II SA/Op 360/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 12 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych postanawia: odrzucić skargę. W dniu 12 lipca 2017 r. wpłynęły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, dokumenty odnoszące się do zatrudnienia M. K., złożone bezpośrednio w siedzibie Sądu w dniu 12 lipca 2017 r. Powyższa korespondencja została zarejestrowana pod sygn. Wydz.II/Og 114/17, a wobec braku jakiegokolwiek pisma przewodniego, na skutek zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 12 lipca 2017 r., wezwano skarżącego do wyjaśnienia w terminie 7 dni, w jakim celu - dnia 12 lipca 2017 r., zostały złożone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu kserokopie pism, w tym decyzji dotyczącej uznania M. K. za osobę bezrobotną. W szczególności Sąd zobowiązał ww. do wyjaśnienia we wskazanym terminie, czy intencją skarżącego było wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargi na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 12 czerwca 2017 r., nr [...] i oświadczenia w związku z tym, czy skarga taka została złożona za pośrednictwem organu, a przekazane kserokopie dokumentów powinny zostać załączone do akt tej sprawy. Ponadto Sąd poinformował, że do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu do chwili obecnej taka skarga nie została przez Wojewodę Opolskiego przekazana, a w tutejszym Sądzie nie zarejestrowano także żadnej innej skargi M. K. Sąd wskazał także, że jeśli intencją skarżącego było wniesienie do tut. Sądu skargi, która nie została do chwili obecnej złożona za pośrednictwem organu, to dla jej skutecznego wniesienia konieczne jest jednoznaczne wyrażenie woli w tym zakresie w określonej formie pisemnej, stosownie do wymogów ustalonych w art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, M. K. w piśmie z dnia 20 lipca 2017 r. oświadczył, że jego intencją było złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 12 czerwca 2017 r., nr [...]. Oświadczył także, że nie złożył tejże skargi za pośrednictwem organu, lecz uznał, że wniesienie jej bezpośrednio do Sądu będzie jej zaskarżeniem. Wskazał także, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem decyzji, ponieważ na jej podstawie nie przysługuje mu zasiłek z tytułu posiadania statusu bezrobotnego. W dniu 21 lipca 2017 r. tut. Sąd przekazał skargę M. K. do organu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i przesłania akt administracyjnych (por. sygn. akt II DK/Op 8/17). Wojewoda Opolski przesyłając akta administracyjne i odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w danej sprawie. Ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), dodano w art. 9 pkt 4 ww. ustawy zmieniającej do art. 53 P.p.s.a. paragraf 4, który stanowi, że termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. Jednocześnie, stosownie do art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Ww. ustawa zmieniająca, zgodnie z jej przepisem art. 18 weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. W niniejszej sprawie decyzja stanowiąca przedmiot zaskarżenia wydana została przez organ drugiej instancji w dniu 12 czerwca 2017 r., a zatem skarżący uprawniony był do wniesienia skargi wprost do sądu administracyjnego, pomimo brzmienia przepisu art. 54 § 1 P.p.s.a. przewidującego, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Dodać należy jednocześnie, że w świetle art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd zobowiązany jest odrzucić skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Tak sformułowany zapis jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje bez względu na okoliczności sprawy. Dokonując oceny zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia skargi stwierdzić należy, iż skarga złożona została po terminie do jej wniesienia. Przedmiotowa skarga dotyczy aktu wydanego przez organ administracji publicznej, tj. decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 12 czerwca 2017 r. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie dowody zawarte w aktach administracyjnych jednoznacznie świadczą, że zaskarżona decyzja została przesłana przez organ na właściwy adres i pod tym adresem doręczona osobiście skarżącemu w dniu 16 czerwca 2017 r., za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. W treści decyzji zamieszczono prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu. W związku z powyższym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, określony w art. 53 § 1 P.p.s.a., rozpoczął bieg w dniu następnym po dniu doręczenia zaskarżonej do tut. Sądu decyzji, tj. w dniu 17 czerwca 2017 r., i upłynął z dniem 16 lipca 2017 r. Zważywszy, że ostatni dzień tak obliczonego terminu przypadał na dzień 16 lipca 2017 r., będący niedzielą - termin ten upływał z dniem 17 lipca 2017 r. (poniedziałek), stosownie do art. 83 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. W niniejszej sprawie, M. K. złożył w tut. Sądzie w dniu 12 lipca 2017 r., a więc w terminie otwartym do złożenia skargi na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 12 czerwca 2017 r., plik dokumentów stanowiących kserokopie. Czynności tej nie można uznać jednak za skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego, gdyż w złożonych kopiach dokumentów brak było jakiegokolwiek pisma strony, które zawierałoby minimum elementów wymaganych przepisami prawa. Zważyć bowiem trzeba, że skarga do sądu administracyjnego, jako pierwsze pismo skarżącego powinna czynić zadość wymaganiom formalnym, określonym w art. 46 § 1 - 3 P.p.s.a. oraz zawierać elementy określone w art. 57 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2005 r., sygn. akt sygn. akt II OSK 41/05). Zgodnie z art. 46 § 1 P.p.s.a., skarga jak każde pismo procesowe powinna spełniać ściśle określone warunki formalne, tj. powinna zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowana, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. Ponadto, stosownie do przywołanego art. 57 P.p.s.a. skarga powinna zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Szczególnie znaczące dla Sądu przy ocenie intencji wnoszącego pismo, jest oznaczenie rodzaju tego pisma (art. 46 § 1 pkt 2), bowiem tylko w ten sposób Sąd może prawidłowo rozpatrzeć zgłoszone żądanie i właściwie nadać bieg sprawie. Owo oznaczenie następuje przez wskazanie nazwy, jaką pismu nadają przepisy P.p.s.a., a obowiązek ten można sprowadzić do zatytułowania pisma zgodnie z jego treścią i celem. Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie może modyfikować treści żądania strony, czy domyślać się intencji autora pisma, lecz jest związany jego treścią (tak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OZ 260/07). Wskazane powyżej przesłanki dopuszczalności zaskarżenia, wskazują wyraźnie na warunki wymagane przez przepisy prawa do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego, jako pisma procesowego. Pismo strony musi jednak zachowywać minimum elementów formalnych, pozwalających na nadanie mu prawidłowego biegu. Dokonane zatem przez M. K. czynności złożenia szeregu odpisów dokumentów pochodzących z różnych źródeł (w tym od różnych organów administracji i podmiotów), bez jakiegokolwiek pisma przewodniego i jednoznacznego oświadczenia wnoszącego, czego od Sądu się domaga, nie może zostać uznane w świetle powyższych ustaleń, za wniesienie skargi. Podkreślić należy, że owa czynność nie może zostać uznana nawet za wniesienie pisma (skargi) z brakami formalnymi, podlegającymi uzupełnienia w trybie art. 47 P.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (odrzucenia skargi). Wraz z wyżej opisanymi dokumentami nie wpłynęło bowiem żadne pismo M. K., a dane dotyczące jego samego wynikały wyłącznie z przedłożonych odpisów dokumentów. Z tych względów dopiero pismo z dnia 20 lipca 2017 r., jako odpowiedź udzielona na zapytanie Sądu o sprecyzowanie intencji M. K., mogło zostać uznane za jego oświadczenie woli, a w konsekwencji skargę do sądu administracyjnego. Pismo to zostało jednak wniesione w dniu 20 lipca 2017 r., a zatem z uchybieniem terminu do złożenia skargi na kwestionowaną decyzję Wojewody Opolskiego, który to termin upłynął, o czym była mowa wyżej - w dniu 17 lipca 2017 r. W tych okolicznościach stwierdzić trzeba, że wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem ustawowego terminu, przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Tym samym w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka odrzucenia skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.