II SA/Op 316/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A S.A. w N. z dnia 5 września 2007 r. na postanowienie referendarza sądowego z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zwolnieniu od kosztów sądowych Stowarzyszenia B w sprawie ze skargi Stowarzyszenia B na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko postanawia odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2007 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, zwolnił skarżące Stowarzyszenie B, od kosztów sądowych. Na powyższe orzeczenie sprzeciw wniósł uczestnik postępowania – A S.A. w N., żądając uchylenia kwestionowanego postanowienia referendarza, cofnięcia przyznania prawa pomocy ze względu na nieistnienie podstaw do jego przyznania, a także zobowiązania Stowarzyszenia do uiszczenia opłaty sądowej w pełnej wysokości. Sprzeciw ten, został podpisany przez Prezesa Zarządu T. Z. Pismem z dnia 16 stycznia 2008 r., Sąd wezwał uczestnika postępowania do złożenia w terminie siedmiu dni, wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikać będzie uprawnienie Prezesa Zarządu podpisanego na sprzeciwie - do reprezentowania Spółki, a to pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Wezwanie powyższe zostało doręczone w dniu 21 stycznia 2008 r. do rąk osoby uprawnionej do odbioru przesyłek, o czym świadczy adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W dniu 4 lutego 2008 r. do Sądu wpłynęło, nadane przesyłką pocztową w dniu 31 stycznia 2008 r. ( data stempla pocztowego ), pismo Spółki przekazujące w załączeniu odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika uprawnienie dla Prezesa Zarządu Spółki do jednoosobowego składania oświadczenia woli w imieniu Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw należało odrzucić. Zgodnie z art. 259 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.", na postanowienie referendarza sądowego, którego przedmiotem jest przyznanie lub odmowa prawa pomocy, stronie służy prawo wniesienia sprzeciwu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia, przy czym sprzeciw taki wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione – sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Za braki formalne pisma uznaje się m.in. nie wypełnienie ogólnych wymogów stawianych każdemu pismu procesowemu, określonych w art. 46 i 47 P.p.s.a., jak również innych wymogów wynikających z odrębnych przepisów P.p.s.a. Jednym z takich wymagań jest określony w art. 29 § 1 P.p.s.a., obowiązek dołączenia do pisma procesowego przy pierwszej czynności, dokumentu wykazującego umocowanie do działania. Chodzi w tym przypadku o sytuację, wskazaną w art. 28 § 1 P.p.s.a., który postanawia, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w imieniu. Reasumując zatem powyższe stwierdzić należy, iż osoby uprawnione do działania w imieniu strony, która jest osobą prawną lub jednostką organizacyjną, winny wykazać swoje umocowanie do działania, przy pierwszej czynności w postępowaniu sądowym. W przypadku natomiast, gdy pismo procesowe ( sprzeciw ) strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wyżej wymienionych warunków formalnych, to na zasadzie art. 259 § 2 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a., przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu. Zważyć przeto należy, iż termin siedmiu dni jest terminem ustawowym, który nie może ulec ani przedłużeniu, ani skróceniu, a czynność podjęta w postępowaniu przez stronę, po jego upływie, jest bezskuteczna. W rozpatrywanej sprawie wezwanie A S.A. w N., do uzupełnienia braków sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego przez przedłożenie wyciągu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikać będzie uprawnienie Prezesa Zarządu podpisanego na sprzeciwie do reprezentowania Spółki, zostało doręczone skutecznie w trybie art. 72 P.p.s.a. do rąk osoby upoważnionej do odbioru przesyłek, w dniu 21 stycznia 2008 r. Wezwanie zawierało pouczenie, iż niezastosowanie się do jego treści spowoduje odrzucenie sprzeciwu. Skoro doręczono je w dniu 21 stycznia 2008 r., to siedmiodniowy termin do dokonania żądanej przez Sąd czynności, upłynął w dniu 28 stycznia 2008 r. Wprawdzie do Sądu wpłynął w dniu 4 lutego 2008 r. żądany dokument, tj. odpis z Krajowego Rejestru Sądowego wskazujący na uprawnienia Prezesa Zarządu do jednoosobowego reprezentowania Spółki, nie zmienia to jednak faktu, iż dokument ten został doręczony przesyłką nadaną za pośrednictwem poczty, w dniu 31 stycznia 2008 r. ( data stempla pocztowego ), czyli z trzydniowym uchybieniem terminu wyznaczonego w wezwaniu. Stąd nie można uznać tej czynności, jako skutecznej. Odnosząc się natomiast do argumentacji Spółki podniesionej w piśmie z dnia 30 stycznia 2008 r., iż wezwanie z dnia 16 stycznia 2008 r. o doręczenie odpisu z KRS-u jest ponowionym wezwaniem Sądu, a Spółka doręczyła już żądany odpis przy piśmie z dnia 17 stycznia 2008 r., wyjaśnienia wymaga, że w tut. Sądzie toczą się dwa postępowania ze skarg Stowarzyszenia B, tj. niniejsza sprawa o sygn. akt II SA/Op 316/07 i sprawa o sygn. akt II SA/Op 315/07 ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z [...], Nr [...]. W każdej z w/w spraw jest toczone odrębne postępowanie sądowe, a zatem podejmowane są odrębne czynności procesowe. Z powyższych względów nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Spółki, iż Sąd dwukrotnie wzywał do doręczenia odpisu z KRS-u, a Spółka żądanie to już spełniła. Poprzednie wezwanie zostało dokonane bowiem w sprawie o sygn. akt II SA/Op 317/07 i nie odnosi się do niniejszej sprawy. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, iż Spółka nie usunęła braków formalnych sprzeciwu z dnia 5 września 2007 r. i dlatego podlega ono odrzuceniu. Stąd działając na zasadzie art. 259 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.