II SA/Op 350/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant St. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2014 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu z dnia 8 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Opolu (dalej również jako ARiMR) z dnia 9 maja 2014 r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - zwanej dalej K.p.a.), utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Prudniku z dnia 9 sierpnia 2013 r., nr [...], w sprawie przyznania B. P. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 w pomniejszonej wysokości. Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. Wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Op 525/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu skargi B. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu z dnia 26 września 2013 r., nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych, uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że wnioskiem z dnia 15 maja 2012 r. B.P. wystąpił do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Prudniku o przyznanie płatności na rok 2012, tj. jednolitej płatności obszarowej (JPO), uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) oraz płatności rolnośrodowiskowej (RS), deklarując do płatności działki rolne położone w granicach 56 działek ewidencyjnych. Do jednolitej płatności obszarowej (JPO) zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 47,68 ha, a do uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) działki rolne o łącznej powierzchni 34,01 ha. Następnie, pismem dnia 4 kwietnia 2013 r., na podstawie art. 50 § 1 K.p.a., organ wezwał B. P. do złożenia wyjaśnień dotyczących oznaczonych we wniosku działek ewidencyjnych o numerach A, B i C, wskazując, że: - działka nr A znajduje się w rejestrze gruntów trwale wykluczonych DR10 ze względu nieutrzymywanie jej w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., przy czym wykluczenie dotyczy powierzchni 4,95 ha; - ogólna powierzchnia gruntów rolnych na działce nr B różni się od sumy powierzchni części działek rolnych w granicy działki ewidencyjnej oraz powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej niezgłoszonych do programów pomocowych oraz powierzchni gruntów rolnych zalesionych; - działka nr C nie znajduje się w bazie referencyjnej LPIS, w związku z czym należy podać poprawne dane działki ewidencyjnej lub wskazać inną podstawę deklaracji działki ewidencyjnej. W odpowiedzi na wezwanie wnioskodawca złożył korektę wniosku odnośnie działek ewidencyjnych nr B i nr C, a w odniesieniu do działki nr A oświadczył, że zapoznał się z aktami sprawy, posiada wiedzę, iż działka ta znajduje się w rejestrze gruntów wyłączonych, jednak jest ona przez niego stale uprawiana i użytkowana. W dalszej kolejności Sąd wskazał, że w dniu 19 kwietnia 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Prudniku wydał decyzję o przyznaniu B. P. JPO i UPO w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012, w łącznej wysokości 31686,71 zł. W wyniku odwołania B. P. decyzja ta została uchylona przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu decyzją z dnia 18 czerwca 2013 r., z uwagi na konieczność ponownej weryfikacji stanu faktycznego poprzez odniesienie się do ustaleń kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie strony dnia 6 lutego 2012 r., a więc w okresie wegetacji roślin w zakresie kampanii roku 2012. Ponadto organ odwoławczy uznał za konieczne dokonanie przez organ pierwszej instancji analizy danych zawartych w ZSZiK na podstawie wskazań ortofotomapy oraz zestawienie ich z wynikami z kontroli na miejscu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Prudniku, decyzją z dnia 9 sierpnia 2013 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 - zwanej dalej ustawą), art. 57 ust. 3, art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2 grudnia 2009 r., str. 1 ze zm.- zwanego dalej "rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1122/2009" przyznał B. P. płatności na rok 2012 w łącznej wysokości 32.640,28 zł, w tym z tytułu: - jednolitej płatności obszarowej (JPO), w wysokości 26 800,72 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 5 402,60 zł, ze względu na stwierdzone nieprawidłowości; - uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) w wysokości 5 839,56 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę 1 346,81 zł ze względu na zastosowaną modulację płatności. W uzasadnieniu wyjaśnił, że podczas ponownej kontroli administracyjnej dokonano pomiaru powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG), odpowiadającej powierzchni użytkowanej rolniczo w ramach danej działki ewidencyjnej i w oparciu o system informacji geograficznej ustalono powierzchnię działek rolnych uprawnioną do wnioskowanych płatności. W wyniku tego stwierdzono, że powierzchnia działek rolnych uprawniona do płatności jednolitej wynosi 43,99 ha i jest o 3,69 ha mniejsza od powierzchni działek rolnych zadeklarowanych we wniosku. Organ wyjaśnił, że w odniesieniu do działek rolnych oznaczonych we wniosku jako: [...], [...], [...], [...], [...] różnice łącznie wyniosły 0,19 ha, a ponadto z płatności zostały wykluczone działki rolne oznaczone jako [...] oraz [...] - o powierzchni odpowiednio 2,5 ha i 1 ha, zadeklarowane na działce ewidencyjnej nr A, znajdującej się w rejestrze gruntów trwale wykluczonych (DR10) ze względu na nieutrzymywanie działki w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., przy czym wykluczenie dotyczy powierzchni wynoszącej 4,95 ha. Następnie organ stwierdził, że różnica procentowa między powierzchnią deklarowaną działek rolnych kwalifikowaną, a powierzchnią stwierdzoną wynosi 8,3883% i uznał, że kwota początkowa jednolitej płatności obszarowej, ustalona na podstawie art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1122/2009, podlegała pomniejszeniu stosownie do art. 58 akapit pierwszy tego rozporządzenia. Analogicznie organ wyliczył wysokość przyznanej płatności uzupełniającej, wskazując, że w tym przypadku uprawniona do płatności powierzchnia działek rolnych stwierdzona podczas kontroli administracyjnej wynosi 33,93 ha i jest mniejsza od powierzchni zadeklarowanej we wniosku o 0,08 ha, co dotyczy działek oznaczonych jako: [...] i [...], a różnica procentowa wynosi 0,2358%. Według organu, uzasadniało to zastosowanie zmniejszenia zgodnie z art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 24 lipca 2012 r. zatwierdzającej przyznanie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich w Polsce za rok 2012. Powołując wskazany przepis organ wyjaśnił, że miał na uwadze, iż łączna kwota przyznanych stronie: płatności bezpośredniej, wsparcia specjalnego, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej i płatności do pomidorów po zastosowaniu ewentualnych obniżek z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości wynosi 33987,09 zł, co przy kursie wymiany euro 4,1038 zł stanowi kwotę 8281,86 euro. Dlatego też, do kwoty stanowiącej nadwyżkę w wysokości 3281,86 euro zastosował 10% zmniejszenie płatności uzupełniających. Całkowita kwota zmniejszenia płatności uzupełniających wynosi 328,19 euro, z czego proporcjonalna kwota zmniejszenia przypadająca dla płatności uzupełniającej do powierzchni upraw innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa) wynosi 1346,81 złotych, co stanowi 328,19 euro. O tę też kwotę została pomniejszona kwota uzupełniającej płatności podstawowej. Organ wskazał, że ustalając wysokość przyznanych płatności stosował do 1 ha uprawy stawki określone w rozporządzeniach Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2012 r. (Dz. U. z 2012, poz. 1308) i w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2012 r., które wynoszą odpowiednio dla JPO 732,06 zł, a dla UPO 211,80 zł. Końcowo zaznaczył też, że płatność w wysokości 31686,71 zł przyznana decyzją z dnia 9 maja 2013 r. została przekazana w dniu 4 lutego 2013 r. na rachunek bankowy wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Realizacja płatności będzie dokonana w terminie wynikającym z art. 29 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Pozostała płatność w kwocie 953,57 zł, stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą już wypłaconą a kwotą obecnie przyznaną, zostanie przekazana na rachunek bankowy wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu, na skutek odwołania wywiedzionego przez B. P., decyzją z dnia 26 września 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszoinstancyjnego, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Op 525/13, uchylił decyzję organu odwoławczego. W uzasadnieniu prawnym wyroku Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie przeanalizował i nie odniósł się do zagadnienia prawidłowości stwierdzonej różnicy między powierzchnią działek zadeklarowanych przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności, a powierzchnią do której przyznano wnioskowane płatności. Nie zweryfikował też ani sposobu ustalenia procentowej różnicy płatności jednolitej oraz uzupełniającej, ani wymiaru pomniejszeń i sposobu ich wyliczenia w kontekście przepisów materialnoprawnych mających zastosowanie w sprawie. W konsekwencji, zdaniem Sądu, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu nie dokonał ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w granicach, które zostały wyznaczone rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. Jednocześnie Sąd uznał za prawidłową przyjętą przez organ odwoławczy wykładnię art. 124 rozporządzenia nr 73/2009 w kontekście art. 7 ust. 1 ustawy. W ocenie składu orzekającego, przepis art. 7 ust. 1 ustawy przesądza o tym, że dzień 30 czerwca 2003 r. stanowi moment, na który winno być oceniane utrzymywanie działek rolnych w dobrej kulturze rolnej. Z treści tego przepisu wynika, że jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych, będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja w roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli spełnia warunki dotyczące wielkości powierzchni posiadanych działek rolnych, utrzymania wszystkich gruntów rolnych zgodnie z normami oraz przestrzegania wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, a także posiadania numeru identyfikacyjnego. Natomiast przepis art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, do którego odwołuje się bezpośrednio ustawodawca krajowy, stanowi że do celów przyznania pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1 oraz działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41), które były utrzymane w dobrej kulturze rolnej w dniu 30 czerwca 2003 r. Jednak w przypadku Bułgarii i Rumunii kwalifikują się wszystkie działki rolne spełniające kryteria przewidziane w ust. 1, jak również działki rolne obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji (kod CN ex 0602 90 41). W ocenie Sądu, w dacie złożenia wniosku zgłaszane działki powinny pozostawać w dobrej kulturze rolnej. Fakt, że taki stan został stwierdzony na dzień 30 czerwca 2003 r. nie jest wystarczający i nie przesądza o tym, że płatności do poszczególnych działek będą przysługiwać również w dalszych okresach i to niezależnie od stanu utrzymania gruntów zgłaszanych do płatności. Sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie organy ograniczyły się wyłącznie do wskazania, że działka ewidencyjna nr A nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. i powołały się w tym zakresie na ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu 16 listopada 2005 r. W uzasadnieniach decyzji obu instancji, a szczególnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie omówiono jednak materiału dowodowego zgromadzonego w jej wyniku, który przemawiał za zakwalifikowaniem części tej działki wynoszącej 4,95 ha do gruntów trwale wykluczonych (DR10). Sąd zauważył również, że kontrola przeprowadzona została po upływie dość długiego, bo niemal 2,5-letniego okresu od dnia 30 czerwca 2003 r. W tych okolicznościach brak omówienia powyższej kwestii powoduje, że możliwość ustalenia stanu utrzymania gruntów w tak odległej dacie budzi wątpliwości, których nie sposób usunąć w oparciu o dokumentację zawartą w przedłożonych aktach administracyjnych, w tym również na podstawie dokumentacji fotograficznej z kontroli przeprowadzonej w odniesieniu do tych gruntów, zwłaszcza że ich posiadaczem w dacie kontroli z dnia 16 listopada 2005 r. nie był skarżący, ale A. J. Zdaniem Sadu, dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy pozostaje więc w bezpośrednim związku z grożącą producentowi rolnemu dolegliwością ekonomiczną. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Dyrektor ARiMR w Opolu, opisaną na wstępie decyzją z dnia 9 maja 2014 r., nr [...] działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2008 r., nr 98, poz. 634 ze zm.) oraz art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu prawnym decyzji organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i nie podzielił opinii wyrażonej przez B. P., dotyczącej stosowania art. 124 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Akcentował, że podstawowym warunkiem objęcia jednolitą płatnością obszarową, jest stwierdzenie, że grunty rolne były utrzymywane przez producenta rolnego w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Podkreślił, że płatności obszarowe przysługują wtedy, gdy m.in. wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, organ stwierdził, że skarżący miał świadomość, że działka ewidencyjna nr A znajduje się w rejestrze gruntów trwale wyłączonych DR10, ponieważ został o tym fakcie poinformowany przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Prudniku pismem z dnia 4 kwietnia 2013 r. Ponadto wykaz działek rolnych, do których przypisano kod DR10 znajduje się na stronie internetowej ARiMR oraz udostępniany jest do wglądu w siedzibie każdego Biura Powiatowego ARiMR. Odnosząc się do zastrzeżeń strony dotyczących zakresu, w jakim organy Agencji są obowiązane do badania faktu utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu zauważył, że producent rolny ma obowiązek utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej w roku ubiegania się o przyznanie płatności i w tym zakresie podzielił zdanie strony, zastrzegając jednocześnie, iż jest to warunek konieczny, ale nie wystarczający do uzyskania możliwości ubiegania się o płatności obszarowe. Kolejną okolicznością jest fakt użytkowania gruntów rolnych na dzień 30 czerwca 2003 r. Organ zauważył również, że przytoczone w odwołaniu orzeczenia sądownictwa administracyjnego wydane zostały na okoliczność konkretnych spraw i nie są wiążące dla innych sądów i organów administracji publicznej. W dalszej kolejności organ odwoławczy odwołał się do protokołu z czynności kontrolnych z dnia 16 listopada 2005 r. oraz znajdujących się w aktach sprawy fotografii. W oparciu o powyższe stwierdził, że działka nr A nie była użytkowana rolniczo na całej powierzchni, bowiem na części tej działki ewidencyjnej porastają kilkumetrowe drzewa (fot. nr 004), natomiast pozostały fragment pokrywają różnorodne chwasty (fot. nr 005, 006, 007) oraz kilka skupisk pojedynczych samosiejek drzew (fot. nr 005, 006, 007). W ocenie organu odwoławczego, nie jest konieczna specjalistyczna wiedza z zakresu botaniki, aby dojść do wniosku, iż nie jest możliwe aby kilkumetrowe drzewa pojawiły się na działce nr A w okresie pomiędzy 30 czerwca 2003 r. a 17 listopada 2005 r. Organ podkreślił, iż z uwagi okres wzrostu i wegetacji drzew występujących w klimacie umiarkowanym, nie jest możliwy również wzrost samosiejek drzew, które występowały na spornej działce w dniu wykonania kontroli na miejscu, do wysokości kilku metrów i to w okresie około 2,5 roku. Konsekwencją powyższej konstatacji musi stanowić przyjęcie, że na dzień 30 czerwca 2003 r., działka ta nie była użytkowana rolniczo. W dalszej kolejności organ przedstawił sposób wyliczenia płatności na rok 2012. Wskazał, że deklarowana przez producenta do jednolitej płatności obszarowej (JPO) powierzchnia wynosiła 47,68 ha, z kolei wyliczone zawyżenie powierzchni wynosiło 8,3883%, co odpowiadało wartości 3,69 ha, stąd też powierzchnia stwierdzona to 43,99 ha. Powołując się na art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, organ wskazał, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. W związku z powyższym, początkowa kwota jednolitej płatności obszarowej została pomniejszona o kwotę w wysokości 5.402,60 zł, czyli kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Zatem dofinansowanie do JPO zostało przyznane w kwocie 26.800,72 zł. W odniesieniu do uzupełniającej płatności obszarowej (UPO), organ odwoławczy wskazał, że producent deklarował powierzchnię 34,01 ha, wyliczone zawyżenie powierzchni wynosiło 0,2358%, co odpowiadało 0,08 ha, stąd powierzchnia stwierdzona to 33,93 ha. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeżeli między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną oraz wówczas, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Początkowa kwota płatności 7186,37 zł, kwota ta została pomniejszona ze względu na zastosowanie zmniejszenia zgodnie z art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 24 lipca 2012 r. zatwierdzającej przyznanie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich w Polsce za rok 2012. Organ zaznaczył, że kwoty te są przeliczane na EURO wg kursu obowiązującego na kampanię 2012 (4,1038 euro). Wobec czego kwota płatności w EURO wynosi dla płatności (JPO) i (UPO) ogółem przed zastosowaniem modulacji = 33.987,09 zł, co stanowi 8.281,86 EURO. Kwota podlegająca modulacji to 8.281,86 – 5.000 = 3.281,86 EURO. Procent modulacji 10%. Kwota modulacji 3.281,86 EURO x 10% = 328,19 EURO, co stanowi 1.346,81 zł. Kwota (UPO) po modulacji 7.186,37 zł – 1.346,81 zł = 5.839,56 zł. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wniósł B. P. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 153 P.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 K.p.a. i art. 8 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wskazanym przez Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Op 525/13 oraz naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i naruszenie prawa materialnego tj. na art. 143b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz stanowiącego jego odpowiednik art. 124 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 i art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.). W oparciu o powyższe zarzuty domagał się: a) przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. dowodów uzupełniających z "Informacji dotyczącej działek ewidencyjnych" z 1 grudnia 2008 r. oraz złącznika graficznego z 2009 r., nr [...] dołączonych do skargi (2 karty załączników) na okoliczność potwierdzenia, braku kwalifikowania przez organy w 2008 r. i 2009 r. działki A do kodu DR 10; b) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Opolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Opolu; c) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych; d) skierowanie do Naczelnego Sądu Administracyjnego pytania prawnego, czy art. 124 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 należy interpretować w ten sposób, że adresatem normy prawnej przepisu art. 124 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 nie jest Państwo Członkowskie, czy też sam beneficjent. W uzasadnieniu skargi podnosił, że organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, ograniczając się do przywołania danych z protokołu kontroli, które, w ocenie skarżącego, są nieprecyzyjne. Wskazał, że nie ustalono jaka część działki była porośnięta drzewami oraz nie wskazano rodzaju tych drzew. Zdaniem skarżącego, nie można wykluczyć, że nieusunięcie - drobnych w dniu 30 czerwca 2003 r. drzewek - mogło być świadomym zabiegiem A.. J., w sytuacji gdyby okazałoby się, że drzewka te należą do gatunków rzadkich, mających istotną wartość przyrodniczą (np. dąb szypułkowy - quercus robur). Na taką okoliczność zwracał uwagę w kontekście programu Natura 2000 i zorganizowanego na południu Województwa Opolskiego Parku Krajobrazowego Gór Opawskich. W ocenie skarżącego, nie przeprowadzając żadnego postępowania dowodowego, organ nie wyjaśnił, dlaczego A. J. na części działki A pozostawił drobne drzewka. Zdaniem skarżącego, pozostawienie jednego czy nawet dwóch drzew np. rzadkiego gatunku, nie powinno przesądzać o tym, że działka nie jest utrzymywana w dobrej kulturze rolnej. Przeciwnie, świadczy o poszanowaniu norm prawa ochrony środowiska. Z tej też przyczyny zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a., zdaniem skarżącego, jest w pełni uzasadniony. W dalszej części skargi, skarżący odwołał się do wyroku WSA w Opolu, w którym wskazano, że wątpliwości co do stanu utrzymania gruntów w dobrej kulturze rolnej nie sposób usunąć w oparciu o dokumentację zawartą w aktach administracyjnych, w tym również na podstawie dokumentacji fotograficznej. W konsekwencji powyższego, za niewystarczające uznał oparcie się organu odwoławczego o dotychczasowe tylko dowody. Zdaniem skarżącego, organ obowiązany był przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, czego jednak nie uczynił. Wskazał również, że w latach 2008 - 2011 działka nr A nie była przypisana do kodu DR10 i w stosunku do tej działki otrzymywał pomoc. Powołując się na "Informację dotycząca działek ewidencyjnych" z dnia 1 grudnia 2008 r., oraz złącznik graficzny z 2009 r. akcentował skarżący, że dokumenty te potwierdzają fakt, że organ pierwotnie sam nie uznawał działki A za przypisaną do kodu DR10, a następnie dokonał zmiany swego stanowiska obciążając go konsekwencjami tej zmiany, co pozostaje w sprzeczności z art. 8 K.p.a. W końcowym fragmencie skargi, skarżący podtrzymał swoje stanowisko odnośnie wykładni art. 124 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, zgodnie z którą adresatem normy prawnej przepisu art. 124 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 nie jest beneficjent, ale Państwo Członkowskie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymując argumentację przestawioną w uzasadnieniu skarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zakres kontroli sądowej wyznaczony jest natomiast przez przepis art. 134 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Powołana regulacja oznacza, iż niezależnie od zarzutów skargi ocenie sądu poddana jest cała sprawa administracyjna zarówno w zakresie postępowania poprzedzającego jej wydanie jak i zastosowania prawa materialnego, z obowiązkiem przestrzegania zakazu zmiany zaskarżonego aktu na niekorzyść strony skarżącej. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, które mogłoby uzasadniać jej uchylenie. Na wstępie odnotować należy, że sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem kontroli i oceny sądowej. W sprawie tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wypowiedział się w wyroku z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Op 525/13. Przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy należało zatem mieć na uwadze regulację prawną zawartą w art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którą ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Wyrażona w powołanym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, że orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie, tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. W pojęciu "ocena prawna" mieści się, przede wszystkim, wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Podkreślić także należy, że po uprawomocnieniu się orzeczenia, zawarte w nim stanowisko będzie wiążące nie tylko dla organów wymienionych w art. 153 P.p.s.a., bowiem po myśli art. 170 P.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jeżeli zatem strona doprowadzi do uprawomocnienia się danego wyroku, wówczas kwestie prawne przesądzone w tym wyroku i zawarte w nim wskazania są wiążące dla organów administracyjnych orzekających w sprawie, tegoż sądu, jak i innych organów (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1241/10, zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli natomiast organ administracyjny pomija przy ponownym wydawaniu decyzji ocenę prawną wyrażoną przez sąd w wyroku, narusza tym samym zasadę związania tą oceną, a to z kolei oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe (tak: w wyroku NSA z dnia 20 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1850/07, Lex nr 526070). Rozstrzygając niniejszą skargę Sąd był związany zatem zarówno ustaleniami, które zapadły w toku rozpoznawania skargi B. P. zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 lutego 2014 r. uwzględniającego skargę B. P. (sygn. akt II SA/Op 525/13), jak i oceną prawną Sądu co do wykładni prawa materialnego oraz wskazaniami zawartymi w tym wyroku. Dokonując zatem oceny zakresu, w jakim organ odwoławczy został w ponownym rozpoznaniu sprawy związany ustaleniami Sądu, wynikającymi z prawomocnego wyroku z dnia 6 lutego 2014 r., celowym staje się przeprowadzenie analizy jego uzasadnienia. W wyroku uchylając wcześniejszą decyzję organu odwoławczego z dnia 26 września 2013 r., Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie przeanalizował materiału dowodowego i nie odniósł się do zagadnienia prawidłowości stwierdzonej różnicy między powierzchnią działek zadeklarowanych przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności, a powierzchnią, do której przyznano wnioskowane płatności. Nie zweryfikował też ani sposobu ustalenia procentowej różnicy płatności jednolitej oraz uzupełniającej, ani wymiaru pomniejszeń i sposobu ich wyliczenia w kontekście przepisów materialnoprawnych mających zastosowanie w sprawie. Sąd zauważył bowiem, iż kontrola w gospodarstwie skarżącego przeprowadzona została po upływie 2,5-letniego okresu od dnia 30 czerwca 2003 r., w tych zaś okolicznościach brak omówienia powyższej kwestii powoduje, że możliwość ustalenia stanu utrzymania gruntów w tak odległej dacie budzi wątpliwości, których nie sposób usunąć w oparciu o dokumentację zawartą w przedłożonych aktach administracyjnych. Jednocześnie w wyroku tym Sąd przesądził, że przyjęta przez organ odwoławczy wykładnia art. 124 rozporządzenia nr 73/2009 w kontekście art. 7 ust. 1 ustawy jest prawidłowa. W tym zakresie Sąd wskazał, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy przesądza o tym, że dzień 30 czerwca 2003 r. stanowi moment, na który winno być oceniane utrzymywanie działek rolnych w dobrej kulturze rolnej. Z treści tego przepisu wynika, że jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych, będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja w roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli spełnia warunki dotyczące wielkości powierzchni posiadanych działek rolnych, utrzymania wszystkich gruntów rolnych zgodnie z normami oraz przestrzegania wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, a także posiadania numeru identyfikacyjnego. W ocenie Sądu, w dacie złożenia wniosku zgłaszane działki powinny pozostawać w dobrej kulturze rolnej. Jednakże fakt, że taki stan został stwierdzony na dzień 30 czerwca 2003 r. nie jest wystarczający i nie przesądza o tym, że płatności do poszczególnych działek będą przysługiwać również w dalszych okresach i to niezależnie od stanu utrzymania gruntów zgłaszanych do płatności. Analizując podjęte w przedmiotowej sprawie decyzje w kontekście przepisów prawa oraz wytycznych wynikających z ww. wyroku stwierdzić należy, iż organ prawidłowo wykonał zalecenia wynikające z zapadłego w sprawie wyroku kasacyjnego. W ocenie Sądu, w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa materialnego i dokonał właściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie tej nowej decyzji jest zgodne z dyrektywami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a., zawierając wszechstronne wskazanie faktów uznanych za udowodnione, jak też dowodów, na których organ się oparł. Uzasadnienie prawne tej decyzji to obszerne i wnikliwe wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, według aktualnego stanu prawnego, z przytoczeniem przepisów prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie. W konsekwencji Sąd uznał, iż decyzja, będąca przedmiotem skargi, jest prawidłowa, a argumenty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy należy w pierwszej kolejności odnieść się szczegółowo do przepisów regulujących zasady przyznawania płatności bezpośrednich i uzupełniających, które uregulowane zostały w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.- zwanej nadal ustawą). W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Analizując treść powyższych przepisów wyjaśnić należy, że w postępowaniu o przyznanie płatności zasadnicze znaczenie ma rzeczywisty areał gruntów rolnych objętych wnioskiem i utrzymywanie ich w dobrej kulturze rolnej w danym roku, w którym beneficjent ubiega się o ich przyznanie. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego organ w głównej mierze opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. Wynika to z art. 3 ust. 2 ww. ustawy, który dokonuje pewnego ograniczenia w stosowaniu zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powołanego przepisu wynika, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, ciężar wykazania, że producent rolny prowadzi działalność rolniczą na powierzchni deklarowanej we wniosku, spoczywał na stronie, która wskazać powinna dowody podważające ustalenia dokonane przez organ, bądź przedstawić stosowne wnioski dowodowe. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący przedstawił takie dowody. Przypomnieć w tym miejscu wypada, iż w przedmiotowej sprawie B. P. ubiegał się o przyznanie płatności na rok 2012, tj. jednolitej płatności obszarowej (JPO), uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) oraz płatności rolnośrodowiskowej (RS), deklarując do płatności działki rolne położone w granicach 56 działek ewidencyjnych. Do jednolitej płatności obszarowej (JPO) zadeklarował działki rolne o łącznej powierzchni 47,68 ha, a do uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) działki rolne o łącznej powierzchni 34,01 ha. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych w dniach 11 listopada 2005 r. i 6 lutego 2012 r. przez inspektorów ARiMR na miejscu, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie powierzchni gruntów zadeklarowanych we wniosku o dofinansowanie. Ustalono bowiem, że część objętej wnioskiem działki nr A, znajduje się w rejestrze gruntów trwale wykluczonych DR10, ze względu na nieutrzymywanie jej w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, organ odwoławczy powyższą kwestię jednoznacznie wyjaśnił. W tym zakresie organ oparł się na protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 16 listopada 2005 r., w ramach której dokonano wnikliwej analizy powierzchni a także sposobu użytkowania działki ewidencyjnej A oraz dokumentacji fotograficznej sporządzonej przez pracowników ARiMR w trakcie tej kontroli. W konsekwencji organ stwierdził, że działka nr A nie była użytkowana rolniczo na całej powierzchni, bowiem na jej części porastały kilkumetrowe drzewa (por. karta 102 akt adm.), różnorodne chwasty oraz kilka skupisk pojedynczych samosiejek drzew (por. karty 96-100 akt adm.). Wbrew zarzutom skargi, ustalając okoliczność nieutrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, organy ARiMR nie mają obowiązku badania gatunku drzew występujących na określonym obszarze. Bowiem jak akcentował organ odwoławczy, bez względu na charakter zadrzewienia, płatności bezpośrednie nie są naliczane do obszarów, na których występuje jakiekolwiek zadrzewienie. Prawidłowe i zgodne z zasadami logiki było też wnioskowanie organów, że skoro roślinność, z uwagi na wielkość i gęstość zadrzewień (kilkumetrowe drzewa samosiejki), porastała sporną działkę w 2005 r., to istniała ona tam także na dzień 30 czerwca 2003 r. Nie jest bowiem możliwe, aby w okresie 2,5 roku drzewa osiągnęły wysokość kilkumentrów. Ponadto skarżący miał świadomość wpisania działki nr A do rejestru gruntów trwale wyłączonych oznaczonych kodem DR10, gdyż został o tym fakcie poinformowany w wezwaniu z dnia 4 kwietnia 2013 r., a ponadto wykaz działek rolnych, do których przypisano ten kod, został umieszczony na stronie internetowej ARiMR oraz udostępniany jest do wglądu w siedzibie każdego Biura Powiatowego ARiMR. Stosownie do przedstawionej oceny uznać należy, że fakt użytkowania gruntów rolnych na dzień 30 czerwca 2003 r. za kolejny, obok obowiązku utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej w roku ubiegania się o przyznanie płatności, warunek konieczny do uzyskania możliwości ubiegania się o płatności. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd w pełni podziela utrwalony w orzecznictwie sądowo-administracyjnym pogląd, iż z przepisu art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika, że to na stronie, nie zaś na organie administracji publicznej, spoczywa obowiązek przedstawienia dowodów na poparcie jej stanowiska, w sytuacji, gdy strona kwestionuje materiał dowodowy zgromadzony przez organ (tak np. wyrok NSA z dnia 27.09.2012 r., II GSK 1176/11, LEX nr 1244505). Stwierdzić zatem trzeba, że w postępowaniu przed organami ARiMR ograniczeniu ulega zasada prawdy obiektywnej oraz wynikający z niej obowiązek organu zawarty w art. 77 K.p.a. do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Konsekwencją jest konieczność wzmożenia aktywności stron postępowania, które nie mogą oczekiwać, że organ prowadzący postępowanie będzie z urzędu podejmował wszelkie środki dowodowe niezbędne do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyjaśnienia sprawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2386/10, LEX nr 995948, wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 680/11, LEX nr 1216694). Skoro skarżący kwestionował ustalenia poczynione przez organy, winien był przedstawić dowody potwierdzające słuszność jego stanowiska. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, skarżący poza przedstawieniem zarzutów stawianych decyzjom wydanym w przedmiotowej sprawie nie przedłożył żadnych dowodów na poparcie swoich zarzutów. Same gołosłowne twierdzenia nie mogły skutecznie podważyć dowodów zebranych i przeprowadzonych w sprawie przez organy. Za dowód taki nie może posłużyć złożona przez skarżącego do akt sprawy (k.5,6), na okoliczność braku wyłączenia działki z dofinansowania w latach 2008-2011, kopia informacji z dnia 1 grudnia 2008 r. oraz załącznik graficzny z 2009 r., nr [...]. Jak bowiem trafnie wywodził organ odwoławczy, dokumenty te nie przedstawiają danych aktualnych na rok 2012, a będąc jednocześnie dokumentem wewnętrznym, nie przesądzają o zakwalifikowaniu danego areału do dopłat unijnych. W ocenie Sądu, prawidłowo również dokonano w sprawie wyliczenia wyłączonej z płatności powierzchni działek rolnych. W tym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił, że w odniesieniu do jednolitej płatności obszarowej (JPO) wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną działek rolnych kwalifikowaną (47,68 ha) a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli na miejscu (43,99 ha), stanowiła 8,3883%. Zgodnie z art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota, jaka ma być przyznana zostaje pomniejszona w danym roku o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę. W konsekwencji dofinansowanie do JPO zostało przyznane do powierzchni stwierdzonej, tj. 43,99 ha w kwocie 26.800,72 zł. W odniesieniu do uzupełniającej płatności obszarowej (UPO), wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowaną we wniosku (34,01 ha) a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli (33,93 ha) wynosiła 0,2358%. Stosownie zatem do art. 57 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeżeli między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną oraz wówczas, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a powierzchnią stwierdzoną wynosi nie więcej niż 3% lub 2 ha, płatność przysługuje do powierzchni stwierdzonej. Organ wyjaśnił, że początkowa kwota płatności 7.186,37 zł, została pomniejszona ze względu na zastosowanie zmniejszenia zgodnie z art. 1 ust. 4 decyzji wykonawczej Komisji z dnia 24 lipca 2012 r. zatwierdzającej przyznanie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich w Polsce za rok 2012. Wobec czego dofinansowanie do UPO zostało przyznane do powierzchni stwierdzonej tj. 33,93 ha w kwocie 5.839,56 zł. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jak również decyzja organu pierwszoinstancyjnego nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji niewadliwie ustaliły zaistnienie w sprawie przytoczonych przesłanek powodujących częściową odmowę przyznania skarżącemu wnioskowanej płatności, a następnie prawidłowo zastosowały przepisy. Końcowo wskazać również należy, iż Sąd nie znalazł podstaw do wystąpienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego z żądanym przez skarżącego pytaniem prawnym albowiem rozważane w sprawie zagadnienia nie budzą żadnych wątpliwości Sądu zarówno natury konstytucyjnej, jak i z punktu widzenia przepisów prawa materialnego i procesowego, stanowiąc przedmiot wiążącej wykładni w wyroku, jaki uprzednio zapadł w tej sprawie. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę należało oddalić.