II SA/Op 344/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Sachanbińska po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 10 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. E. K., działając przez swojego pełnomocnika adwokata J. K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 10 maja 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 31 października 2011 r., nr [...], o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego - tarasu przylegającego do istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], na który wyjście jest z mieszkania nr 2, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W skardze z dnia 12 czerwca 2012 r., wniesionej za pośrednictwem organu w dniu 13 czerwca 2012 r. (data stempla pocztowego), E. K. domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Uzasadniając wniosek wskazała, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować po jej stronie niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody. Aktualny stan inwestycji (tarasu) jest tylko etapem przejściowym. Koszt wybudowania podstawy do ogrodu zimowego (aktualnego tarasu), to kwota rzędu 20000 zł, a zatem jest to kwota, której utratę można zakwalifikować jako znaczną szkodę. Sam taras nie wpływa negatywnie na otocznie, znajduje się tylko i wyłącznie bezpośrednio pod oknem skarżącej. Do czasu utworzenia w tym miejscu tarasu rosła tam jedynie trawa i miejsce to nie było wykorzystywane w żaden przynoszący ekonomiczne korzyści sposób. Nie ma więc żadnych przeciwwskazań, by taras - do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd niniejszej sprawy - nie został rozebrany, gdyż koszt jego odbudowy jest wysoki. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, wnosząc o oddalenie skargi, nie wypowiedział się w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanej ostatnio regulacji wynika, że przewidziana w niej instytucja ma za cel tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności, tymczasowa ochrona, mająca na celu zapobieżenie powstaniu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, następuje do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż ma jedynie charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku. Przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na możliwości wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie w wyniku uwzględnienia skargi dojdzie do jego wzruszenia. Słusznie dostrzegł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r. (sygn. akt II OZ 155/05), że w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd z urzędu ma obowiązek uwzględnić wszelkie okoliczności. Oznacza to wzięcie pod uwagę nie tylko argumentów natury prawnej, ale też okoliczności faktycznych sprawy. W tej ocenie trudno pominąć, że podstawą decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego tarasu nie był jego stan techniczny, grożący np. katastrofą budowlaną, lecz brak wymaganego zezwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie, dotyczącej nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, istota problemu sprowadza się zatem do oceny, czy wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją może narazić skarżącą na znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyby okazało się, że nie było podstaw do wydania takiej decyzji. Zdaniem Sądu, z uwagi na znaczne koszty przeprowadzonych robót wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi łączy się z niebezpieczeństwem powstania po stronie skarżącej realnej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. W razie bezzasadności nakazu określonego w zaskarżonej decyzji może bowiem powstać kwestia przywrócenia do stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia przez skarżącą dużych nakładów finansowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji, zwracając uwagę, że wstrzymanie wykonania decyzji nie przesądza automatycznie o zasadności skargi, która będzie dopiero przedmiotem rozpoznania przez Sąd na wyznaczonej w tym celu rozprawie.