II SA/Op 330/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi N. C. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 2 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżącego N. C. kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta Opolski, decyzją z dnia 21 lutego 2012 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej Prawo budowlane, po ponownym, wskutek decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 29 grudnia 2011 r., nr [...], uchylającej decyzję Starosty Opolskiego z dnia 31 października 2011., rozpatrzeniu wniosku inwestora – N.C., w sprawie pozwolenia na budowę – zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku sklepu branży odzieżowej z wewnętrzną instalacją gazu; zlokalizowanego w [...] przy ul. [...] na działce nr A, k.m.[...]. Jednocześnie organ wskazał, że obiekt ten zaliczany jest do kategorii XVII i zgodnie z art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego, przed przystąpieniem do użytkowania należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowanego, obejmuje nieruchomości o nr ewidencyjnym gruntu A, B, C i D k.m.[...] obręb [...]. Wyjaśnił, że budowa przyłączy: wodnokanalizacyjnego, gazu oraz energetycznego nie jest objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę i można je wykonać po zgłoszeniu zamiaru ich wykonania lub wykonać na podstawie projektu. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego m. [...], zatwierdzonym uchwałą z dnia 28 września 2011 r. Nr XXXVIII/245/2001, Rady Miejskiej w Ozimku. Teren, na którym położona jest działka inwestora, zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną o niskiej intensywności zabudowy, z usługami wbudowanymi lub wolno stojącymi. Zauważył, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 8 ust. 5 ustala, że na terenach zabudowy oznaczonych symbolem MW, MN, MR, M/U, w przypadkach lokalizacji nowych budynków w plombach istniejącej zabudowy, linie zabudowy należy określać indywidualnie w nawiązaniu do sąsiednich, istniejących budynków lub ciągów zabudowy, jednak nie bliżej niż nieprzekraczalne linie zabudowy, określone w ust. 1, 2, 3. Organ stwierdził, że projekt budowlany zgodny jest z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r.) oraz odstępstwem (udzielonym zgodnie z upoważnieniem Ministra Infrastruktury z dnia 29 kwietnia 2011 r.) od przepisu § 12 ust. 1 § 21 ww. rozporządzenia, przewidującym lokalizację budynku w odległości 1,5 m od granicy działki nr D. Ściana budynku jest ścianą oddzielenia pożarowego. Równocześnie organ zaznaczył, że występując na podstawie art. 9 Prawa budowanego, z wnioskiem o udzielenie odstępstwa, zwrócił uwagę, że projektowana budowa stanowi kontynuację formy i charakteru zabudowy plombowej z linią zabudowy, nawiązującą do istniejących obiektów, co jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i projektowana zabudowa nie będzie stwarzać dodatkowych ograniczeń zabudowy działki sąsiedniej, wobec faktu istnienia już w takiej samej relacji do granic działki nr D, zlokalizowanych na działkach sąsiednich, budynków posiadających otwory, Dodatkowo organ pierwszej instancji podniósł, że nieuwzględnienie wniosku inwestora i dyskwalifikacja projektu, a tym samym pozbawienie możliwości realizacji inwestycji, wobec przedstawionych okoliczności, a szczególnie funkcjonowania w projektowanej przestrzeni podmiotów cechujących się podobnym charakterem i zakresem działania oraz lokalizacją, stanowiłoby naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania stron. Organ podał też, że przedmiotowa inwestycja nie jest objęta przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odwołaniu od przedstawionej wyżej decyzji właściciele sąsiedniej nieruchomości - A. i C. K. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda Opolski po przeanalizowaniu całości akt sprawy i sposobu prowadzenia postępowania przez Starostę Opolskiego uznał, że przedmiotowa decyzja Starosty Opolskiego podlega uchyleniu, jednakże z innych przyczyn niż to podali odwołujący w swoim piśmie. Decyzją z dnia 2 maja 2012 r. nr [...] Wojewoda Opolski, powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł na podstawie art. 35 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji planowanej przez N. C. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zrelacjonował przebieg postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ pierwszej instancji, po czym przytoczył treść art. 35 ust. 1, 2 i 3 Prawa budowlanego. Wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Zwrócił uwagę, że pkt 4 ust. 1 art. 35 Prawa budowlanego stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowalnego. Odnosząc się do ww. obowiązku organ odwoławczy zauważył, że w aktach sprawy brak jest uprawnień budowlanych osób sporządzających projekt budowlany oraz osób sprawdzających przedmiotowy projekt budowlany. Brak także w aktach zaświadczeń tych osób o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Oznacza to, że Starosta Opolski nie dokonał sprawdzenia projektu zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Wojewoda wywodził, do wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego został dołączony projekt budowlany sporządzony w zakresie rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych i architektonicznych przez inż. H. D., legitymującego się uprawnieniami nr [...]. Oceniając treść uprawnień nadanych H. D. dnia 25 kwietnia 1969 r. decyzją Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu, organ odwoławczy ustalił, że jest on uprawniony do sporządzania projektów budowlanych architektonicznych dotyczących: – obiektów inżynierskich (niebędących budynkami), – budynków gospodarczych i inwentarskich, – budynków mieszkalnych do 2 kondygnacji nadziemnych o kubaturze łącznej do 1.000 m 3 , – budynków przemysłowych o charakterze wyłącznie produkcyjnym lub składowym. Wobec czego, Wojewoda Opolski uznał, że dołączony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budynku sklepu branży odzieżowej został sporządzony przez osobę nieposiadającą stosownych uprawnień budowlanych do projektowania w zakresie rozwiązań architektonicznych. Natomiast, oceniając ww. projekt w zakresie instalacji wodno-kanalizacyjnej, elektrycznej i gazowej Wojewoda stwierdził, po analizie uprawnień H. R. (nr [...]), R. N. (nr [...]) oraz K. B. (nr [...]), że projekt ten został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Dalej organ odwoławczy argumentował, że z art. 20 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego wynika, że projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Obowiązek ten nie dotyczy projektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe. Obligatoryjna weryfikacja projektu rozciąga się natomiast na projekty obiektów handlowych i usługowych. Przedmiotowy projekt dotyczył budynku - sklepu branży odzieżowej. Zatem projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty Opolskiego, zdaniem Wojewody, wymagał dokonania sprawdzenia. Sprawdzenia przedmiotowego projektu, po myśli przepisu art. 20 ust. 2 3 Prawa budowlanego, dokonali R. U., rzeczoznawca budowlany i inż. Z. C. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z decyzją Wojewody Opolskiego z dnia 18 grudnia 2002 r., nr [...], R. U. posiada tytuł rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, obejmującej kierowanie i nadzorowanie robót budowlanych oraz ocenianie wszelkich budynków i budowli o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych z wyłączeniem linii, węzłów i stacji kolejowych, dróg oraz lotniskowych dróg startowych i manipulacyjnych, mostów, budowli hydrotechnicznych i melioracji wodnych. Tym samym posiadany tytuł rzeczoznawcy budowlanego nie upoważniał R. U. do pełnienia funkcji sprawdzającego kwestionowany projekt budowlany. Dodatkowo organ odwoławczy rozważył, czy posiadane przez R. U. uprawnienia budowlane, nadane jej w dniu 23 maja 1988 r., jako technikowi budowlanemu, upoważniają do wykonywania samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i ocenił, że brak jest uprawnień, które uprawniałyby R. U. do projektowania bez ograniczeń. Natomiast Z. C., który sprawdził przedmiotowy projekt w zakresie rozwiązań dotyczących instalacji gazowej, posiada przygotowanie zawodowe upoważniające do wykonywania samodzielnej funkcji projektanta w specjalności instalacyjno-inżynierskiej w zakresie instalacji sanitarnych i sieci sanitarnych. Ponadto z posiadanych przez niego uprawnień (z dnia 23 stycznia 1989 r., nr [...]) wynika, że jest uprawniony do sporządzania projektów instalacji sanitarnych oraz sieci wodociągowych, kanalizacyjnych i cieplnych uzbrojenia terenu, jak i w budownictwie osób fizycznych – do kierowania, nadzorowania, kontrolowania budowy, kierowania i kontrolowania wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych oraz oceniania stanu technicznego instalacji sanitarnych oraz sieci wodociągowych, kanalizacyjnych i cieplnych. Powyższe oznacza, że Z. C. legitymuje się uprawnieniami do projektowania bez ograniczeń, a tym samym do sprawdzenia projektu w zakresie m. in. instalacji gazowych. Reasumując, organ odwoławczy przyjął, że zatwierdzony projekt budowlany nie został poddany sprawdzeniu, jak tego wymaga art. 20 ust. 3 pkt 2 Prawa budowanego, tj. nie został sprawdzony w zakresie rozwiązań architektonicznych, konstrukcyjno-budowlanych oraz instalacji elektrycznej i instalacji wodno-kanalizacyjnej. Mimo braku sprawdzenia przez organ I instancji projektu w tym zakresie, Wojewoda Opolski uznał, że bezcelowym byłoby wzywanie wnioskodawcy do usunięcia wykazanych braków, ponieważ "nie budzi wątpliwości i jest oczywiste, kto jest autorem przedmiotowego zamierzenia, a podpisanie projektu przez inne osoby (np. posiadające stosowne uprawnienia) stanowiłoby w istocie obejście prawa i było przyzwoleniem organu na potwierdzenie nieprawdy w dokumentach urzędowych". W konsekwencji, Wojewoda skonkludował, że skoro nie zostały spełnione wymogi określone w art. 35 ust. 1 i 4, art. 32 ust. 4 Prawa budowanego, projekt został wykonany przez osobę niemającą do tego stosownych uprawnień budowlanych oraz nie został sprawdzony, jak tego wymaga art. 20 ust. 2 Prawa budowanego, decyzję Starosty Opolskiego z dnia 21 lutego 2012 r., należało uchylić na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. i orzec o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Z decyzją Wojewody Opolskiego z dnia 2 maja 2012 r. nie godził się N. C. składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania: art. 7 i art. 77 oraz art. 8, art. 10 § 1, art. 80 w związku z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niewyjaśnienia całkowicie stanu faktycznego i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, podważenie zasady ogólnej pogłębiania zaufania do organów państwa, niewezwanie strony do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, niewykazanie dlaczego jednym dowodom przyznano wiarygodność a innym tej wiarygodności odmówiono. Powołując się na przepisy prawa Budowanego (art. 35 ust. 1 i 3), skarżący zarzucił, że ustawodawca ponad wszelką wątpliwość zakwalifikował sporządzenie projektu budowlanego przez osobę nieposiadającą stosownych uprawnień do naruszeń, którą można a nawet trzeba usunąć, by uzyskać pozwolenie na budowę. Dowodził, że konstrukcja przepisu art. 35 Prawa budowlanego nie daje możliwości odmówienia wydania pozwolenia na budowę z pominięciem trybu wezwania do usunięcia stwierdzonych naruszeń, za wyjątkiem art. 35 ust. 5, co nie dotyczyło niniejszego przypadku. Skarżący argumentował, że procedura wezwania do usunięcia naruszeń praktycznie dotyczy wszystkich zapisów art. 35 ust. 1 Prawa budowanego bez względu na ich "ciężar gatunkowy", jak również przekonanie organu co do braku możliwości usunięcia tych naruszeń. Nadto skarżący zarzucił, że błędnie Wojewoda Opolski zakwestionował uprawnienia H. D. w zakresie projektowania w specjalności architektonicznej, nie analizując pojęcia "obiektu o prostej architekturze" oraz faktu wydania tych uprawnień w całkowicie innych realiach niż obecnie, jak i nie zgodził się ze stanowiskiem, że przedmiotowy projekt wymagał sprawdzenia. Na zakończenie podniósł, że Wojewoda Opolski analizował całość dokumentacji cztery miesiące wcześniej, jednak wówczas nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w zakresie wskazanym w obecnym rozstrzygnięciu Skarżący odwołał się także do zapadłego, w niemal niezmienionym stanie faktycznym (tożsama dokumentacji projektowa), wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2010 r. (sygn. akt II SA/Op 309/10), w którym ograniczono się do zagadnienia zachowania odpowiedniej odległości planowanej budowy sklepu od granicy z sąsiednią działką budowlaną i nakazano o wystąpienie w tym zakresie o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, prezentując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei, stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., a orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że została ona wydana niezgodnie z obowiązującym w tym zakresie prawem. Kontroli Sądu podlegała decyzja organu odwoławczego o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji określonej jako "budowa budynku sklepu branży odzieżowej z wewnętrzną instalacją gazu przy ul. [...] w [...]". Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej Prawo budowlane, pozwalający na wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przede wszystkim, zdaniem Sądu, należy rozważyć, czy zasadnie Wojewoda Opolski przyjął, iż nie miał obowiązku zastosowania się do treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez wezwanie wnioskodawcy do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji (autor projektu architektonicznego nie posiadał, w ocenie organu, wymaganych uprawnień), ponieważ - jak wywodził, "nie budzi wątpliwości i jest oczywiste, kto jest projektantem przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, a podpisanie projektu przez inne osoby (tzn. posiadające stosowne uprawnienia budowlane) stanowiłoby w istocie obejście przepisów prawa". Przyjdzie dostrzec, że stosownie do treści art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7." Powyższe wymogi zacytowanego przepisu powinny być przedmiotem rzetelnego sprawdzenia przez organ, albowiem w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35). Analiza powyższych unormowań wskazuje jednoznacznie, że wydanie postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego służy usunięciu wad w zakresie kompletności i prawidłowości projektu budowlanego, bądź jego poszczególnych elementów i organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany do zastosowania się do jego treści, gdy stwierdzi naruszenia, o których mowa w ust. 1 art. 35 Prawa budowlanego. Tymczasem w niniejszej sprawie Wojewoda zaniechał tego obowiązku. W kontrolowanej sprawie Wojewoda Opolski odstąpił bowiem od obowiązku wezwania inwestora o usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym. W tym miejscu należy podnieść, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest postępowaniem administracyjnym, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to wszczynane jest na wniosek złożony w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego). Do wniosku o pozwolenie na budowę, stosownie do treści przepisu art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, należy dołączyć między innymi: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowanie terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że to wniosek złożony przez inwestora zakreśla granice sprawy o pozwolenie na budowę. Stanowisko to potwierdza dodatkowo przepis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, z którego wynika, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, a w przypadku zamierzenia obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów. Jak wyżej powiedziono, zgodnie z treścią art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, organ administracji w razie stwierdzenia naruszeń określonych w art. 35 ust. 1 tejże ustawy, to jest braków związanych z kompletnością projektu budowlanego, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, przy czym termin wyznaczony na podstawie art. 35 ust. 3 ww. ustawy w celu usunięcia merytorycznych braków w projekcie budowlanym, winien zdaniem Sądu, podlegać odliczeniu od czasu zakreślonego do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli zatem organ, dokonując kontroli projektu budowlanego stwierdza naruszenie objęte regulacją art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, to powinien wezwać do ich usunięcia w sposób na tyle precyzyjny, aby inwestor miał możliwość takiemu wezwaniu zadośćuczynić. Jeśli inwestor, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, zawartym w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, na poparcie swoich racji zaprezentuje szczegółową argumentację, to organ powinien wyjaśnić zgłoszone zarzuty, zanim wyda decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego. Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i co się z tym wiąże odmowa udzielenia pozwolenia na budowę, bez uprzedniego wezwania strony do usunięcia nieprawidłowości w trybie art. przepisu 35 Prawa budowlanego, jest jednoznaczna z naruszeniem przez organ przepisu prawa materialnego ( tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 200 5 r., sygn. akt II OSK 130/05, orzeczenie zamieszczone na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http:// orzeczenia.nsa.gov.pl)). Zatwierdzenie projektu budowlanego jest wyrazem aprobaty organu co do przedstawionych rozwiązań projektowych. Dokonanie szczegółowych sprawdzeń projektu przed jego zatwierdzeniem jest o tyle istotne, że zatwierdzony już projekt stanowi jednocześnie podstawę do udzielenia pozwolenia na budowę, co następuje co do zasady w jednej decyzji. W razie niedokładnego zbadania projektu i niewyeliminowanie wszelkich wątpliwości co do jego treści, zgodnie z przepisami prawa, posiadanych uzgodnień, nie będzie można postawić później inwestorowi zarzutu prowadzenia robót budowlanych niezgodnie z udzielonym pozwoleniem. Zgodzić się zatem należy z Wojewodą Opolskim, że zatwierdzenie projektu w decyzji musi być poprzedzone jego wnikliwą kontrolą przeprowadzoną przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Oczywiście rację ma Wojewoda, że art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowanego nakłada na organ obowiązek sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, pozwoleń, sprawdzeń oraz informacji sporządzonej przez projektanta, a dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o członkostwie projektanta we właściwej izbie samorządu zawodowego. Zaś ostatni wymagany etap to sprawdzenie, czy został wykonany obowiązek sprawdzenia projektu budowlanego przez inną osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Trafnie też zauważył organ II instancji, że osoba sprawdzająca musi się legitymować aktualnym zaświadczeniem o członkostwie we właściwej izbie samorządu zawodowego, albowiem wpis na listę członków właściwej izby oraz wpis do centralnego rejestru stanowią podstawę do wykonywania samodzielnych funkcji w budownictwie (art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego), a powyższe wymogi powinny być przedmiotem rzetelnego sprawdzenia przez organ. Jednakże, w ocenie Sądu, nie można przyjąć, aby w świetle art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, organ był zwolniony od konieczności nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości również i w zakresie opisanym w zaskarżonej decyzji. Obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości może być realizowany przez inwestora w każdej formie, która powoduje eliminację naruszeń wymogów określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w tym także poprzez wskazanie organowi, że naruszenie tych wymogów nie występuje. Inaczej mówiąc, to do inwestora należy ocena, czy jest w stanie usunąć nieprawidłowości w przedłożonej do zatwierdzenia organowi dokumentacji i w jaki sposób tego dokona. Kwestia ta nie należy do uznania organu. Wobec tego, gdy dojdzie do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, bez uprzedniego wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości w trybie ww. przepisu, to takie działanie jednoznacznie prowadzi do naruszenia przez organ przepisu prawa materialnego. Z art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane wynika bowiem, że niespełnienie wymogów określonych w ust. 1 stanowiące podstawę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę musi znajdować odzwierciedlenie w obowiązkach nakładanych na inwestora w wymienionym w tym przepisie postanowieniu. Taka regulacja odpowiada woli ustawodawcy zmierzającego do unikania sytuacji, w których inwestor zaskakiwany jest negatywnymi skutkami jego zaniedbań, o których istnieniu nie jest uprzedzany, co uniemożliwia ich usunięcie w toku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Z wyżej przedstawionych względów na podstawie art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku, a orzeczenie o wykonalności decyzji i o kosztach postępowania oparł na przepisach art. 152 i art. 200 P.p.s.a. Wskazania co dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań.