II SA/Op 360/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Niemodlinie z dnia 27 marca 2014 r., Nr LV/358/14, w przedmiocie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy postanawia: 1) umorzyć postępowanie, 2) zasądzić od Gminy Niemodlin na rzecz Wojewody Opolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania Wojewoda Opolski wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Niemodlinie z dnia 27 marca 2014 r., Nr LV/358/14, w sprawie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Niemodlin. Skarżący domagał się stwierdzenia nieważności tej uchwały z powodu istotnego naruszenia prawa. W § 3 uchwały zapisano bowiem, że wchodzi ona w życie z dniem jej podjęcia, czym zakwalifikowano ją do aktów kierownictwa wewnętrznego. Według organu nadzoru normy zawarte w uchwale rady gminy na podstawie art. 11 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U z 2013 r., poz. 856), zwanej dalej ustawą o ochronie zwierząt, są w znacznej części normami prawa miejscowego. Wobec tego uchwała ta powinna zawierać unormowania przewidujące jej publikację, jako aktu prawa miejscowego w wojewódzkim dzienniku urzędowym z zachowaniem odpowiedniego vacatio legis, gdyż jej wejście w życie jest uzależnione od publikacji w sposób określony w art. 4 ust. 1 oraz art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych. Jednocześnie organ nadzoru wskazał na kolejne naruszenie prawa w kwestionowanej uchwale. W § 5 ust. 3 i § 9 załącznika do uchwały postanowiono o opiece lekarza weterynarii nad zwierzętami bezdomnymi (§ 5 ust. 3) i przechowywaniu zwierząt gospodarskich we wskazanych gospodarstwach rolnych. Nie podano jednak konkretnego podmiotu zobowiązanego do zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej (w tym po wypadkach drogowych i dla zapewnienia usług sterylizacji) ani konkretnego adresu schroniska dla bezdomnych zwierząt, co narusza art. 11 w związku z art. 11 a ustawy o ochronie zwierząt. Wykładania celowościowa tych przepisów prowadzi do wniosku, że dla prawidłowej realizacji zadań własnych gminy w zakresie opieki nad zwierzętami bezdomnymi, właściwym jest jednoznaczne i konkretne określenie sposobu ich realizacji, w tym poprzez wskazanie konkretnych podmiotów z zakresu opieki weterynaryjnej i sprawujących opiekę. Organ nadzoru wniósł tez o zasądzenie na jego rzecz, jako strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Gmina Niemodlin wniosła o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego. Podniosła, że zaskarżona uchwała z dnia 27 marca 2014 r. została uchylona uchwałą Rady Miejskiej w Niemodlinie z dnia 26 czerwca 2014 r., Nr LX/383/14, którą jednocześnie na nowo uregulowano jej przedmiot. Uwzględniony został zatem zarzut skarżącego o niezkwalifikowaniu uchwały do aktów prawa miejscowego oraz wskazania konkretnego podmioty weterynaryjnego realizującego usługę sterylizacji i opieki po wypadkach drogowych oraz gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia dla zwierząt gospodarskich opieki. Gmina wyjaśniła też, że zaskarżona uchwała w okresie jej obowiązywania nie wywołała skutków prawnych. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, Wojewoda Opolskie w piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2014 r., przychylił się do wniosku Gminy o umorzenie postępowania. Zaznaczył, że uchwała Rady Miejskiej w Niemodlinie z dnia 15 lipca 2014 r., uchylająca zaskarżoną uchwałę, została zbadana pod względem legalności i nie wniesiono względem niej środków nadzorczych. Została ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego z dnia 4 lipca 2014 r. pod poz. 1705 i wejdzie w życie w dniu 19 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd umarza postępowanie, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1), w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2) oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Taką "inną przyczynę", stwarzającą podstawę do umorzenia postępowania w zawisłej przed sądem sprawie, stanowiło - w ocenie Sądu - podjęcie w dniu 26 czerwca 2014 r., przez Radę Miejską w Niemodlinie, uchwały Nr LX/383/14, którą uchylono zaskarżoną uchwałę Nr LV/358/14 z dnia 27 marca 2014 r. Gmina wyjaśniła też, że kwestionowana uchwała nie wywołała skutków prawnych w okresie jej obowiązywania. W konsekwencji działań podjętych przez Radę Miejską w Niemodlinie orzekanie w sprawie ze skargi Wojewody Opolskiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejską w Niemodlinie z dnia 27 marca 2014 r., Nr LV/359/14, stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość tę wywołało skuteczne wyeliminowanie zaskarżonej uchwały z porządku prawnego przez właściwy organ, oraz wskazanie przez ten organ, że zaskarżona uchwała nie wywołała w okresie do jej uchylenia skutków prawnych. Ponadto, również skarżący organ nadzoru przychylił się do wniosku Gminy o umorzenie postępowania . Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 201 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Art. 201 § 1 P.p.s.a. stanowi bowiem, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 P.p.s.a. Stosownie zatem do ww. przepisu skarżący, w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 P.p.s.a., ma możliwość ubiegania się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (por. postanowienie NSA z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt I OZ 1075/09 – LEX 582892; postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FZ 84/11 – LEX 783858). W przypadku uwzględnienia przez organ administracji wniesionej do sądu skargi w rybie art. 54 § 3 P.p.s.a., a taka sytuacja zaistniała w sprawie, wojewódzki sąd administracyjny zobowiązany jest wydać na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., postanowienie o umorzeniu postępowania sądowego z powodu jego bezprzedmiotowości, jednocześnie zasądzając na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, stosownie do treści art. 201 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I FZ 503/11 – LEX 1103918). Sąd mając na uwadze to, że skarżący przychylił się do wniosku o umorzenie postępowania z jego skargi, dopiero wówczas, gdy Rada Miejska w Niemodlinie podjęła uchwałę, która w całości uwzględniała zarzuty skargi, tj. nowa uchwała podjęta została w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., a postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe zasądził na rzecz skarżącego minimalne koszty postępowania, które stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) wynoszą 240 zł. Paragraf 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia stanowi bowiem, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w innej sprawie - 240 zł. Zaważył nadto Sąd, że w istocie przegraną stroną procesu jest organ, który – w wyniku wniesienia skargi przez skarżącego - usunął stan niezgodności z prawem. Stąd też brak było podstaw prawnych do tego, aby zgodnie z wnioskiem Gminy Niemodlin nie obciążać jej kosztami postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.