II SA/Op 346/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 10 maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Działający w imieniu B. S. - adwokat J. K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 10 maja 2012r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 31 października 2011r., nr [...] o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego – tarasu, przylegającego do istniejącego budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W skardze B. S. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając swoje żądanie wskazała na realne zagrożenie zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, albowiem budowa tarasu objętego nakazem rozbiórki, pochłonęła już wydatki rzędu 20.000 zł., a tras ten jest tylko etapem przejściowym całej inwestycji. Rozbiórka tarasu na tym etapie postępowania jest bezcelowa oraz nieuzasadniona, w szczególności wobec faktu, że budowla ta nie wpływa negatywnie na otoczenie, bowiem znajduje się tylko i wyłącznie bezpośrednio pod oknem skarżącej. Do czasu utworzenia tarasu w miejscu tym rosła jedynie trawa i nie było ono wykorzystywane w sposób, który przynosiłby ekonomiczne korzyści. Zdaniem skarżącej, nie ma więc żadnych przeciwwskazań, by taras pozostał - do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd niniejszej sprawy, gdyż zainwestowane już w jego budowę środki finansowe, są znaczne. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ nie odniósł się natomiast do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że przewidziana w nich instytucja ma za cel tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności, tymczasowa ochrona, mająca na celu zapobieżenie powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, następuje do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie przesądza natomiast ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż ma jedynie charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku. Przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na możliwości wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie w wyniku uwzględnienia skargi dojdzie do jego wzruszenia. W myśl postanowienia NSA z 31 marca 2005r., sygn. akt II OZ 155/05 (opubl. OSS 2005/3/72), w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd z urzędu ma obowiązek uwzględnić wszelkie okoliczności. Oznacza to wzięcie pod uwagę nie tylko argumentów natury prawnej, ale też okoliczności faktycznych sprawy. W ocenie tut. Sądu w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, istota problemu sprowadza się do oceny, czy wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją może narazić skarżącą na znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyby w przyszłości okazało się, że kwestionowana decyzja nie zostanie uchylona przez Sąd. W tym aspekcie, zdaniem Sądu wykonanie decyzji przed rozpoznaniem skargi B. S. łączyłoby się z niebezpieczeństwem powstania po stronie skarżącej realnej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a., z uwagi na już poniesione znaczne koszty wybudowania tarasu, a także ewentualne koszty rozbiórki obiektu. W razie uznania bowiem przez Sąd bezzasadności nakazu określonego w zaskarżonej decyzji, koszty rozbiórki obiektu uznać należałoby za poniesione niepotrzebnie. Nie bez znaczenia dla przyjęcia takiej oceny wniosku ma także okoliczność, że podstawą wydania decyzji nakazującej rozbiórkę tarasu nie był jego zły stan techniczny grożący np. katastrofą budowlaną, lecz brak wymaganego zezwolenia na budowę. Podkreślenia wymaga także, że wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd nie przesądza automatycznie o zasadności skargi, która będzie dopiero przedmiotem rozpoznania na wyznaczonej w tym celu rozprawie. Z powyższych względów Sąd uznał o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., co orzekł jak w sentencji.