II SA/Op 343/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. C. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 10 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. B. C., działając przez pełnomocnika – adwokata J. K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 10 maja 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 31 października 2011 r., nr [...], o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego – tarasu przylegającego do istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], na który wyjście jest z mieszkania nr [...], wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. W uzasadnieniu wskazano, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować po stronie skarżącej niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody. Aktualny stan inwestycji (tarasu) jest tylko etapem przejściowym. Koszt wybudowania podstawy do ogrodu zimowego (aktualnego tarasu), to kwota rzędu 20000 zł, a zatem jest to kwota, której utratę można zakwalifikować jako znaczną szkodę. Sam taras nie wpływa negatywnie na otocznie, znajduje się tylko i wyłącznie bezpośrednio pod oknem skarżącej. Do czasu jego utworzenia w tym miejscu rosła jedynie trawa i nie było ono wykorzystywane w żaden przynoszący ekonomiczne korzyści sposób. Nie ma zatem żadnych przeciwwskazań, aby do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd taras nie został rozebrany, z uwagi na wysoki koszt jego odbudowy. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu wniósł o oddalenie skargi; nie wypowiedział się natomiast w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Co do zasady, wynikającej z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanego ostatnio uregulowania wynika, że przewidziana w nim instytucja ma za cel tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności, tymczasowa ochrona, mająca na celu zapobieżenie powstaniu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, następuje do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Podkreślenia wymaga, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie przesądza o zasadności skargi, która będzie dopiero przedmiotem rozpoznania przez Sąd na wyznaczonej w tym celu rozprawie. Postanowienie w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu ma jedynie charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku. Przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na możliwości wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie w wyniku uwzględnienia skargi dojdzie do jego wzruszenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd z urzędu ma obowiązek uwzględnić wszelkie okoliczności. Oznacza to wzięcie pod uwagę w rozpoznawanej sprawie nie tylko argumentów natury prawnej, ale też okoliczności faktycznych sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, opubl. OSS 2005/3/72). Dokonując tej oceny nie sposób pominąć, że w rozpoznawanej sprawie podstawą decyzji nakazującej rozbiórkę tarasu nie był jego stan techniczny, grożący np. katastrofą budowlaną, lecz brak wymaganego zezwolenia na budowę. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do oceny, czy wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją może narazić skarżącą na znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyby okazało się, że nie było podstaw do wydania takiej decyzji. Zdaniem Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że o ile rozbiórka spornego tarasu nie wiąże się z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to - z uwagi na znaczne koszty tego rodzaju robót - wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi łączy się z niebezpieczeństwem powstania po stronie skarżącej realnej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. W razie bezzasadności nakazu określonego w zaskarżonej decyzji, może bowiem powstać kwestia przywrócenia do stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia przez skarżącą znacznych nakładów finansowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.