II SA/Op 341/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie WSA Grażyna Jeżewska – spr. WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi L. N. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 12 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej stanowi decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 12 czerwca 2013 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Opolskiego z dnia 26 kwietnia 2013 r., wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków socjalno – bytowych o przepustowości 0,6 m³ na dobę, wykorzystywanej na potrzeby gospodarstwa w ramach zwykłego korzystania z wód zlokalizowanych w N. na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków nr Y. i nr X. k.m. [...], obręb N.. Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w następującym stanie faktycznym. Pismem z dnia 18 marca 2013 r. L. N., reprezentowana przez pełnomocnika, zgłosiła zamiar budowy przydomowej oczyszczalni ścieków socjalno-bytowych o przepustowości do 0,6 m3 na dobę, wykorzystywanej na potrzeby gospodarstwa w ramach zwykłego korzystania z wody. Starosta Opolski, postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010 r. nr 243, poz. 1623, ze zm. - zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - zwanej dalej K.p.a.), nałożył na inwestorkę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, w terminie 7 dni o opinię Powiatowego Zespołu Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej dotyczącej uzgodnienia dokumentacji projektowej przedmiotowego przedsięwzięcia i o określenie odległości studni dostarczającej wodę, zlokalizowanej na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym A., do najbliższego projektowanego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, do której odprowadzone są ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód oraz o określenie odległości wyprowadzenia odpowietrzenia przez instalację kanalizacyjną przepływowego, szczelnego osadnika podziemnego - stanowiącego część projektowanej oczyszczalni, służącego do wstępnego oczyszczania ścieków, do wysokości górnej krawędzi okien i drzwi zewnętrznych budynku mieszkalnego. Powyższe postanowienie odebrane zostało przez skarżącą w dniu 18 kwietnia 2013 r. Starosta Opolski decyzją z dnia 26 kwietnia 2013 r., nr [...], działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego oraz art. 104 K.p.a., wniósł sprzeciw do zgłoszenia z dnia 18 marca 2013 r. W uzasadnieniu organ stwierdził zgodność zgłoszonego przedsięwzięcia z planem zagospodarowania przestrzennego, a dalej odnotował, że inwestorka nie wykonała nałożonego postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia o wskazane w nim braki, w wyznaczonym terminie. Argumentował, że - jego zdaniem - przydomowe oczyszczalnie ścieków należy uznać za sieci uzbrojenia w rozumieniu definicji zawartej w art. 2 pkt 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, dlatego lokalizacja przedsięwzięcia wymagała uzgodnienia, zgodnie z zapisami § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. nr 38, poz. 455) z Powiatowym Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. Poza tym stwierdził, że nie mógł zweryfikować zgodności lokalizacji projektowanej inwestycji, na podstawie § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania (Dz. U. nr 75, poz. 690, ze zm.), ponieważ wnioskodawczyni nie określiła w przedłożonym projekcie odległości studni, zlokalizowanej na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym A., do najbliższego projektowanego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, do której odprowadzone są ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód. Wnioskodawczyni nie wskazała także, w świetle § 37 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, odległości wyprowadzenia odpowietrzenia przez instalację kanalizacyjną przepływowego szczelnego osadnika podziemnego – stanowiącego część projektowanej oczyszczalni, służącego do wstępnego oczyszczania ścieków, do wysokości górnej krawędzi okien i drzwi zewnętrznych budynku mieszkalnego. W odwołaniu od powyższej decyzji, L. N., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła organowi naruszenie art. 30-32, 41, 45, 47, 64, 74, 77- 86 Konstytucji. Wskazała, że w myśl art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego organ miał 30 dni na zgłoszenie sprzeciwu, tymczasem postanowienie organu z dnia 12 kwietnia 2013 r. otrzymała po 30 dniach, tj. 32 dnia od zgłoszenia. Wskazała na niekonsekwencję, organu powołując się na decyzję administracyjną z dnia 6 maja 2013 r., na mocy której Wojewoda zezwolił J. C. na wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków bez nałożenia obowiązku uzyskania opinii Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. Decyzją z dnia 12 czerwca 2013 r., nr [...], Wojewoda Opolski działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ uznał, że przedmiotowa inwestycja po zrealizowaniu stanowić będzie element uzbrojenia terenu, ponieważ połączona zostanie z instalacją kanalizacyjną budynku mieszkalnego, dzięki czemu ścieki gospodarcze dopływać będą przez rurę wlotową do zbiorników urządzenia, gdzie wskutek szeregu procesów biochemicznych dojdzie do ich oczyszczenia. Wskazał, że elementy tego obiektu przebiegać będą przez znaczną część działki nr Y. i X., pod ich powierzchnią. Nadto odnotował, że wniosek złożono w dniu 18 marca 2013 r., zaś postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2013 r., nadanym przez organ 16 kwietnia 2013 r., nałożono na inwestorkę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia. Następnie Wojewoda powołał się na art. 27 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, według którego inwestorzy są obowiązani uzgadniać usytuowanie projektowanej sieci uzbrojenia terenu z właściwymi starostami. Organ powołał się również na § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej. Podzielił ustalenia organu I instancji, że w zgłoszeniu inwestorka nie wykazała odległości studni dostarczającej wodę do najbliższego projektowanego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, do której doprowadzane są ścieki oczyszczone biologiczne w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód, pomimo, że taki obowiązek wynika z § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania. Podkreślił, że inwestorka nie dopełniła również obowiązku wynikającego z § 37 ww. rozporządzenia, tj. nie określiła odległości wyprowadzenia odpowietrzenia przez instalację kanalizacyjną przepływowego, szczelnego osadnika podziemnego – stanowiącego część projektowanej oczyszczalni, służącego do wstępnego oczyszczania ścieków, do wysokości górnej krawędzi okien i drzwi zewnętrznych budynku mieszkalnego. Poza tym, organ odwoławczy wskazał, na błędnie powołaną przez organ I instancji podstawę prawną wydanego sprzeciwu, tj. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Zdaniem Wojewody, wobec braku uzupełnienia zgłoszenia przez wnioskodawczynię podstawą prawną sprzeciwu powinien być art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutu uchybienia terminowi do wniesienia sprzeciwu Wojewoda wywiódł, że wydane w sprawie postanowienie o uzupełnieniu zgłoszenia z dnia 12 kwietnia 2013 r., wstrzymało bieg terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, stąd od 16 kwietnia 2013 r., tj. od daty nadania postanowienia doszło do jego wstrzymania, a fakt odebrania przesyłki przez adresata 18 kwietnia 2013 r., nie miał wpływu na jego bieg. Stwierdził, że okresu od chwili nadania postanowienia do chwili upływu terminu do jego uzupełnienia nie wlicza się do terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Argumentował, że skoro organ I instancji nadał postanowienie w dniu 16 kwietnia 2013 r., tj. 29 dnia od chwili wpływu zgłoszenia do organu, a termin do uzupełniania braków postanowienia upłynął 25 kwietnia 2013 r., to wydanie i nadanie decyzji 26 kwietnia 2013 r., tj. w 30 dniu upływu terminu nie spowodowało jego przekroczenia. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uznał, że Starosta Opolski z zachowaniem 30 dniowego terminu wniósł sprzeciw, albowiem stosownie do art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora. Poza tym, odnotował że sprawa zakończona decyzją z dnia 26 sierpnia 2011 r. dotyczyła innego stanu faktycznego. W skardze na powyższą decyzję L. N., konsekwentnie, zarzucając naruszenie przytoczonych w odwołaniu przepisów Konstytucji, wniosła o jej uchylenie w całości. Nie zgodziła się ze stanowiskiem Wojewody, że sprzeciw został wniesiony z zachowaniem terminu. Według skarżącej, organ wniósł sprzeciw z uchybieniem terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, gdyż zgłoszenie inwestycji złożone zostało w kancelarii Starosty Opolskiego w dniu 18 kwietnia 2013 r., natomiast sprzeciw został wydany w dniu 26 kwietnia 2013 r., czyli po upływie 43 dni od dnia jej zgłoszenia. Powołując się na wyrok NSA z dnia 6 marca 2009 r. skarżąca wskazała, że organ miał 30 dni od dnia zgłoszenia na złożenie sprzeciwu. Natomiast w zaskarżonej decyzji "sposób naliczania dni" od złożenia zgłoszenia do otrzymania decyzji sprzeciwu organ traktuje bardzo "ogólnie i swobodnie". Zarzuciła także, że pojęcie sieci technicznej i sieci uzbrojenia terenu nie są takie oczywiste, jak wskazuje organ, zaś argumenty kwalifikujące przydomowe oczyszczalnie jako "sieci uzbrojenia terenu" w decyzji Wojewody, to stwierdzenie niepoparte konkretnymi przepisami. W myśl bowiem art. 3 Prawa budowlanego przydomowe oczyszczalnie ścieków to urządzenia budowlane. Wyjaśniała, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ustawodawca jednoznacznie nazwał podstawową część przydomowej oczyszczalni jako "przepływowe, szczelne osadniki", a nie "zbiornik". Zbiorniki gromadzą ściek a przepływowe szczelne osadniki, powodują wytrącanie i gromadzenie się osadu na ich dnie. Wpływający ściek socjalno-bytowy oraz praca bakterii beztlenowych powoduje rozkład - ulegają sedymentacji zawiesin opadających, flotacji tłuszczów i piany fermentacyjnej oraz fermentacji zgromadzonych osadów, a podczyszczony ściek dalej przepływa na poletka filtracyjne. Podała, że jednym z elementów składowych przydomowej oczyszczalni ścieków nie są rury kanalizacyjne, których zadaniem jest możliwość bezpiecznego transportu ścieku surowego, jak to przyjął organ, lecz rury tego samego rodzaju specjalnie "otworowane-owiercone". Zadaniem ich jest równomierne wydawanie podczyszczonego ścieku po poletku filtracyjnym. Natomiast przydomowa oczyszczalnia ma być podłączona do istniejącego już przyłącza kanalizacyjnego budynku. W przepisie tym nie występuje nazwa "przepływowe szczelne osadniki podziemne" tylko "zbiorniki". Nadto zarzuciła, że żaden przepis prawa budowlanego nie stanowi, że na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków wymagany jest projekt zagospodarowania działki lub terenu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Przyjdzie przypomnieć, że przedmiotem kontroli tut. Sądu jest decyzja z dnia 12 czerwca 2013 r. Wojewody Opolskiego, która utrzymała w mocy decyzję Starosty Opolskiego z dnia 26 kwietnia 2013 r. wnoszącą sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków socjalno-bytowych o przepustowości do 0,6 m³ na dobę wykorzystywanej na potrzeby gospodarstwa w ramach zwykłego korzystania z wód zlokalizowanych w N. na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków numerami Y. i X. k.m. [...], obręb N.. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze. zm. – dalej także zwana Prawem budowlanym). Ustawa ta w art. 1 stanowi, że normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że zgłoszone przez skarżącą przedsięwzięcie nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w przepisie art. 30 ust. 5 tej ustawy określono, iż do robót budowlanych wymagających zgłoszenia można przystąpić po upływie 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia, jeżeli w tym terminie organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu, dla którego przewidziana została forma decyzji. Z kolei, w art. 30 ust. 2 wskazano, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W rezultacie ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi wynikać nie tylko z właściwie uzasadnionej potrzeby, ale także z obowiązujących przepisów prawa. Dodatkowe szkice, dokumenty uzgodnienia itd. powinny zatem znajdować oparcie w odpowiednich przepisach regulujących np. ochronę środowiska, ochronę przeciwpożarową, wynikać np. z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260, ze zm.), ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263, ze zm.), z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145, ze zm.), czy jak w kontrolowanej sprawie z ustawy 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.). W świetle bowiem art. 27 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne sieć uzbrojenia terenu podlega inwentaryzacji i ewidencji, zaś inwestorzy są obowiązani uzgadniać usytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu z właściwymi starostami (ust. 2), którzy prowadzą powiatowy zasób geodezyjny i kartograficzny i zakładają osnowy szczegółowe oraz mają za zadanie koordynować usytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu - art. 7d pkt 1, 2 i 3 ww. ustawy. Jednocześnie podnieść należy, że ustawodawca nie definiuje w Prawie budowlanym pojęcia uzbrojenia terenu, jak i sieci uzbrojenia terenu. Przez uzbrojenie terenu należy rozumieć urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651, ze zm.), czyli wybudowanego pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodu lub urządzenia wodociągowego, kanalizacyjnego, ciepłowniczego, elektrycznego, gazowego i telekomunikacyjnego. Natomiast definicję sieci uzbrojenia terenu zawiera art. 2 pkt 11 przywołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowiący, że za sieć uzbrojenia terenu rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak tunele, przejścia, parkingi zbiorniki itp. Przy czym zawarte w tym ostatnim przepisie wyliczenie rodzajów urządzeń infrastruktury technicznej nie może być uznane za wyliczenie enumeratywne (wyczerpujące) i stanowić zamknięty katalog tych urządzeń. Skoro bowiem ustawodawca posłużył się wyrażeniem "wszelkiego rodzaju" oraz "itp.", to należy uznać, że wyliczenie to ma charakter przykładowy. Wobec powyższego, uprawniony jest pogląd, że przedmiotowa oczyszczalnia stanowi element sieci uzbrojenia terenu w rozumieniu art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd organu odwoławczego, że przedmiotowa inwestycja po wybudowaniu będzie stanowić element uzbrojenia terenu zważywszy, iż będzie ona połączona z instalacją kanalizacyjną budynku mieszkalnego, dzięki czemu ścieki gospodarcze (z kuchni i łazienki) oraz ścieki fekalne (z WC) transportowane będą przez rurę wlotową do zbiorników urządzenia, gdzie wskutek szeregu procesów biochemicznych ścieki te będą oczyszczane, a elementy tego obiektu przebiegać będą przez znaczną część działki nr Y. i X.. Wprawdzie organ nie opisał dokładnie przedmiotowego przedsięwzięcia, jednak z opisu technicznego wynika, że elementem składowym przedmiotowej oczyszczalni są: osadnik gnilny przepływowy 3-komorowy, pompownia, rozdzielacz ścieków z rurek i kształtek PCV średnicy 110 mm, rury kanalizacyjne prowadzące nieczystości do zbiorników, które przebiegać będą przez działki, pod ich powierzchnią. Jeśli bowiem stosownie do regulacji art. 2 pkt 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne sieć uzbrojenia terenu to wszelkiego rodzaju naziemne i podziemne przewody i urządzenia, w tym kanalizacyjne, to indywidualna przydomowa oczyszczalnia ścieków, składająca się również z przewodów i zbiorników podziemnych wraz z przyłączem do budynku odpowiada definicji podanej we wskazanym wyżej przepisie. Podobne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 10/10, jak też z dnia 12 maja 2011, sygn akt II OSK 813/10 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http:// orzeczenia. nsa.gov.pl) i pogląd ten Sąd w pełni podziela. Nadto trzeba podkreślić, iż na podstawie § 8 rozporządzenia z dnia 2 kwietnia 2001 r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenów oraz zespołów uzgadniających dokumentacji projektowej (Dz. U. nr 38, poz. 455, ze zm.) uzgodnień projektowanych sieci uzbrojenia terenu dokonuje się na wniosek inwestora, po uprzednim zbadaniu bezkolizyjności usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu z już istniejącymi i projektowanymi innymi przewodami i urządzeniami, z obiektami budowlanymi, znakami geodezyjnymi, grawimetrycznymi i magnetycznymi, zielenią wysoką, pomnikami przyrody, a także po zbadaniu ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w § 10 tegoż rozporządzenia mówi się o uzgadnianiu sieci będących przyłączami do budynku lub budowli, w części usytuowanej na nieruchomości, w stosunku do której prawo do dysponowania na cele budowlane przysługuje wnioskodawcy, bez rozróżnienia na przyłącza i sieci właściwe. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, należy zgodzić się z organami obu instancji, że dokonane zgłoszenie było niekompletne w tym znaczeniu, że dołączone dokumenty były niewystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Wobec czego organ I instancji uprawniony był do nałożenia na skarżącą obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przez dostarczenie określonych dokumentów, w tym przypadku uzgodnienia dokumentacji projektowej przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. Należy w tym miejscu dostrzec, że organ I instancji nieprawidłowo w postanowieniu zażądał przedłożenia opinii Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, podczas gdy według przepisu § 11 ww. rozporządzenia opinia wyrażana jest przez Przewodniczącego Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. Uchybienie to nie miało jednak żadnego wpływu na treści rozstrzygnięcia. Poza tym, inwestorka nie podała w zgłoszeniu odległości studni dostarczającej wodę, zlokalizowanej na nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym A. do najbliższego projektowanego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, do której doprowadzane są ścieki oczyszczone biologiczne w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód, pomimo tego, że taki obowiązek wynika z § 31 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, a także wbrew obowiązkowi wynikającemu z § 37 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia nie określiła odległości wyprowadzenia odpowietrzenia przez instalację kanalizacyjną przepływowego szczelnego osadnika podziemnego – stanowiącego część projektowanej oczyszczalni, służącego do wstępnego oczyszczania ścieków, do wysokości górnej krawędzi okien i drzwi zewnętrznych budynku mieszkalnego. Tymczasem obowiązkiem organu budowlanego jest ustalenie, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają prawu. Sąd zauważa, że organ odwoławczy zasadnie wskazał na tle rozpoznawanej sprawy, że organ wnoszący sprzeciw powinien był powołać art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego jako podstawę prawną sprzeciwu, a nie ust. 2 pkt 2 art. 30 Prawa budowlanego. Świadczy o tym wyraźnie zd. 2 tego przepisu zgodnie z którym "w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji". Powyższe uchybienie organu I instancji zostało dostrzeżone i wyeliminowane zaskarżoną decyzją przez organ odwoławczy. Odnosząc się do sporu dotyczącego sposobu liczenia terminów określonych w art. 30 ust. 2 i ust. 5 Prawa budowlanego wskazać należy, że wniesiony przez organ sprzeciw został wniesiony w terminie, choć wskazany zarówno przez skarżącą, jak i przez organ sposób jego liczenia był błędny. W tej kwestii stwierdzić trzeba, że początkowym dniem biegu 30-dniowego terminu, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest dzień następny po dniu, w którym dokonano zgłoszenia, a - w przypadku nałożenia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia - dzień następny po dniu, w którym zgłoszenie zostało uzupełnione, albo dzień następny po bezskutecznym upływie terminu wskazanego w postanowieniu nakładającym obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. W niniejszej sprawie bezspornie początkowym dniem biegu terminu był dzień 18 marca 2013 r., natomiast wyznaczony przez organ 7-dniowy termin do uzupełnienia zgłoszenia upłynął 25 marca 2013 r. Dlatego 30-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu, w drodze decyzji, powinien być liczony od 26 marca 2013 r. Stąd organ odwoławczy błędnie przyjął, że ostatnio wymieniona data była ostatnim dniem do zgłoszenia sprzeciwu, która w świetle powyższych wywodów, była jego pierwszym dniem. Powyższe konstatacje nie zmieniają jednak faktu, że wniesiony w dniu 26 kwietnia 2013 r. i doręczony skarżącej w dniu 29 kwietnia 2013 r., sprzeciw wydany został w ustawowym terminie. Sąd w niniejszym składzie, podziela przy tym pogląd, iż w ustawowym terminie organ wydaje a nie doręcza stronie sprzeciw. Konkludując, skoro skarżąca nie dołączyła do zgłoszenia, jak również mimo otrzymania stosownego wezwania nie uzupełniła w wyznaczonym przez organ terminie zgłoszenia o stwierdzone braki, to konsekwencją tego było wniesienie sprzeciwu, co do zamierzenia inwestycyjnego będącego indywidualną przydomową oczyszczalnią ścieków, na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle powyższego, nie jest trafny zarzut skargi wskazujący na naruszenie przez organy nadzoru wymienionych przepisów Konstytucji. Zastosowanie przez organy art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, którego konstytucyjność nie została zakwestionowana, w żadnej mierze nie może uzasadniać takiego zarzutu. W tym stanie rzeczy, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, dlatego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a. ----------------------- 3