II SA/Op 348/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Janowska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Opolskiego wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego w Opolu z dnia 9 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania zabezpieczeń po katastrofie budowlanej postanawia: oddalić wniosek. T. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 9 maja 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim z dnia 31 marca 2014 r., znak [...], wydaną w sprawie katastrofy budowlanej, polegającej na zawaleniu się ściany szczytowej i stropu budynku gospodarczego zlokalizowanego w [...] przy ul. [...]. Organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 31 marca 2014 r. nakazał H. i T. W. wykonanie niezbędnych zabezpieczeń w celu uporządkowania terenu katastrofy, polegających na usunięciu gruzu pozostałego po zawaleniu się stropu i ścian wewnątrz budynku, umieszczeniu znaków informujących o rodzaju zagrożenia - w terminie do 30 kwietnia 2014 r. Równocześnie nakazał zabezpieczenie obiektu do czasu wykonania robót doprowadzających obiekt do stanu właściwego poprzez zabezpieczenie drewnianej konstrukcji dachu w miejscach drewnianych wiązarów dachowych, podarcie drewnianych płatwi dachowych w miejscach brakującej ściany szczytowej, wykonanie wzmocnień ścian budynku (części mieszkalnej) ściągami stalowymi, zgodnie z zaleceniami zawartymi w ekspertyzie opracowanej przez rzeczoznawcę budowlanego, dr inż. W. A. – w terminie do dnia 30 kwietnia. W skardze do Sądu T. W. wniósł o wstrzymanie przez OWINB wykonania decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd, wniosek ten ponowił w piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2014 r. Skarżący wywodził, że nakaz wykonania zabezpieczenia po zawaleniu się części obiektu budowlanego wskazuje na konieczność wykonania robót, będących w istocie przebudową w pojęciu zapisów art. 3 Prawa budowlanego. Podniosł, że wykonanie tych robót jest niezmiernie kosztowne, w sytuacji, gdy zamierza dokonać rozbiórki przedmiotowego obiektu. Zaznaczył, że organ postanowieniem z dnia 27 czerwca 2014 r. odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, powołując się na brak wskazania argumentów. W cenie skarżącego, tylko wniosek do Sądu winien zawierać uzasadnienie co do wykazania znacznej szkody, zaś przedstawiona organowi argumentacja była wystarczająca do uwzględnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a., po przekazaniu przez organ skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Treść art. 61 § 3 P.p.s.a. nie przewiduje zatem po stronie sądu obowiązku wstrzymania wykonania aktu w przypadku wniesienia na niego skargi, lecz uzależnia wstrzymanie wykonania od okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym. Zasadność wniosku strony uzależniona jest wobec tego od uprawdopodobnienia, że realizacja aktu pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Przy czym jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2005 r., sygn. akt II OZ 701/05 (dostępnym na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) przedstawienie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu należy do wnioskującego o to wstrzymanie. Sąd podejmuje bowiem rozstrzygnięcie w oparciu o zawarte we wniosku informacje. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem sądowi jego merytoryczne rozpoznanie. Twierdzenia skarżącego zawarte we wniosku o wstrzymanie (pismo z dnia 10 lipca 2014 r.) mają charakter ogólnikowy, nie zostały odniesione do konkretnych okoliczności przedmiotowej sprawy i nie zostały przez skarżącego uwiarygodnione. Skarżący nie wskazał wysokości ewentualnej szkody, jaka grozi mu w przypadku wykonania decyzji, brak jest zatem podstaw do uznania, iż szkoda ta będzie szkodą w znacznym rozmiarze. Charakter obiektu, po katastrofie budowlanej, wymagającego konieczności wykonania robót budowlanych zabezpieczających nie potwierdza, iż wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a więc skutki powodujące istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego po wykonaniu decyzji będzie mógł nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy dużym nakładzie sił i środków. Wręcz przeciwnie, nie można wykluczyć, że aktualny stan obiektu realnie stwarza zagrożenie dla osób trzecich. Argumentacja samej skargi sprowadzająca się do zarzutów wskazujących na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa na obecnym etapie postępowania nie może być brana przez Sąd pod uwagę. Nie można zatem upatrywać zasadności złożonego wniosku w przekonaniu o wadliwości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Kontroli w tym zakresie Sąd dokona dopiero na rozprawie. W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.