II SA/Op 363/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na skutek wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy postanawia: ustanowić dla skarżącego radcę prawnego. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 czerwca 2017 r. Skarżący w dniu 16 sierpnia 2017 r. złożył w tut. Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez wyznaczenie radcy prawnego z urzędu. Uzasadniając wniosek wskazał, że jest osoba niewidomą, inwalidą z I grupą. Podał, że zamieszkuje sam, nie posiada żadnego majątku ruchomego, czy nieruchomego. Według jego oświadczenia złożonego w rubryce nr 10 wniosku, obecnie ma on dochody z tytułu renty socjalnej w kwocie 481 zł, dodatek pielęgnacyjny 153 zł, czyli łącznie dysponuje miesięcznie kwotą 634 zł. Na leczenie wydaje około 200 zł miesięcznie, oprócz tego musi kupować żywność nadającą się do jedzenia bez przygotowania, co miesiąc składa wniosek z funduszu rządowego na dożywianie 130 zł. Mieszka w mieszkaniu kwaterunkowym z Urzędu Miasta [...], zadłużonym na ponad 15.000 zł. MOPS w [...] odmówił mu pomocy na czynsz, 13 września 2017 r. odbędzie się sprawa o eksmisję. Skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego. Według natomiast art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże ona, że nie jest wstanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący wykazał, że obecnie ma 634 zł miesięcznego dochodu z zasiłków. Referendarz sądowy nie wzywał skarżącego do wykazania dodatkowych informacji odnośnie jego sytuacji materialnej, uznał bowiem, że z uwagi na względy ekonomii procesowej, posłuży się dokumentami znajdującymi się w załączonych do sprawy aktach administracyjnych, jako wystarczającymi do jej uprawdopodobnienia. Jak przyjęło się natomiast w orzecznictwie sądowym sąd jest uprawniony do oceny sytuacji finansowej strony w oparciu o zawarte we wniosku oświadczenie strony i dowody przedstawione przez nią w konkretnej sprawie, a także o fakty znane sądowi z urzędu, np. okoliczności wynikające z dokumentów zawartych w aktach innych postępowań z udziałem wnioskodawcy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2010 r., sygn. akt I GZ 360/10, System Informacji Prawnej Lex nr 741357). Dokumentem potwierdzającym sytuację materialną i stan zdrowia skarżącego jest znajdująca się w aktach zaskarżona decyzja z dnia 30 czerwca 2017 r. W ocenie referendarza, należy stwierdzić, bez głębszej analizy wydatków skarżącego, że sam fakt kształtowania się jego dochodów na poziomie 634 zł, pozwala na uznanie, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku swojego utrzymania koniecznego. Szczególnie, że jest osobą trwale niepełnosprawną, niezdolną do podjęcia pracy. Sytuacja materialna skarżącego uprawnia go zatem do przyznania mu prawa pomocy w zakresie przez niego żądanym i orzekający postanowił ustanowić dla niego radcę prawnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 1 i 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.