II SA/Op 352/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Janowska Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Olesno na decyzję Zarządu Województwa Opolskiego z dnia 2 czerwca 2015 r., nr 20/2015 w przedmiocie zwrotu części dofinansowania przyznanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa Opolskiego na lata 2007-2013 postanawia zawiesić postępowanie. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Gminę Olesno, jest decyzja Zarządu Województwa Opolskiego (Instytucji zarządzającej RPO WO 2007 – 2013) z dnia 2 czerwca 2015 r., nr 20/2015, uchylająca decyzję Zarządu Województwa Opolskiego nr 4/2015 w części dotyczącej nałożenia korekty finansowej w wysokości 5% wartości wydatków kwalifikowanych w części współfinansowanej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, dotyczącej postępowań o udzielenie zamówienia publicznego nr: - IX.341/39/09 na roboty budowlane pod nazwą "Budowa drogi gminnej w Gminie Olesno (ul. Leśna"); - IX.341/44/09 na usługę pod nazwą "Pełnienie Nadzoru Inwestorskiego nad realizacją zadania pn. "Budowa drogi gminnej w Gminie Olesno (ul. Leśna") oraz umarzająca postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie i utrzymująca w mocy w/w decyzję w zakresie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania w wysokości 260.492,58 zł wraz z odsetkami. Uzasadniając skargę Gmina Olesno zakwestionowała m. in. stanowisko organu, że błędne było w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia ograniczenie zakresu podwykonawstwa wyznacznikiem procentowym i wskazała, że kwestia ta nie została jednoznacznie uregulowana w orzecznictwie, a ponadto przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawisło postępowanie z pytania prejudycjalnego, dotyczącego tej kwestii. W pytaniu tym, skierowanym do TSUE postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 14/14, zwrócono się na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z następującymi pytaniami prejudycjalnumi dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: 1. Czy w świetle art. 25 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz. Urz. UE z 2004 r., L 134, s. 114) dopuszczalne jest określenie przez Zamawiającego w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia, że Wykonawca zobowiązany jest wykonać własnymi siłami minimum 25% robót objętych zamówieniem? 2. W razie odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy skutkiem zastosowania wymogu opisanego w pytaniu pierwszym w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego jest takie naruszenie przepisów prawa Unii Europejskiej, które uzasadnia konieczność dokonania korekty finansowej w trybie art. 98 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 11 lipca 2006 r., nr 1083/2006/WE ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE z 2006 r., L 210, s. 25). Na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. pełnomocnicy stron pozostawili kwestię zawieszenia postępowania do uznania Sądu, podnosząc jednak, że istota zarzutu organu nie dotyczyła samego procentowego określenia wielkości dopuszczalnego podwykonawstwa, ale sposobu zdefiniowania robót, co do których wykonanie powinno nastąpić siłami własnymi podmiotu biorącego udział w przetargu na zamówienie publiczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Z przepisu tego wynika możliwość zawieszenia przez sąd postępowania z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o ww. przepis następuje z urzędu, co oznacza, że jego celowość została pozostawiona ocenie sądu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 marca 2005 r., sygn. akt I OZ 45/05 oraz z dnia 7 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 382/08), a zatem może ono nastąpić niezależnie od wniosku złożonego przez stronę. Zagadnienie wstępne (prejudycjalne) zachodzi wówczas, gdy uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, które występuje w sprawie, może wpływać na wynik toczącego się postępowania, co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii. Przez zagadnienie wstępne należy więc rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania sądowego, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości prawidłowej realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego i ma bezpośredni wpływ na jego wynik (vide: wyrok NSA z 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05). Przy czym warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego oraz przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. W piśmiennictwie wskazuje się, że celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek (w:), B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II). Jednak, w ocenie Sądu możliwość zainicjowania tego rodzaju nadzwyczajnego postępowania nie może być traktowana jako samoistna negatywna przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W orzecznictwie prezentowany jest bowiem pogląd, że zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego powinno być uzasadnione względami celowości, sprawiedliwości, ale również ekonomiki procesowej, przy czym w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08, LEX nr 479145, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt. III SA/Wa 3321/08, postanowienie WSA w Opolu z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt I SA/Op 631/13). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich powinno zapaść jednakowe rozstrzygnięcie. Przy ocenie zasadności zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie należało uwzględnić także i to, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego. Rozważając zatem kwestię zawieszenia postępowania wskazać w pierwszej kolejności należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zagadnienie związane z procentowym określeniem zakresu dopuszczalnego maksymalnego podwykonawstwa bezspornie w sprawie występuje i wynika to wprost z akt sprawy oraz treści zapadłych rozstrzygnięć organów administracyjnych. Po drugie Sąd musi znaleźć odpowiedź na pytanie, czy tego rodzaju klauzula w SIWZ stanowić może uzasadnioną podstawę do dokonania korekty finansowej, stanowiącej podstawę naliczenia należności podlegającej zwrotowi. W świetle powyższego uznać należy, że ekonomika procesowa oraz wszystkie opisane powyżej okoliczności przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie, z uwagi na istnienie budzących wątpliwości zagadnień prawnych, przekazanych do rozstrzygnięcia TSUE, w kwestiach mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej. Tym samym celowym - zdaniem Sądu - stało się zawieszenie postępowania z uwagi na wystąpienie wątpliwości interpretacyjnych, wymagających uzyskania stanowiska Trybunału. Z przedstawionych powyżej przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.