, przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczącej tej samej uchwały, byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisem art. 78 Konstytucji. Dlatego, niedopuszczalne jest traktowanie instytucji wezwania jako czynności, która nie wywołuje żadnych skutków prawnych i wobec tego może być powtarzana wielokrotnie (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSK 2/02, ONSA 2003/1/2; postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1954/08, System Informacji Prawnej LEX nr 514301; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 963/09, nipubli., wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/GL 1000/09, nipubli.). Przyjąć należy, że termin do wniesienia skargi na uchwałę nie rozpoczyna ponownie swego biegu na skutek wystosowania kolejnego wezwania. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest drugą z kolei skargą wniesioną przez J. C. na uchwałę Rady Gminy Jemielnica z dnia 16 października 2006 r., nr XL/259/06, w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku w Gminie Jemielnica, co wyraźnie podkreśla skarżący w jej treści. Pierwsza skarga odrzucona została postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Op 697/10, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wobec tego, że już przed wniesieniem poprzedniej skargi, skarżący wezwał Radę Gminy Jemielnica do usunięcia naruszenia prawa przez zaskarżoną uchwałę, wezwaniem z dnia 12 lutego 2010 r., co zostało stwierdzone w prawomocnym postanowieniu Sądu z dnia 18 lutego 2011 r., uznać należało, że skarżący swoje prawo w zakresie wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa zrealizował poprzez wezwanie z dnia 12 lutego 2010 r. Tym samym, powtórne wezwania z dnia 9 marca i 4 maja 2011 r., poprzedzające wniesienie skargi w niniejszej sprawie, nie mogły wywołać skutku prawnego, w postaci ponownego rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a. W konsekwencji też, wniesioną w niniejszej sprawie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Powołany przepis art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie było niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1- 5, na podstawie których skarga podlega odrzuceniu: jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (pkt 1), wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2), której braków nie uzupełniono w wyznaczonym terminie (pkt 3), jak również jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4), bądź jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie (pkt 5). Za niedopuszczalną uznać natomiast należy kolejną skargę tego samego podmiotu na uchwałę, poprzedzoną ponownym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W takiej sytuacji, wyczerpana została już bowiem prawna możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a kolejne pisma nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. postanowienia: WSA w Gliwicach z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/GL 1000/09, WSA w Olsztynie z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 1039/10, WSA w Warszawie z dnia 1 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1519/10, NSA z dnia 16 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1954/08, zamieszczone na stronie internetowej – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych oraz postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 583/11, nipubl.). Jakkolwiek zatem wcześniejsze odrzucanie skargi J. C., nie skutkowało zaistnieniem w niniejszej sprawie przesłanki z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., w postaci prawomocnego zakończenia sprawy i nie wykluczało możliwości wniesienia "nowej" skargi, gdyż powaga rzeczy osądzonej odnosi się tylko do orzeczeń sądowych rozstrzygających sprawę co do istoty, uznać w niniejszej sprawie należało, że skarżący wyczerpał już uprzednio prawną możliwość kwestionowania zaskarżonej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i ponowne jej kwestionowanie skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.