II SA/Op 342/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant Referent stażysta Sebastian Żytkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi E. B., A. K. i A. P. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 11 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez E. B., A. K., A. P., jest decyzja Wojewody Opolskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 15 stycznia 2016 r., nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę garaży w zabudowie szeregowej oraz zjazdu z drogi gminnej nr [...], w [...] przy ul. [...]. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 20 listopada 2015 r. E. J., D. J., A. J., A. J., J. B., K. B., I. P., K. P., I. M., G. P., E. N., D. N., M. B., E. B., B. K., A. K., J. P., A. P., I. T. - reprezentowani przez pełnomocnika Z. D., wnieśli o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę garaży w zabudowie szeregowej oraz zjazdu z drogi gminnej numer [...], na działkach oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami a, b oraz c przy ul. [...] w [...]. Do wniosku załączyli: cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kopie uprawnień budowlanych wraz z zaświadczeniami o przynależności do właściwych izb inżynierów budownictwa. Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski zwrócił się pismem z dnia 27 listopada 2015 r. do Prezydenta Miasta Kędzierzyna-Koźla o zajęcie stanowiska w sprawie zgodności ww. zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta - zwanym dalej m.p.z.p., w kontekście § 89 ust. 1 oraz § 93 pkt 2 (uchwała Nr IX/98/2003 Rady Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 22 maja 2003 r.). W odpowiedzi, przy piśmie z 4 grudnia 2015 r. Prezydent stwierdził m.in., iż "zdaniem tut. organu ustalenia planu dopuszczają zabudowę przedmiotowego terenu zespołem garażowym, przy czym nie jest istotne, kto jako strona o tę zabudowę występuje, kto jest inwestorem, a kto będzie faktycznie obiekt użytkował. Tych kwestii nie rozstrzyga plan miejscowy." Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r., Starosta nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym oraz wezwał do dostarczenia brakujących we wniosku dokumentów, wskazując iż: 1) część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu powinna być sporządzona na mapie do celów projektowych zawierającej linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, 2) opis techniczny powinien określać charakterystyczne parametry techniczne obiektu, w szczególności: zestawienie powierzchni (powierzchnię zabudowy, użytkową), wysokość, 3) w punkcie 6 części opisowej do projektu zagospodarowania terenu należy zweryfikować dane niezbędne do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (wskazano powierzchnię działki nr c inną niż figuruje w ewidencji gruntów tut. Urzędu), 4) projekt budowlany w części planowanej inwestycji doprowadzić do zgodności z zapisami § 89 ust. 1 m.p.z.p. - w zakresie przeznaczenia terenu objętego przedmiotową inwestycją oznaczonego symbolem MWU, 5) projekt budowlany w części planowanej inwestycji doprowadzić do zgodności z zapisami § 93 ust. 1 pkt 2) m.p.z.p., tj. zabudowa garażowa musi być realizowana jako zbiorcza, obsługująca cały budynek lub zespól budynków. Wnioskodawcy pismem z dnia 31 grudnia 2015 r., z zachowaniem terminu, udzielili odpowiedzi. Decyzją z dnia 15 stycznia 2016 r. Starosta Kędzierzyńsko-Kozielski, działając na podstawie art. 35 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm. [obecnie Dz. U. z 2016 r. poz. 290 - dopisek Sądu] zwanej dalej p.b.), odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia dla przedmiotowej inwestycji, podając, iż wnioskodawca w określonym terminie nie wykonał obowiązku nałożonego przez organ postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż projekt budowlany uzupełniono zgodnie z punktami 1, 2, 3 postanowienia. Natomiast odnośnie punktów 4 i 5 postanowienia, pełnomocnik stron podał, iż projekt jest zgodny z m.p.z.p. (pkt 4) i zabudowa, jako zbiorcza może obsługiwać tych, którzy garaże chcą posiadać (pkt. 5). W świetle przytoczonej treści § 93 pkt 2, § 89 ust. 1 m.p.z.p. organ uznał, że wnioskodawcy w określonym terminie nie wykonali obowiązku nałożonego postanowieniem z dnia 15 grudnia 2015 r., co uzasadniało odmowę zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę - art. 35 ust. 3 p.b. Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli inwestorzy. Uznali, że ich zamierzenie jest zgodne z planem, posiadają tytuł prawny do nieruchomości na cele budowlane. Nieruchomość tę zakupili od Starostwa, bowiem zamiarem odwołujących było "od samego początku" wybudowanie kompleksu garaży. Przylega ona do posesji [...], zamieszkałej przez większość spośród wnioskodawców (inwestorów). Dodali, że ponieśli już koszty związane z zakupem nieruchomości, wycinką drzew, projektem, przyłączem energetycznym, a do kwietnia 2016 r. zobowiązani są do zalesienie terenu. W wyniku rozpatrzenia odwołania, przywołaną na wstępie decyzją z dnia 15 stycznia 2016 r., nr [...], Wojewoda Opolski, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 - zwanej dalej K.p.a.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji w tej sprawie. Przywołując treść przepisu art. 35 p.b., wskazał na obowiązki organu administracji architektoniczno-budowalnej, w przypadku złożenia przez zainteresowanych wniosku w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, iż w pierwszej kolejności należy zbadać zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu. Zaznaczył przy tym, że z materiału dowodowego w tej sprawie wynika, iż teren zainwestowania znajduje się w obszarze obowiązywania m.p.z.p., przyjętego uchwałą Rady Miasta Kędzierzyn-Koźle Nr IX/98/2003, z dnia 22 maja 2003 r. Organ wyjaśnił, że działka oznaczona w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem c, na której zaprojektowano inwestycję obejmującą budowę zespołów garażowych, położona jest w granicach jednostki planistycznej [...], oznaczonej symbolem MWU. Zapisy m.p.z.p. w odniesieniu do działki nr c zlokalizowanej na ww. terenie ograniczone zostały w zasadzie do określenia przeznaczenia terenu poprzez wyznaczenie funkcji wiodącej, wskazania jakie inne funkcje i lokalizacje obiektów uznaje się za zgodne z tym postanowieniem planu oraz do określenia standardów i zasad urządzania terenu. Wedle zapisów § 89 ust. 1 m.p.z.p. tereny oznaczone ww. symbolem przeznaczone zostały do realizacji lub utrzymania następujących funkcji: 1) zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z niezbędną infrastrukturą, 2) zabudowa usługowa nieuciążliwa wraz z niezbędną infrastrukturą, 3) nie dopuszcza się innego przeznaczenia terenu poza wymienionym w pkt. 1, 2 i innych przepisach planu. W ocenie organu, określając przeznaczenie terenu, zapisy planu przesądziły tym samym na jaki cel można wykorzystywać przedmiotową nieruchomość: "zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z niezbędną infrastrukturą oraz zabudowa usługowa wraz z niezbędną infrastrukturą". Z kolei, w § 93 m.p.z.p. określono szczegółowe warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Zgodnie z zapisami w nim przyjętymi na terenie MWU i MWU-1: zabrania się lokalizowania zabudowy gospodarczej (pkt 1); zabudowa garażowa musi być realizowana jako zbiorcza obsługująca cały budynek lub zespół budynków (pkt 2); na przynajmniej 40% powierzchni użytkowej parterów zabudowy mieszkaniowej od strony dróg publicznych należy lokalizować funkcje usługową (pkt 3). Natomiast ustalenia dotyczące warunków zaspokojenia potrzeb parkingowych na ww. terenie określa zapis § 95 m.p.z.p., który przewiduje następujące ustalenia: 1) potrzeby parkingowe dla istniejących i projektowanych inwestycji należy realizować wyłącznie na terenie lokalizacji własnej, 2) dla funkcji usługowych należy zapewnić minimalnie 3 miejsca parkingowe na 100 m² powierzchni użytkowej lub 35 miejsc parkingowych na każdych 100 zatrudnionych, 3) ustala się, że dla mieszkalnictwa wielorodzinnego należy zapewnić minimalnie 1 miejsce parkingowe na 1 lokal mieszkalny. Organ dodał też, że dla ww. nieruchomości Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą oznaczoną numerem [...]. Z treści działu II księgi wynika, iż udział w tej nieruchomości przypada dziewiętnastu współwłaścicielom - inwestorom. Natomiast budynek wielorodzinny przy ul. [...] usytuowany jest na działce oznaczonej w operacie gruntów i budynków numerem d. Dla tej nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta oznaczona numerem [...], a z jej działu I wynika, iż nieruchomość tę stanowi działka gruntu w użytkowaniu wieczystym oraz budynek mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość z dwudziestoma samodzielnymi lokalami. Przy czym część inwestorów, tj. J. P., A. P., E. J., D. J., K. B., J. B., B. K., A. K., I. P., K. P., I. T., M. B., E. B. oraz A. J. i A. J. posiada udział w przedmiotowej nieruchomości wspólnej z tytułu prawa własności do lokalu oraz prawa użytkowania wieczystego gruntu. Natomiast pozostali inwestorzy, będący właścicielami działki nr c nie posiadają prawa do nieruchomości działki, na której usytuowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...]. W świetle przywołanych powyżej okolicznościach faktycznych, zdaniem organu, zaprojektowana inwestycja nie spełnia wymogu określonego w § 95 ust. 1 m.p.z.p. obowiązującego na terenie inwestycji, bowiem potrzeby parkingowe dla istniejących i projektowanych inwestycji nie zostaną zrealizowane na terenie lokalizacji własnej, tj. na terenie nieruchomości, której udziały w prawie własności nie przysługują wszystkim współwłaścicielom nieruchomości - działki nr d. Organ wywiódł również, iż funkcją podstawową na terenie MWU jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz zabudowa usługowa nieuciążliwa, natomiast zabudowa garażowa może pełnić jedynie funkcję uzupełniającą. Zatem zabudowa garażowa nie może być realizowana na tym terenie samoistnie. Jednakże organ odwoławczy nie podzielił poglądu organu I instancji, zgodnie z którym zabudowa garażowa jako niezbędna infrastruktura dla istniejącej zabudowy musi być realizowana na działce, na której znajduje się zabudowa podstawowa, bowiem zapisy planu odnoszą się wprost do przeznaczenia terenu, a ograniczenie przewidziane w treści § 95 ust. 1 ww. miejscowego planu sprowadza się jedynie do terenu lokalizacji własnej, a nie do terenu działki, na której istnieje bądź projektowana ma być zabudowa podstawowa. Organ odwoławczy wskazał również, iż wymóg przewidziany w § 93 ust. 2 m.p.z.p. zostanie spełniony, gdy projektowana zabudowa garażowa będzie realizowana jako zbiorcza obsługująca cały budynek lub zespół budynków. Przywołany zapis oznacza, iż przy projektowaniu zabudowy garażowej nie można uwzględniać tylko potrzeb części lokatorów, tj. "chcących posiadać garaż", ale również i tych pozostałych, posiadających prawo własności w nieruchomości wspólnej stanowiącej budynek mieszkalny wielorodzinny. Zdaniem organu, z powyższych względów zaprojektowana inwestycja nie spełnia wymogów określonych w m.p.z.p. obowiązującego na tym terenie. Stąd też nie można uznać, iż nałożony przez organ I instancji w postanowieniu obowiązek w tym zakresie został spełniony, dlatego zasadna jest odmowa na podstawie art. 35 ust. 5 p.b. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu E. B., A. K. i A. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji odwoławczej, wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Wojewody Opolskiego na rzecz skarżących kosztów postępowania. Zarzucili skarżonej decyzji naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., co wpłynęło na wynik tej sprawy. W uzasadnieniu skargi przywołali zapis § 89 ust. 1 m.p.z.p., zwracając uwagę, iż dotyczy on także "utrzymania" funkcji, a zatem obszaru zabudowanego osiedlem mieszkaniowym wielorodzinnym. Ponieważ obowiązujący m.p.z.p. nie wyznacza specjalnych terenów pod zabudowę zespołów garaży, dlatego należy wnioskowany zespół dopuścić na tym terenie dla utrzymania ww. funkcji. W ocenie skarżących, nawiązując do zapisu § 95 m.p.z.p., nielogiczne jest doszukiwanie się powiązania ilości garaży przy zabudowie działki samoistnym zespołem - ilością lokali mieszkalnych w obiektach wybudowanych w sąsiedztwie, gdyż plan nie precyzuje w jakim promieniu od realizowanej zabudowy garażowej należy przyjmować do bilansu wyliczeniowego istniejącą zabudowę. Podobnie, skoro w planie nie ma ustaleń dla garaży, to można przyjąć, że ich realizacja jest dopuszczalna na terenie jednostek o symbolu przeznaczenia MWU i nie powinno być dla tego rodzaju zabudowy żadnych ograniczeń poza spełnieniem wymagań warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie sądowej skarżący E. B. dodatkowo podniósł, że niezrozumiała jest dla niego decyzja odmowna, w sytuacji gdy w okresie wcześniejszym powstawały garaże na tego typu działkach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego w dacie wydania zaskarżonego aktu, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że akty te nie naruszają prawa. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego, uzasadniających zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie ocenie Sądu poddana została decyzja Wojewody Opolskiego, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty Kędzierzyńsko-Kozielskiego z dnia 15 stycznia 2016 r., nr [...], odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę garaży w zabudowie szeregowej oraz zjazdu z drogi gminnej nr [...], w [...] przy ul. [...]. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), zwanej nadal p.b. Przepis ten stanowi, iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 art. 35, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Z kolei, zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z treści powyższego przepisu wynika, iż organ architektoniczno-budowlany w razie dostrzeżenia braków i naruszeń, o których mowa w art. 35 ust. 1 p.b. zobowiązany jest do wezwania inwestora w drodze postanowienia do ich uzupełniania lub usunięcia. Niewykonanie postanowienia przez inwestora obliguje organ do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym miejscu zaakcentować przyjdzie, iż z regulacji art. 35 ust. 1 i ust. 3 p.b. wynika, że organy architektoniczno-budowlane (zarówno I jak i II instancji) przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji winny szczegółowo sprawdzić w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. W sprawie pozwolenia na budowę organy architektoniczno-budowlane zobligowane są do respektowania postanowień planu obowiązującego na danym terenie, który - co wynika z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. - jest aktem prawa miejscowego i tym samym należy do hierarchicznie zbudowanego systemu źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP). Plan miejscowy ma zatem moc powszechnie obowiązującą na obszarze, który obejmuje i wiąże organy stosujące prawo. Zatem skutki prawne uchwalenia planu miejscowego są wiążące zarówno dla organów, jak i dla właścicieli nieruchomości oraz inwestorów, przyznając im określone prawa w zakresie zabudowy, ale również wprowadzając stosowne ograniczenie np. poprzez doprecyzowanie warunków umożliwiających zabudowę. W rozpatrywanej sprawie organ I instancji wydał postanowienie w dniu 15 grudnia 2015 r., na podstawie art. 35 ust. 3 p.b., którym wezwał inwestorów o uzupełnienie braków wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, poprzez nałożenie na nich obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie, wymienionych i opisanych w punktach od 1 do 5 tegoż postanowienia. Przy czym, co należy dostrzec, skarżący nie kwestionowali w toku postępowania administracyjnego ani w skardze zasadności wydanego postanowienia. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że inwestorzy uzupełnili projekt budowlany zgodnie z punktami 1, 2, 3 postanowienia. Natomiast nie wykonali nałożonego obowiązku odnośnie punktów 4 i 5, tj.: "4) projekt budowlany w części planowanej inwestycji doprowadzić do zgodności z zapisami § 89 ust. 1 m.p.z.p. - w zakresie przeznaczenia terenu objętego przedmiotową inwestycją oznaczonego symbolem MWU, 5) projekt budowlany w części planowanej inwestycji doprowadzić do zgodności z zapisami § 93 ust. 1 pkt 2) m.p.z.p., tj. zabudowa garażowa musi być realizowana jako zbiorcza, obsługująca cały budynek lub zespól budynków." Wprawdzie inwestorzy w odpowiedzi na ww. postanowienie podali, że "projekt jest zgodny z m.p.z.p. (pkt 4) i zabudowa, jako zbiorcza może obsługiwać tych, którzy garaże chcą posiadać (pkt. 5)," jednakże zdaniem Sądu zgodzić należy się z organem, że stanowiska tego nie można uznać za realizację nałożonego na inwestorów obowiązku. W rozpoznawanej sprawie organy przeprowadziły szczegółową ocenę zgodności projektu budowlanego - obejmującego wnioskowane zamierzenie inwestycyjne - z ustaleniami m.p.z.p., przyjętego uchwałą Rady Miasta Kędzierzyn-Koźle Nr IX/98/2003, z dnia 22 maja 2003 r. Oba organy orzekające prawidłowo przyjęły, że planowana przez inwestorów inwestycja jest niezgodna z postanowieniami § 89 ust. 1 m.p.z.p. Działka nr c, na której zaprojektowano samoistną inwestycję obejmującą budowę zespołów garażowych, położona jest w granicach jednostki planistycznej [...], oznaczonej symbolem MWU. Cel na jaki można wykorzystywać przedmiotową nieruchomość, określiły zapisy § 89 ust. 1 m.p.z.p., wskazując na zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z niezbędną infrastrukturą (pkt 1) oraz zabudowę usługową wraz z niezbędną infrastrukturą (pkt 2). Wyraźnie bowiem zadecydowano w § 89 ust. 1 pkt 3 m.p.z.p. - co należy podkreślić - że nie dopuszcza się innego przeznaczenia terenu poza wymienionym w pkt. 1, 2 i innych przepisach planu. Ponadto, zasadnie zwrócono uwagę na postanowienia planu zawarte w § 93, w którym określone zostały szczegółowe warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Zgodnie z zapisami w nim przyjętymi na terenie MWU i MWU-1: "zabrania się lokalizowania zabudowy gospodarczej (pkt 1); zabudowa garażowa musi być realizowana jako zbiorcza obsługująca cały budynek lub zespół budynków (pkt 2)". Również, co terenu MWU i MWU-1, ustalenia dotyczące warunków zaspokojenia potrzeb parkingowych określa zapis § 95 m.p.z.p., stanowiący w pkt 1 "potrzeby parkingowe dla istniejących i projektowanych inwestycji należy realizować wyłącznie na terenie lokalizacji własnej" a w pkt 3 "ustala się, że dla mieszkalnictwa wielorodzinnego należy zapewnić minimalnie 1 miejsce parkingowe na 1 lokal mieszkalny." W świetle powyższego zasadnie organ dostrzegł, że część właścicieli działki nr c objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę nie posiada prawa do nieruchomości - działki nr d, na której usytuowany jest budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. [...]. W tych okolicznościach, uwzględniając przywołane zapisy planu, zdaniem Sądu, trafnie organ wywiódł, że zaprojektowana inwestycja nie spełnia wymogu określonego w § 95 pkt 1 m.p.z.p., bowiem potrzeby parkingowe dla istniejących i projektowanych inwestycji nie zostaną zrealizowane na terenie lokalizacji własnej, tj. na terenie nieruchomości, której udziały w prawie własności nie przysługują wszystkim współwłaścicielom nieruchomości - działki nr d. Prawidłowo też organ podkreślił, że funkcją podstawową na terenie MWU jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna oraz zabudowa usługowa nieuciążliwa, natomiast zabudowa garażowa może pełnić jedynie funkcję uzupełniającą. Stąd też wnioskowana zabudowa garażowa (zespół garaży) nie może być realizowana na tym terenie samoistnie. Ponadto, Sąd podziela stanowisko organu w tej sprawie, iż wymóg przewidziany w § 93 pkt 2 m.p.z.p. zostałby spełniony, gdyby projektowana zabudowa garażowa była realizowana jako zbiorcza obsługująca cały budynek lub zespół budynków. Trafnie też organ przyjął, że zapis ten oznacza, iż przy projektowaniu zabudowy garażowej nie można uwzględniać tylko potrzeb części lokatorów tych "chcących posiadać garaż", ale również i pozostałych lokatorów posiadających prawo własności w nieruchomości wspólnej stanowiącej budynek mieszkalny wielorodzinny. W realiach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny zgodności zamierzonej inwestycji z zapisami m.p.z.p. obowiązującego na terenie zaprojektowanego zespołu garaży. Przede wszystkim, Sąd nie stwierdził, aby doszło do nieuprawnionej nadinterpretacji przywołanych wyżej postanowień planu. Nie można było w efekcie przyjąć - jak tego oczekują skarżący - że skoro nie ma wyznaczonych specjalnych terenów pod zabudowę zespołów garaży w m.p.z.p., to realizacja zamierzenia na terenie MNU jest dopuszczalna, a jedyne ograniczenia, to spełnienie wymagań warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Raz jeszcze powtórzyć przyjdzie, że organy architektoniczno-budowlane zobligowane są przed wydaniem decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji do szczegółowego sprawdzenia w pierwszej kolejności zgodność projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p - art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Nierespektowanie postanowień planu obowiązującego na danym terenie, stanowi nie tylko naruszenie ładu przestrzennego ustalonego w m.p.z.p., ale jest również obejściem prawa. W niniejszej sprawie, jak wykazano wyżej, zasadnym było nałożenie na inwestorów obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności ze wskazanymi zapisami planu. Obowiązków z punktów 4 i 5 postanowienia inwestorzy nie dopełnili, a zatem prawidłowe jest rozstrzygnięcie obu instancji zapadłe na mocy art. 35 ust. 3 p.b. Sąd uznał także, że organy nie naruszyły wskazanego w skardze przepisu art. 77 § 1 K.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.