II SA/Op 357/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie: sędzia WSA Teresa Cisyk sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Protokolant : st. sekretarz sądowy Katarzyna Johan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. W. – P. i M. W. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu jest decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...], nr [...], którą działając na podstawie art.138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 z późn. zm.- zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 83 ust.2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r, Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.- zwanej dalej Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania A.W. – P. i M. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim z [...], nr [...] umarzającej postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku w G. przy ul. [...], działka ewid. nr A., którego właścicielem jest Spółka Jawna A. w osobach J.B., M.B. i W.B. - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie zmiany sposobu użytkowania stacji diagnostycznej w G., ul. [...]. Przedmiotowa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Postępowanie w sprawie wszczęte zostało z urzędu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim w związku z pismem A.W.-P zam. przy ul. [...] w G. z dnia 8 maja 2005 r., w którym wskazała, że prowadzona działalność gospodarcza usług samochodowych w części warsztatowej wielofunkcyjnego obiektu budowlanego, należącego do A. Spółki jawnej stwarza uciążliwość dla pozostałych współwłaścicieli zajmujących drugą część obiektu, w związku ze zmianą sposobu użytkowania tej nieruchomości, uprzednio wykorzystywanej jedynie jako warsztaty szkolne oraz stację diagnostyczną. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wydał decyzję w dniu [...] O zgromadzone dowody organ pierwszej instancji uznał, że obiekt powstał zgodnie z ówczesnym prawem budowlanym, dlatego prowadził postępowanie w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku przez obecnego właściciela – A. Spółka jawna, J.B., M.B., W.B. w G., które umorzył, ponieważ nie stwierdził zmiany sposobu użytkowania. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu decyzją z dnia [...] znak [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim. Na decyzję ostateczną Państwo W. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. II SA/Op 490/07 z dnia 17stycznia 2008 r., po rozpatrzeniu skargi A.W.-P. i M M na opisaną decyzję w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie sposobu użytkowania obiektu budowlanego, uchylił decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim z dnia [...], nr [...]. W wyroku Sąd wskazał, iż zebrany materiał dowodowy oraz przedstawione stanowiska organów są niewystarczające do jednoznacznego stwierdzenia, że prowadzona działalność gospodarcza w przedmiotowym warsztacie nie doprowadziła do zmiany sposobu użytkowania określonego w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego (Dz. U. Z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Sąd, zarzucając naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 K.p.a., art. 105 K.p.a., w stopniu mającym znaczący wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego, zaakcentował, iż organ nadzoru budowlanego powinien jednoznacznie ustalić nie tylko sposób poprzedniego wykorzystania budynku, ale także ustalić sposób aktualnego jego wykorzystania, nie tylko pod kątem ustalenia profilu działalności zakładu, ale również i w zakresie intensyfikacji tej działalności. Powinien także odnieść się rzetelnie do zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału, jak też do podniesionego przez skarżących zarzutu, iż lokalizacja zakładu naprawczego narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim decyzją z dnia [...], Nr [...], na podstawie art. 105 §1 K.p.a. ponownie umorzył postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku po byłej stacji diagnostycznej pojazdów samochodowych wraz z warsztatem naprawczym, w którym obecnie prowadzona jest działalność usług samochodowych przy ul. [...] w G.. W uzasadnieniu organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego. Dalej podniósł, że kierując się wskazaniami tut. Sądu, badając sprawę ponownie przeprowadził przesłuchania pod odpowiedzialnością karną osób pełniących funkcje kierownicze i funkcyjne dotyczące prowadzonej wówczas i obecnie działalności gospodarczej. W wyniku przesłuchań świadków ustalił poprzedni sposób użytkowania obiektu położonego przy ul. [...] na działce A. w G.. Uzyskał również dokumenty potwierdzające ilość i zakres wykonywanych usług, wyposażenia warsztatu oraz zgromadził potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie faktur wykonanych usług przez Zespół Szkół [...] za okres w końcowej działalności tj. za miesiąc styczeń i luty 2002 r. Po analizie przedłożonych faktur stwierdził, że ww. warsztacie w miesiącu styczniu 2002 r. wykonano 115 usług, natomiast w miesiącu lutym 2002 r. wykonano 106 usług związanych z naprawą pojazdów samochodowych. Zobowiązał obecnego użytkownika warsztatu do przedłożenie faktur i paragonów wykonanych usług za analogiczne zimowe miesiące tj. styczeń i luty 2008 r. Stwierdził, na podstawie przedłożonych dokumentów przez M.M., że ilość usług w miesiącu styczniu 2008 r. wynosiła 44, zaś w miesiącu lutym 29. Z kolei ilość wykonanych usług wykazanych na paragonach fiskalnych wynosiła łącznie 34 w miesiącu styczniu i lutym 2008 r. Organ pierwszej instancji wskazał, że wykonując wyrok przesłuchał w charakterze świadka byłego kierownika Warsztatu Z.G., który podał, że warsztat przy ul. [...] był częścią składową warsztatów szkolnych. W warsztacie tym były dokonywane naprawy pojazdów samochodowych ciężarowych i dostawczych należących do warsztatów szkolnych i szkoły. Dokonywano w nim napraw pojazdów samochodowych osobowych i dostawczych klientów zewnętrznych. Warsztat ten był typowym warsztatem naprawy samochodów, bowiem nie dokonywano w nim przeglądów diagnostycznych kwalifikujących pojazdy pod względem technicznym w przedmiocie dopuszczenia do ruchu drogowego. Świadek zeznał, że na wyposażenie warsztatu składały się: typowe podnośniki na każdym stanowisku w ilości pięciu sztuk, urządzenie do demontażu opon, dwie wyważarki do kół, wiertarki, szlifierki do zaworów, szlifierki stołowe, urządzenie do badania zbieżności kół, analizatory spalin oraz drobny sprzęt diagnostyczny. W warsztacie była sprężarka, która napędzała narzędzia pneumatyczne. Warsztat wykonywał najczęściej usługi typu mechanicznego, a także wymiany opon, gdyż stacja była autoryzowanym przedstawicielem firmy [...]. Zdarzały się również naprawy główne silników samochodowych oraz sporadycznie roboty blacharskie i lakiernicze głównie taboru należącego do [...] oraz warsztatów szkolnych. Stacja dokonywała również wymiany olejów posiadała specjalistyczny sprzęt firmy [...], którego była przedstawicielem. Średnie zatrudnienie w tym obiekcie wynosiło siedem osób włącznie z personelem kierowniczym, co potwierdzają listy obecności osób zatrudnionych w przedmiotowym warsztacie. Warsztat otwarty był we wszystkie dni robocze od godz. 7:00 do 15:00, a w soboty robocze od 7:00 do 13:00. Podał również, że wykonywanie pilnych napraw własnego taboru odbywało się po godzinach pracy lub w wolne soboty. Według niego Warsztat nie prowadził żadnej dokumentacji związanej z emisją zużytych surowców, materiałów, paliw i energii. Natomiast okresowo Sanepid dokonywał badań emisji zanieczyszczeń oraz poziomu hałasu. Obiekt wg. zeznań świadka nie był przebudowywany jak również nie prowadzono w nim żadnych robót modernizacyjnych, jedynymi robotami jakie wykonywano były to roboty o charakterze konserwacyjnym. Świadek A.S. zatrudniony od 1 marca 1995 r. w przedmiotowym Warsztacie na stanowisku mistrza zeznał m.in., że w warsztacie naprawiane były najczęściej samochody osobowe i dostawcze o małym tonażu oraz samochody ciężarowe własnego taboru (marki Star, Jelcz). Świadek zeznał, że na przyległym placu do warsztatu nie były wykonywane prace mechaniczne. Sporadycznie auta ciężarowe własnego taboru były obsługiwane na zewnątrz (dotyczyło to prac polegających na odkręceniu koła w sytuacji braku wolnego stanowiska naprawczego). Ten świadek zeznał również, że w okresie ,jego zatrudnienia warsztat czynny był w godzinach od 7:00 do 17:00 w dni powszednie od poniedziałku do piątku. W sporadycznych przypadkach zakład otwarty był w sobotę. Dalej organ podniósł, że przesłuchany w dniu 21 kwietnia 2008 r., pod odpowiedzialnością karną z art. 233 K.k. w charakterze świadka obecny dzierżawca obiektu warsztatowego M.M. zeznał, że przedmiotowy lokal dzierżawi od Spółki jawnej A. od maja 2005 r. Jest to pięć pomieszczeń z czego cztery są stanowiskami naprawczymi, a jedno służy jako magazyn podręczny części samochodowych i ogumienia. W warsztacie tym obecnie zatrudnione są cztery osoby na stanowiskach mechanik samochodowy. Fakt ten potwierdziły kserokopie listy obecności osób zatrudnionych w tym warsztacie. Warsztat wyposażony jest w dwa podnośniki słupowe elektryczne, dwie montażownice do opon, dwie wyważarki do kół samochodowych, prasa hydrauliczna, dwie sprężarki powietrza, myjka części samochodowych, komputer diagnostyczny, komputer do klimatyzacji, klucze pneumatyczne i drobny sprzęt. Do akt dołączył wykaz sprzętu i narzędzi. Warsztat otwarty jest od godz. 7:00 do 17:00, a w soboty od 7:00 do 13:00. Wykonywany zakres usług to: przeglądy okresowe pojazdów związane z wymianą olei, płynów, ogumienia, części układów kierowniczych, układów hamulcowych, wymiana rozrządów, układów przenoszenia napędów, drobne układy elektroniczne, klimatyzacje. Świadek zeznał, że warsztat najczęściej obsługuje pojazdy osobowe i dostawcze o masie do 3,5 tony oraz doraźnie samochody ciężarowe i autobusy. Większość pojazdów osobowych i dostawczych naprawiana jest na stanowiskach warsztatowych, a doraźnie takie roboty jak odkręcanie i przykręcanie koła odbywa się na zewnątrz. Takie przypadki występują wtedy gdy wszystkie stanowiska naprawcze są zajęte. Na przedmiotowy warsztat dzierżawca opracował "program gospodarki odpadami niebezpiecznymi powstającymi w wyniku działalności usługowo-handlowej", zatwierdzony decyzją Starosty Powiatu Brzeskiego z dnia [...] Organ stwierdził, że decyzja określiła szczegółowo ilość odpadów niebezpiecznych poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytworzenia w ciągu roku. Jednocześnie, organ wskazał na brak możliwości przeprowadzenia porównania ilości odpadów wytwarzanych przez aktualnego dzierżawcę firmę "[...]" M. z ilościami powstałymi w trakcie użytkowania warsztatu przez [...], gdyż z zeznań świadków wynika, że takie statystyki nie były prowadzone. Również nie została wykonana szczegółowa analiza porównawcza dotycząca ilości zużytej wody oraz energii elektrycznej, ponieważ świadkowie zeznali, że taka statystyka wówczas nie była prowadzona. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim przesłuchał również w charakterze świadków pod odpowiedzialnością karną z art. 233 K.k. W.W. aktualnego dyrektora Zespołu Szkół [...] w G., Z.K. - pełniącego od dnia 1 marca 1989 r. do dnia dzisiejszego funkcję kierownika administracyjnego w Zespole Szkół [...] w G., J.J. - zatrudnionego od 1 września 2004 r. na stanowisku kierownika warsztatów Zespołu Szkół [...] w G., M.R.- pierwszego właściciela i inwestora budowy zlokalizowanej przy ul. [...] (obecnie [...] i [...]) w G., W.S. - zamieszkałego od 1982 r. przy ul. [...] w G. oraz A. W. P. i M W. - zamieszkałych od 1989 r. przy ul. [...] w G.. Organ podkreślił, iż zeznania pozostałych przesłuchanych świadków zatrudnionych w Zespole Szkół [...] w G. pokrywają się w zależności od posiadanej wiedzy z zeznaniami Z.G. i A.S.. Z zebranym w toku postępowania materiałem dowodowym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim dał możliwość zapoznania się stronom. Strony skorzystały z przysługującego im prawa. Uwzględniając uwagi Państwa W. ponownie przesłuchał świadków w dniu 24 czerwca 2008 r. w obecności wszystkich stron postępowania. Przesłuchał W.W., J.J., Z.G., Z.K. oraz M.M., który potwierdził że prowadzi również działalność pomocy drogowej, która jest zarejestrowana w budynku przy ul. [...] w G. oraz że prowadzi wynajem samochodów ciężarowych, lecz postój tych samochodów odbywa się przy ul. [...] w G.. Oświadczył także, że samochody, którym została udzielona pomoc drogowa są bezpośrednio odstawiane do warsztatu przy ul. [...]. Analizując powyższy materiał dowodowy organ stwierdził, iż wyposażenie warsztatu, zastosowany rodzaj urządzeń jak również rodzaj usług, zakres usług, ilość wykonywanych usług wskazuje, że sposób użytkowania warsztatu nie uległ zmianie, jak też nie stwierdził zintensyfikowania działalności. Warsztat dokonuje napraw pojazdów osobowych i dostawczych o masie do 3,5 tony, a samochody ciężarowe i autobusy doraźnie. Wyposażenie warsztatu nie uległo znacznym zmianom, gdyż rodzaj usług i ich zakres nie zmienił się. Dostrzegł, że pomieszczenia te były budowane na potrzeby usług samochodowych pod nazwą "stacja diagnostyczna". W trakcie kontroli nie stwierdzono aby właściciel przeprowadził w budynku roboty budowlane związane z przebudową lub rozbudową. W przedmiocie zmiany wielkości lub układu obciążeń nie doszło do żadnych zmian w momencie rozpoczęcia działalności przez aktualnego użytkownika przedmiotowego warsztatu w porównaniu z użytkowaniem przez Zespół Szkół [...] w G.. Konstrukcja budynku nie zmieniła się. Nie dokonywano zmian w układzie konstrukcyjnym obiektu prowadzących do zmiany układu lub wielkości obciążeń. Na podstawie uzyskanych dowodów, które uznał za wiarygodne wskazał, że nie nastąpiła w tym obiekcie zmiana warunków zdrowotnych oraz higieniczno-sanitarnych, bezpieczeństwa pożarowego, zmiany warunków pracy, oraz zmiana warunków dotyczących ochrony środowiska w stosunku do uprzednio prowadzonej działalności usługowej w budynku stacji diagnostycznej pojazdów samochodowych wraz z warsztatem naprawczym. Zdaniem organu pierwszej instancji, zebrany w toku postępowania wykazał, że w spornym obiekcie nie nastąpiło również zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, gdyż ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, że nastąpiło zwiększenie realizowanej działalności usługowej, która mogłoby spowodować niekorzystne dla otoczenia skutki, w szczególności w sferze warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych. Zatem umorzył postępowanie, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., bowiem w świetle postanowień artykułu 71 ust. 1 Prawa budowlanego nie wystąpiła zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu. Na tą decyzję odwołanie wnieśli A. W.-P. i M. W., zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 i 77, art. 105 K.p.a. oraz naruszenie art. 71 ust. 2 i art. 5 Prawa budowlanego. Zauważyli, że w wyroku z 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Op 490/07, Sąd wskazał na potrzebę "przebudowy i modernizacji" budynku, "aby mógł samodzielnie funkcjonować." Budynek będący przedmiotem postępowania był częścią składową obiektu pod nazwą "stacja diagnostyczna". Ponadto obiekt powstał na podstawie pozwolenia na budowę z 1974 r. oraz 1976 r. i miał ustalone warunki ograniczonego użytkowania, wynikające z usytuowania na terenach mieszkaniowych i przeznaczenia oraz innych odrębnych przepisów. Dostrzegli, że z dokumentów wynika, iż samowolnej zmiany użytkowania dokonała Szkoła. Zaakcentowali, iż stacja diagnostyczna nie prowadzi napraw samochodów, konserwacji i remontów, wymiany ogumienia, handlu, wytwarzania i przechowywania odpadów niebezpiecznych i inne. Nadto, zdaniem skarżących, organ pierwszej instancji nie wykonał wyroku Sądu bowiem nie wyjaśnił dlaczego obiekt nie wymagał decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na użytkowanie, dlaczego nie wymagał raportu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Poza tym podali, że zarejestrowana działalność gospodarcza przez obecnego dzierżawcę obiektu nie ma nic wspólnego z decyzją o pozwoleniu na budowę z 1976 r., czego nie wyjaśnił PINB w swojej decyzji. Wnieśli o przesłuchanie dodatkowych świadków, których zeznania mogą mieć wpływ na wyjaśnienie i zakończenie sprawy. Opisaną na wstępie decyzją Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu, po rozpatrzeniu odwołania skarżących, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie zmiany sposobu użytkowania stacji diagnostycznej w G., ul. [...]. W uzasadnieniu wskazał, że uwzględnił odwołanie skarżących, lecz z innych przyczyn niż oni podali. Cytując treść art. 71 ust. 1 w brzmieniu obowiązującym w maju 2005 r. wywiódł, że w badanej sprawie zastosowanie miała definicja zmiany sposobu użytkowania zawarta w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Na podstawie zeznań świadków organ przyjął, że zmiany pierwotnego przeznaczenia obiektu nazwanego w akcie notarialnym w 1976 r. "stacja diagnostyczna" na warsztat naprawy samochodów dokonał Zespół Szkół [...] w G. w 1984 r. W tym czasie, jak wywodził organ odwoławczy, Zespół Szkół [...] w G., zmieniając przeznaczenie stacji diagnostycznej na warsztat naprawy samochodów nie naruszył przytoczonego art. 45 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego z 1974 r., definiującego wówczas zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Organ wskazał, że powyższe konstatacje poczynił, aby wykazać, czy doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu lub jego części w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, wymagającej interwencji organów nadzoru budowlanego w czasie gdy do takiej zmiany doszło. Następnie organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji i wskazał, że w ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w obecności stron, Prokuratora M.B. z Prokuratury Okręgowej w Opolu oraz B. K. ze Stowarzyszenia Poszkodowanych przez Nadzór Budowlany w Polskiej Nowej Wsi, przesłuchał świadków zawnioskowanych przez skarżących: A.B. - rzeczoznawcę majątkowego z Brzegu, M.K. - Kierownika Wydziału Inwestycji i Gospodarki Przestrzennej Urzędu Miasta w G., I.W. - Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Brzegu oraz S.S. - byłego pracownika Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Brzegu. Organ streścił oświadczenia świadków, które zasadniczo dotyczyły stanu nieruchomości w dacie sprzedaży Spółce jawnej A. i przeznaczenia terenu nieruchomości w dacie jej sprzedaży. Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu uzupełnił również postępowanie dowodowe w zakresie, jakim nie uczynił tego organ pierwszej instancji, a wynikający z wyroku tut. Sądu, co do zgodności lokalizacji zakładu naprawczego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uznał, na podstawie obowiązującego z dniem 5 stycznia 2007 r. nowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta G. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w G. nr XXXV/375/200ó z 27 września 2006 r. (ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego Nr 84, poz. 2477), że lokalizacja obiektu położonego na działce nr A. usytuowanej na terenie oznaczonym symbolem MU/10, którego przeznaczenie określono w § 5 ust. 2 uchwały, jest zgodna z planem. Na podstawie wypisu z tekstu planu ustalił bowiem, że teren działki nr A. jest oznaczony w obowiązującym planie symbolem MU/1-13 określający przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa - usługowa, wielorodzinna, oraz usługowych z określonymi uwarunkowaniami szczegółowymi, jednakże zgodnie z § 11 cytowanej uchwały ustalenia planu nie obowiązują zabudowy istniejącej, ponieważ do czasu realizacji ustaleń planu pozostawia się dotychczasowe użytkowanie. Przyjął, również na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Grodkowa, uchwalonego 27 kwietnia 1994 r. uchwałą Nr XXIX/214/94, który utracił moc w dniu 31 grudnia 2003 r., że teren obejmujący działkę to istniejąca adaptowana zabudowa mieszkalna jednorodzinna i wielorodzinna i m.in. zespół szkół [...] z warsztatami, zatem wówczas obowiązujący plan potwierdził zgodność istniejącego warsztatu z jego ustaleniami. Ponieważ obiekt nazwany jako Stacja Naprawcza Warsztatów Szkolnych był wykorzystywany jako warsztat naprawy samochodów już przez poprzedniego użytkownika Zespołu Szkół [...] w G. od 1985 r. do 2003 r. organ odwoławczy wystąpił do Burmistrze Grodkowa o wypisy z tekstu i wyrysy z map miejscowych planów ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta G. dla działki nr A. w G. z 1965 r. oraz z 1987 r. Jednakże żądanych dokumentów nie otrzymał, gdyż ani Burmistrz Grodkowa ani Archiwum Państwowe w Opolu w swoich zasobach nie posiadały tych dokumentów. Poza tym, organ odwoławczy stwierdził, że w aktach sprawy tak organu I jak i II instancji nie ma decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jak też decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w akcie notarialnym z 7 czerwca 1976 r. Dokonując, zatem analizy tego aktu notarialnego uznał, że pozwolenie na budowę z 7 maja 1974 r. nie dotyczyło stacji diagnostycznej, ponieważ przedmiotem sprzedaży była rozpoczęta budowa dwurodzinnego domu mieszkalnego z warsztatem mechaniczno-elektrycznym, w ramach której wzniesiono jedynie mury warsztatu. Organ odwoławczy podniósł, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające ujawniło, iż pozwoleniem na budowę tego obiektu nie wylegitymował się ani Dyrektor Zespołu Szkół [...], ani Spółka. Podjęte również działania z urzędu w celu ustalenia, czy obiekt stacji diagnostycznej powstał na podstawie pozwolenia nie pozwoliły na potwierdzenie tego faktu, gdyż od 1976 r. okres przechowywania akt w sprawie pozwolenia na budowę i użytkowanie w archiwum terenowych organów administracji państwowej wynosił 5 lat. Dalej, powołując się na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Go 725/08 stwierdził, że obowiązkiem organu nadzoru budowlanego było ustalenie, czy stacja diagnostyki samochodowej w G. przy ul. [...] została wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę, czy też była to samowola budowlana. Zdaniem organu odwoławczego, na tym etapie sprawy wobec poczynionych ustaleń wykluczone było badanie zmiany sposobu użytkowania stacji diagnostyki samochodowej w G. i dlatego umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Dostrzegł, że tej sytuacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim zobowiązany jest do wszczęcia postępowania w przedmiocie legalności wybudowania stacji diagnostyki samochodowej w G. przy ul. [...]. i dopiero w dalszej kolejności zbadania czy nastąpiła zmiana sposobu użytkowania obiektu. Ponadto podkreślił, iż przedmiotem postępowania odwoławczego była decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim w sprawie zmiany sposobu użytkowania, zatem organ odwoławczy był właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania, a nie w sprawie pozwolenia na budowę. Badając przeto sprawę zmiany sposobu użytkowania budynku po byłej stacji diagnostycznej podzielił ustalenia faktyczne i prawne organu pierwszej instancji uznał, że nie doszło do zmiany sposobu użytkowania tego obiektu budowlanego wymagającego ingerencji organów nadzoru budowlanego, gdyż wcześniej jak i obecnie jest użytkowany w podobny sposób – świadczenie usług w zakresie napraw, remontu pojazdów samochodowych. Nie stwierdził, aby zmienione zostały warunki określone w art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów odwołania uznał je generalnie za niezasadne. Od powyższej decyzji A. W. – P. i M. W. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, żądając jej uchylenia. Zarzucili, iż decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu wydana została z rażącym naruszeniem art. 35 K.p.a. oraz art. 71 Prawa budowlanego, a w szczególności art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego, jak też art. 7 -10 K.p.a. W uzasadnieniu podali, że organ nadzoru budowlanego od 5 lat ignoruje fakt, że obiekt, który nie został dopuszczony do użytkowania i jest wykorzystywany w sposób zagrażający życiu i zdrowiu oraz bezpieczeństwu mienia. Wskazali, że organ umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, a jednocześnie merytorycznie ją rozstrzygnął, nie dopatrując się zmiany sposobu użytkowania budynku w świetle art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Zdaniem skarżących, decyzji brakuje spójności. Jest wybiórcza i powołuje się na przypadkowy materiał dowodowy oraz nie realizuje wyroku tut. Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżących przyznał, że postępowanie w sprawie toczy się od 2005 r. Pozostałe zarzuty uznał za chybione. W piśmie procesowym z dnia 4 czerwca 2010 r. skarżący podtrzymali skargę , a nadto podnieśli, iż w sprawie dotyczącej użytkowania obiektu w decyzjach organów nadzoru budowlanego zawarto nieprawdziwe twierdzenia i oparto je na fałszywych dowodach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Przeprowadzona kontrola legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych na wstępie kryteriów wykazała, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Na wstępie trzeba dostrzec, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte na podstawie art.138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylające w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim z [...], nr [...] umarzającą postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku po byłej stacji diagnostycznej pojazdów samochodowych wraz z warsztatem naprawczym, w którym obecnie prowadzona jest działalność usług samochodowych w G. przy ul. [...] i umarzające postępowanie organu pierwszej instancji w sprawie zmiany sposobu użytkowania stacji diagnostycznej w G., ul. [...], zdaniem Sądu, jest wadliwe. Przyjdzie odnotować, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim umorzył postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania z powodu jej niestwierdzenia, zaś organ odwoławczy podjął takie same rozstrzygnięcie, jednak uchylił decyzję tego organu jedynie z uwagi na rozszerzoną argumentację zawartą w uzasadnieniu o wątek legalności obiektu warsztatowego. Organ odwoławczy powinien był utrzymać w mocy decyzję organu I instancji, a jedynie w uzasadnieniu dostrzec tą kwestię. Błędnie bowiem przyjął, że stwierdzona przesłanka bezprzedmiotowości postępowania za którą uznał wątpliwości związane z legalnością powstania wyżej opisanej stacji diagnostycznej i ujawniona dopiero w trakcie postępowania odwoławczego uprawnia do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w ww. sprawie. Jedynie bezsporne stwierdzenie samowoli budowlanej dawałoby podstawy do umorzenia wszczętego postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że według orzecznictwa sądowego, organ odwoławczy może podjąć w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. decyzję o umorzeniu postępowania tylko wówczas, gdy zachodzą okoliczności wskazane w art. 105 K.p.a. Umorzenie postępowania w wypadku uchylenia decyzji organu I instancji jest dopuszczalne zatem w powiązaniu z treścią art. 105 K.p.a., czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami – bezprzedmiotowością postępowania. Zauważyć także trzeba, że sformułowanie "umarza postępowanie pierwszej instancji", oznacza umorzenie postępowanie w sprawie. W tej sprawie organ odwoławczy, jak wynika z uzasadnienia decyzji, wskazał również na bezprzedmiotowość postępowania z powodu niestwierdzenia zmiany sposobu użytkowania obiektu wymagającego ingerencji organów nadzoru. W tym stanie rzeczy tut. Sąd, biorąc pod uwagę, że uwzględnienie skargi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej P.p.s.a.), następuje w przypadku naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy uznał, że wskazane naruszenie nie miało takiego wpływu na wynik sprawy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji odnotować przede wszystkim trzeba, iż sprawa której dotyczy niniejsze postępowanie była już przedmiotem oceny sądowej. W sprawie tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wypowiedział się w wyroku z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Op 490/07, w którym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie brzeskim z dnia [...], nr [...]. Stosownie też do tego, wskazać należy na regulację art. 153 P.p.s.a. stanowiącego, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Wyrażona w powołanym przepisie zasada związania orzeczeniem sądu oznacza, iż orzeczenie to oddziałuje na przyszłe postępowanie tak administracyjne, jak i sądowoadministracyjne. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej oraz wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku. W pojęciu "ocena prawna" mieści się, przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposobu ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Determinuje ona zatem, podobnie jak zawarte w orzeczeniu wskazania, co do dalszego postępowania, działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia. Sformułowanie, że "ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd" oznacza przy tym, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy ( por. wyrok SN sygn. akt III RN 130/97; OSNP 1999/1/2 z glosą aprobującą B. Adamiak OSP 1999/5/101, wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 września 2001 r., sygn. akt III SA 3377/00; System Informacji Prawnej -LEX nr 54000). Nawet zatem w wypadku sporu, w zakresie stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny Sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z wyroku Sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym trybie. Odmienna ocena materiału dowodowego stanowi natomiast prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem Sądu. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 1089/99 - LEX nr 48019). Mając zatem na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 stycznia 2008 r., w pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, iż w wyroku tym Sąd, dokonując oceny prawnej wskazał, że w świetle art. 71 Prawa budowlanego zwiększenie realizowanej działalności wytwórczej lub usługowej w obiekcie może spowodować niekorzystne dla otoczenia skutki, w szczególności w sferze warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, a nawet może kolidować z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd zauważył, że brak jest koniecznych ustaleń co do sposobu faktycznego użytkowania przedmiotowego obiektu, nie zgromadzono bowiem dokumentacji dotyczącej ilości i zakresu usług świadczonych w spornym obiekcie przez Zespół Szkół [...], jak również nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadków na powyższą okoliczność: dyrektora Zespołu Szkół [...], kierownika warsztatów szkolnych, słuchanych w trybie art. 83 § 3 K.p.a., a więc przed odebraniem zeznań, uprzedzonych o prawie odmowy zeznań oraz odpowiedzialności za fałszywe zeznania, poprzestając jedynie na pisemnych wyjaśnieniach tych osób, dotyczących wyposażenia warsztatów szkolnych. Nadto w ocenie Sądu, nie zgromadzono dokumentacji pozwalającej na określenie zakresu i wielkości usług świadczonych przez spółkę jawną A. w okresie prowadzonego postępowania administracyjnego (np. w postaci rocznego sprawozdania z działalności spółki, bilansu czy też sprawozdania finansowego), nie ustalono też, w jakich godzinach i przez ile dni w tygodniu są świadczone usługi w spornym obiekcie. Nie wyjaśniono kwestii ilości obsługiwanych pojazdów, rodzaju zastosowanych urządzeń, emisji zużytych surowców, materiałów, paliw, energii w związku z prowadzoną działalnością przez poprzedniego i obecnego użytkownika spornego obiektu oraz, czy obecna działalność warsztatu naprawy pojazdów samochodowych w sposób znaczący wykracza poza ramy przewidziane decyzją o pozwoleniu na budowę z 1976 r. We wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd wyraził stanowisko, że organ drugiej instancji powinien jednoznacznie ustalić nie tylko sposób poprzedniego wykorzystania budynku, ale także ustalić sposób aktualnego jego wykorzystania, nie tylko pod kątem ustalenia profilu działalności zakładu, jak też w zakresie intensyfikacji tej działalności, uzupełniając postępowanie dowodowe i gromadząc materiał dowodowy wymagany dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, umożliwiający porównanie działalności aktualnej z poprzednio prowadzoną pod kątem ich intensywności. Wskazał również, że powinien odnieść się rzetelnie do zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału, a także podniesionego przez skarżących zarzutu, iż lokalizacja zakładu naprawczego narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tak zakreślonych ramach postępowania, rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy prawidłowo uzupełnił postępowanie wyjaśniające w zakresie zgodności lokalizacji zakładu naprawczego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem takich ustaleń nie poczyniono w decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ stwierdził, że od 1 stycznia 2004 r. do 5 stycznia 2007 r. Gmina Grodków nie posiadała obowiązującego aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego działkę nr A. w G.. Natomiast w świetle obowiązującego od 5 stycznia 2007 r. planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. (Dz. Urzędowy Woj. Opolskiego nr 84, poz 2477) przyjął, że lokalizacja warsztatu naprawczego jest zgodna z tym planem na mocy § 11 uchwały, gdyż ustalenia planu (ustalające przeznaczenie podstawowe dla terenu działki nr A.) nie dotyczą zabudowy istniejącej. Również na podstawie planu uchwalonego 27 kwietnia 1994 r. uchwałą nr XXIX/214/94, który obowiązywał do 31 grudnia 2003 r. adaptującego teren istniejącej zabudowy mieszkalnej jedno- i wielorodzinnej oraz, m. in. zespół szkół [...] z warsztatami lokalizacja obiektu była zgodna z tym planem. Ponadto organ nadzoru budowlanego podał, że pomimo starań nie mógł ustalić przeznaczenia terenu działki nr A. w latach 1974 - 1994 z powodu nieodnalezienia planów z tego okresu. Z kolei, badając przeznaczenie obiektu wskazał, na podstawie przedłożonego dokumentu z 29 marca 1984 r. "PROJEKT – Inwentaryzacja Architektoniczno-Konstrukcyjna" budynku "Stacja Diagnostyczna" opracowanego przez J. K. dla Zespołu Szkół w G., że obiekt był przeznaczony do naprawy samochodów i składał się z części naprawczej i diagnostycznych. Zatem w pomieszczeniach warsztatowych była i jest prowadzona działalność usługowa w zakresie naprawy samochodów. Stwierdził, na podstawie protokołu kontroli organu nadzoru z listopada 2005 r., iż obiekt nie był rozbudowany, przebudowany ani nadbudowany. Zdjęcia poszczególnych stanowisk pracy i znajdujących się w warsztacie urządzeń: dwóch montażowni, prasy ręcznej, dwóch podnośników oraz dwóch wyważarek potwierdziły wykonywanie naprawy samochodów. Ustalenia te wykonano w obecności A. W.- P, która nie wniosła zastrzeżeń do protokołu, co do wskazanych ustaleń. Pismo Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w Brzegu z 13 października 2006 r. poświadczyło, że zakres robót stwierdzonych podczas kontroli w warsztacie polegał na naprawie pojazdów samochodowych, takich jak: wymiana elementów zawieszeń, wymiana olejów i płynów, regulacja silnika, przegląd instalacji klimatyzacji, wymiana ogumienia pojazdów. Kontrola ta potwierdziła także stan wyposażenia warsztatu taki sam jaki stwierdził organ nadzoru oraz doposażenie warsztatu w urządzenie do wymiany oleju i prasy hydraulicznej. Powołując się na analizę dokumentów tj. "PROJEKT – Inwentaryzacja Architektoniczno-Konstrukcyjna" budynku stacja diagnostycznej oraz wyjaśnienia Dyrektora Zespołu Szkół [...] w G. z dnia 28 września 2006 r. dotyczące zakresu prowadzonej działalności przez poprzedniego użytkownika budynku polegającej na naprawie samochodów osobowych, wymianie ogumienia, wymianie płynów eksploatacyjnych stwierdzono, że poprzedni użytkownik prowadził działalność w zakresie zbliżonym do obecnie prowadzonej działalności. Organ wskazał, że z pisma z dnia 16 czerwca 2009 r. Dyrektora Zespołu Szkół [...] w G. wynika, iż [...] w G. rozpoczęła działalność od 1985 r., a zakończyła w 2003 r. Zaakcentował, że na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach uznał, że w obiekcie użytkowanym jako stacja diagnostyczna badań diagnostycznych nie prowadzono. Poprzedni użytkownik świadczył usługi naprawcze samochodów, zatrudniał pracowników, a warsztat był czynny we wszystkie dni robocze oraz świadczył usługi również w wolne soboty i po ustalonych godzinach pracy. Co wynika z przedłożonych dokumentów i złożonych pod odpowiedzialnością karną zeznań świadków : byłego Kierownika warsztatu Z.G., W.W. pełniącego funkcje Dyrektora Zespołu Szkół [...] oraz A.S. pracownika warsztatu zatrudnionego od 1 marca 1995 r. Pozostali świadkowie Z.K. - od 1 marca 1989 r. do nadal kierownik administracyjny ZSZ [...], M.R. - inwestor i pierwszy właściciel obiektu oraz W.S. - także potwierdzali te fakty. Okoliczności te wynikały z dowodów postaci przedłożonych i przeanalizowanych faktur i paragonów, a zrzut skarżącej A. W. -P, która zapoznając się z zeznaniami świadków podniosła, że dotyczą innej stacji diagnostycznej (przy ul. [...]), nie był zasadny, co wykazano w piśmie Dyrektora ZSZ [...] i Kierownika warsztatów z 30 maja 2008 r. Organ dalej odnotował, że poza tym, na podstawie informacji uzyskanych od Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Brzegu w pismach z 4 września 2006 roku i 13 października 2006 r.; Dyrektora Zespołu Szkół [...] w G. w piśmie z 28 września 2006 r.; Starszego Inspektora Pracy z Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w Opolu w piśmie z 28 września 2006 r.; Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w Brzegu w pismach z 5 września 2006 r. i 12 października 2006 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Brzegu w piśmie z 5 września 2006 r. ustalono, że użytkowanie obiektu jako warsztatu napraw samochodowych a nie stacji diagnostyki nie doprowadziło do zmian, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zauważył także, że w aktach sprawy znajduje się też, adresowane do M W., pismo Zastępcy Okręgowego Inspektora Pracy w Opolu z 9 stycznia 2008 r. zawierające stanowisko, że po zbadaniu akt oraz dokonanych wizytacji i wcześniejszych kontroli ustalono, że w obiekcie nie nastąpiła zmiana w takim zakresie, aby istniała konieczność uzyskania decyzji o zmianie sposobu użytkowania obiektu. Jak wynika z analizy obszernych obszernych akt administracyjnych organ nadzoru budowlanego, kierując się wskazaniami Sądu przeprowadził postępowanie w zakresie ustalenia, czy w prowadzonym warsztacie przez jego użytkownika M.M. nie doszło do intensyfikacji działalności usługowej naprawy samochodów. Zgodnie także z zaleceniem Sądu, organ w trybie art. 83 § 3 K.p.a., przeprowadził -pod odpowiedzialnością karną - przesłuchania osób pełniących funkcje kierownicze i funkcyjne dotyczące prowadzonej wówczas i obecnie działalności gospodarczej. Uznał je za wiarygodne. Na podstawie przesłuchań tych świadków ustalił poprzedni sposób użytkowania obiektu położonego przy ul. [...] na działce A. w G.. Uzyskał również dokumenty potwierdzające ilość i zakres wykonywanych usług, wyposażenia warsztatu oraz zgromadził potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie faktur wykonanych usług przez Zespół Szkół [...] za okres w końcowej działalności tj. za miesiąc styczeń i luty 2002 r., które potwierdziły, iż w ww. warsztacie w miesiącu styczniu 2002 r. wykonano 115 usług, natomiast w miesiącu lutym 2002 r. - 106 usług związanych z naprawą pojazdów samochodowych. Natomiast zebrane dowody w postaci faktur i paragonów wykazały, że w warsztacie M.M., wykonano w analogicznym okresie zimowym tj. styczniu 2008 r. - 44 usługi a w miesiącu lutym faktury potwierdzają wykonanie 29 szt. usług. W miesiącu styczniu i lutym 2008 r. wykonano, na podstawie paragonu, usługi w ilości 34 szt. Liczby te jednoznacznie wskazują, że nie doszło do intensyfikacji sposobu użytkowania obiektu. Stosując się do wskazań wyroku organ zobowiązał dzierżawcę do przedłożenia ewidencji środków trwałych wyposażenia warsztatu, wykazu zawierającego informacje o ilościach i rodzajach gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza oraz dane na podstawie których określono te ilości. Obecny użytkownik przedłożył również karty ewidencji odpadów i karty przekazania odpadów. Wzięto także pod uwagę warunki w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotne, higieniczno - sanitarne, ochrony środowiska, jak i wielkość lub układ obciążeń. Czas pracy zarówno byłych warsztatów szkolnych, jak też obecnego warsztatu naprawczego jest zbieżny. Warsztat szkolny pod koniec swojej działalności czynny był od 7:00 do 17:00, co potwierdził A.S. zatrudniony od 1 marca 1995 r. Wskazał, iż w sporadycznych przypadkach zakład otwarty był także w sobotę. Obecnie działający warsztat naprawczy M. M. również pracuje w tych samym czasie a w soboty od 7:00 do 13:00. W obecnym warsztacie zatrudnione są cztery osoby na stanowiskach mechanika samochodowego, co potwierdzają kserokopie listy obecności osób zatrudnionych w przedmiotowym warsztacie. Warsztat szkolny zaś zatrudniał średnio siedem osób, co również zostało udokumentowane listami obecności zatrudnionych osób w tym zakładzie. Warsztat naprawczy M. M. posiada "program gospodarki odpadami niebezpiecznymi powstającymi w wyniku działalności usługowo-handlowej", zatwierdzony decyzją Starosty Powiatu Brzeskiego z dnia [...], fakt ten został udokumentowany. W decyzji Starosty Brzeskiego zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi określono ilość odpadów niebezpiecznych poszczególnych rodzajów dopuszczonych do wytworzenia w ciągu roku. Za obiektywne przeszkody niewykonania wyroku uznać trzeba brak możliwości porównania ilości odpadów wytwarzanych przez aktualnego dzierżawcę firmę "[...]" M. z ilościami powstałymi w trakcie użytkowania warsztatu przez [...], gdyż z zeznań świadków wynika, że takie statystyki nie były ówcześnie prowadzone. Również nie mogła zostać wykonana szczegółowa analiza porównawcza dotycząca ilości zużytej wody oraz energii elektrycznej, ponieważ z zeznań świadków wynika, że nie była prowadzona taka statystyka. Przesłuchano w charakterze świadków pod odpowiedzialnością karną z art. 233 K.k. W.W. aktualnego dyrektora Zespołu Szkół [...] w G., Z.K. - pełniącego od dnia 1 marca 1989 r. do dnia dzisiejszego funkcję kierownika administracyjnego w Zespole Szkół [...] w G., J.J. - zatrudnionego od 1 września 2004 r. na stanowisku kierownika warsztatów Zespołu Szkół [...] w G., M.R., pierwszego właściciela i inwestora budowy zlokalizowanej przy ul. [...] (obecnie [...] i [...]) w G., W.S. - zamieszkałego od 1982 r. przy ul. [...] w G. (będącego stroną postępowania) oraz A. W. P. i M W. - zamieszkałych od 1989 r. przy ul. [...] w G. (będących stronami postępowania). Zeznania pozostałych przesłuchanych świadków zatrudnionych w Zespole Szkół [...] w G. pokrywają się w zależności od posiadanej wiedzy z zeznaniami Z.G. i A.S.. Umożliwiono stronom zapoznanie się z zebranym w toku postępowania materiałem dowodowym. Strony skorzystały z przysługującego im prawa. Biorąc pod uwagę zarzut A. W. P i M W., organ ponownie zgodnie z treścią art. 79 § 2 K.p.a. przesłuchał świadków W.W., J.J., Z.G., Z.K. oraz M.M., z udziałem wszystkich stron postępowania. W ocenie Sądu, opierając się na powyższym materiale dowodowym jednoznacznie można przyjąć, że wyposażenie warsztatu, zastosowany rodzaj urządzeń jak również rodzaj usług, zakres usług, ilość wykonywanych usług nie uległa zmianie. Warsztat dokonuje napraw pojazdów osobowych i dostawczych o masie do 3,5 tony, a samochody ciężarowe i autobusy tylko doraźnie, jak jego poprzednik. Również wyposażenie warsztatu nie uległo znacznym zmianom, gdyż rodzaj usług i ich zakres nie zmienił się. Dostrzec należy, iż na podstawie pozwolenia budowlanego w 1974 r., jak zeznał M.R., obiekt warsztatowy budowany był na potrzeby usług samochodowych, w tym diagnostykę samochodową. Sprzedał nieruchomość w 1976 r. wraz z rozpoczętą budową warsztatu Technikum Mechanizacji Rolnictwa w G.. Opracowany dokument z 29 marca 1984 r. "PROJEKT – Inwentaryzacja Architektoniczno-Konstrukcyjna" budynku "Stacja Diagnostyczna" dla Zespołu Szkół w G. wskazuje, że obiekt był przeznaczony do naprawy samochodów i składał się z części naprawczej i diagnostycznej. Za zasadne należy także uznać stanowisko organu odwoławczego, że nawet gdy w części obiektu przeznaczonego do wykonywania diagnostyki pojazdów został zmieniony sposób użytkowania przez Zespół Szkół [...] w G. ze stacji diagnostycznej na warsztat naprawy samochodów to nie naruszono art. 45 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., według którego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego rozumiano w szczególności, m. in. naruszenie warunków bezpieczeństwa pożarowego lub warunków zdrowotnych i higieniczno-sanitarnych (pkt 2) oraz zwiększenie lub zmianę układu obciążeń (pkt 3). Zarówno stacja diagnostyczna, jak i zakład naprawczy służy do obsługi samochodów, zatem budowa tego obiektu musiała uwzględniać wymagania budowlano – techniczne przewidziane dla tego typu budynków, co zresztą potwierdza "PROJEKT Inwentaryzacja -Konstrukcyjna" z 29 marca 1984 r. Idąc dalej, należy zauważyć, że przeprowadzona w dniu 4 listopada 2005 r. kontrola w obecności właściciela obiektu J.B. i dzierżawcy M.M. oraz A.W.-P. potwierdziła, że pomieszczenia te wykorzystywane są na potrzeby warsztatu usług samochodowych. Nie ujawniono żadnych zmiany wielkości lub układu obciążeń w momencie rozpoczęcia działalności przez aktualnego użytkownika przedmiotowego warsztatu w porównaniu z użytkowaniem obiektu przez Zespół Szkół [...] w G.. Konstrukcja budynku nie zmieniła się. Nie nastąpiła w tym obiekcie zmiana warunków zdrowotnych oraz higieniczno-sanitarnych, bezpieczeństwa pożarowego, zmiany warunków pracy, oraz zmiana warunków dotyczących ochrony środowiska w stosunku do uprzednio prowadzonej działalności usługowej w budynku stacji diagnostycznej pojazdów samochodowych wraz z warsztatem naprawczym. Zdaniem Sądu, zebrany w toku postępowania materiał dowodowy wykazuje, iż w spornym obiekcie nie nastąpiło zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, zebrane dokumenty poświadczają, że nie nastąpiło zwiększenie realizowanej działalności usługowej, która mogłoby spowodować niekorzystne dla otoczenia skutki, w szczególności w sferze warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych. Te okoliczności wynikają z zeznań świadków tj. byłych pracowników zatrudnionych w warsztacie Szkoły. Przyjdzie odnotować, iż warsztat naprawczy legitymuje się również wynikami badań środowiskowych w zakresie hałasu i natężenia hałasu, które nie stwierdzają przekroczenia dopuszczalnych norm. Zauważyć należy, że organ nadzoru nie mógł ustalać zakresu i wielkości usług świadczonych przez Spółkę jawną A. w okresie prowadzonego postępowania administracyjnego np. w postaci rocznego sprawozdania z działalności spółki, bilansu czy też sprawozdania finansowego, jak wskazano w wyroku z dnia 17 stycznia 2008 r., gdyż osobą prowadzącą warsztat naprawczy był dzierżawca M.M., a Spółka jest jedynie właścicielem obiektu. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, iż decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu wydano z naruszeniem art. 7 -10 K.p.a. Kontrolując działania organu Sąd stwierdził, że organ przeprowadził postępowanie z udziałem skarżących, zawiadomił pismem z dnia 17 czerwca 2009 r. wszystkie strony postępowania, w tym skarżących, na podstawie art. 10 K.p.a., o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Podnoszony zarzut przewlekłości prowadzonego postępowania w sytuacji wydania decyzji nie mógł zostać uwzględniony. W świetle przedstawionych wywodów Sąd nie mógł stwierdzić także naruszenia art. 71 ust. 2 Prawa budowlanego przez organ nadzoru., Ponownie trzeba zaakcentować że organ nadzoru umorzył postępowanie, gdyż uznał je za bezprzedmiotowe. , nie dopatrując się zmiany sposobu użytkowania obiektu w świetle art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego. Przepis art. 105 § 1 K.p.a. ma zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnoprawnego, czyli takiej sytuacji prawnej, w której organ administracji publicznej jest władny do skonkretyzowania sytuacji wynikających z prawa materialnego konkretnie wskazanego adresata. Akt administracyjny należy więc do kategorii zdarzeń prawnych wywołujących powstanie, zmianę lub ustanie stosunku prawnego. W przypadku, jeśli organ stwierdzi, po przeprowadzeniu właściwego postępowania, że brak jest podstaw prawnych i faktycznych do nałożenia obowiązku, jak to uczynił w niniejszej sprawie, ponieważ nie doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku po byłej stacji diagnostycznej pojazdów samochodowych wraz z warsztatem naprawczym, w którym obecnie prowadzona jest działalność usług samochodowych, miał obowiązek umorzyć postępowanie, czyli zakończyć postępowanie administracyjne z powodu braku przedmiotu toczonego postępowania. Na koniec zgodzić się należy z oceną skarżących, że obszernej decyzji brakuje spójności i nie wszystkie aspekty sprawy zostały prawidłowo i logicznie uzasadnione, lecz uchybienia te nie mogły doprowadzić do wyeliminowania z obiegu prawnego kontrolowanej decyzji. Nadto, Sąd nie mógł zgodzić się z argumentacją skarżących, jakoby twierdzenia w decyzjach organu nadzoru budowlanego są nieprawdziwe a dowody na które powołują się organy zostały sfałszowane zwłaszcza, że nie wskazują które ustalenia organów kwestionują, jak też które dowody są fałszywe. W tym stanie rzeczy, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a., gdyż wziął pod uwagę, że organy wykonały zalecenia opisanego wyroku, a rozstrzygnięcie organu odwoławczego w swojej istocie odpowiada prawu.