II SA/Op 367/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk (spr.) Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Protokolant Referent stażysta Marta Kubiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 października 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. Wnioskiem z dnia 2 grudnia 2013 r. J. M. - działając jako kurator M. M., wystąpiła w jego imieniu o przyznanie mu zasiłku okresowego. Wyjaśniła, że M. M. jest osobą niepełnosprawną intelektualnie, prowadzącą samodzielnie gospodarstwo domowe i aktualnie przebywa w domu pomocy społecznej. Na jego dochód składa się zasiłek stały i zasiłek pielęgnacyjny, z którego 70% przekazywany jest na pokrycie kosztów pobytu w domu pomocy społecznej, zatem pozostałe do dyspozycji środki nie są wystarczające na zabezpieczenie podstawowych potrzeb, których nie pokrywa placówka opiekuńcza. Po przeprowadzeniu w dniu 13 grudnia 2013 r. wywiadu środowiskowego z opiekunem strony – J. M., decyzją z dnia 20 grudnia 2013 r., nr [...], Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, działający z upoważnienia Burmistrza Nysy, odmówił przyznania M. M. zasiłku okresowego. Decyzja wydana została na podstawie art. 2, art. 8 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182) zwanej ustawą. W uzasadnieniu organ odnotował uprawnienie J. M. do reprezentowania strony, potwierdzone zaświadczeniem wystawionym przez Sąd Rejonowy w Wieluniu Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia [...] września 2012 r., sygn. akt [...]. Organ wskazał, że kryterium dochodowe - od spełnienia którego ustawodawca uzależnił przyznanie wnioskowanego świadczenia - dla M. M. wynosi 542 zł. Ustalono, że w listopadzie 2013 r., tj. miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku dochód strony wynosił 542 zł. Składały się na niego: zasiłek stały w kwocie 389 zł, przyznany decyzją z dnia 17 grudnia 2012 r., która następnie została zmieniona decyzją z dnia 15 marca 2013 r. (zmiana dotyczyła sposobu wypłaty zasiłku) i decyzją z dnia 6 maja 2013 r. (zmiana dotyczyła wysokości świadczenia i ustalenia go w kwocie 389 zł) oraz zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł, przyznany decyzją z dnia 25 marca 2013 r., na okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do 31 marca 2014 r. Powołując się na regulację art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy, organ wyliczył, że różnica między kryterium dochodowym strony, a jej dochodem w kwocie wynosi 0 zł. W świetle powyższego organ uznał, że nie ma podstaw do przyznania M. M. zasiłku okresowego. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy zasiłek okresowy przysługuje jeżeli dochód jest niższy od właściwego kryterium, a przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 8 ust. 1 ustawy, który uzależnia przyznanie świadczeń od nieprzekraczania tego kryterium. Informacyjnie organ wskazał na wysokość środków jakie otrzymał na wypłatę zasiłków okresowych. Wyjaśnił również, że osoby ubiegające się o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej muszą liczyć się z tym, że nie każdy ich wniosek i nie w pełnym zakresie zostanie uwzględniony. Rodzaj, forma i rozmiar pomocy uzależnione sa bowiem nie tylko od okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale także od możliwości finansowych ośrodka. W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji J. M., działająca za M. M., zakwestionowała wliczenie do dochodu strony zasiłku pielęgnacyjnego i w związku z tym podniosła, że ustalony przez organ stan faktyczny sprawy oraz dokonana przez organ wykładnia przepisów prawa, w tym art. 3 ustawy, są błędne. Wniosła też o zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa. Decyzją z dnia 23 kwietnia 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powołując się na zebrany w sprawie materiał dowodowy i opisując przebieg postępowania, na podstawie ustaleń organu pierwszej instancji Kolegium uznało, że decyzja odmawiająca przyznania zasiłku M. M. odpowiada prawu. Wskazując na regulacje art. 38 ustawy, organ odwoławczy wyjaśnił, że niezależnie od zaistniałych trudności życiowych organ przyznający świadczenie w formie zasiłku okresowego obowiązany jest odmówić przyznania tego świadczenia osobie samotnie gospodarującej, jeśli jej dochód nie jest niższy od ustawowego kryterium dochodowego wynoszącego 542 zł. Na podstawie przepisów art. 8 ust. 3 i ust. 4 ustawy stwierdzono, że zasiłek pielęgnacyjny, jako niewymieniony w art. 8 ust. 4 ustawy, podlega wliczeniu do dochodu osoby ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej a przyjęta w tym zakresie interpretacja przepisu art. 8 ust. 3 ustawy jest zgodna z orzecznictwem sądów administracyjnych. Odnosząc się do sytuacji osobistej strony Kolegium przyjęło, że częściowo ubezwłasnowolniony M. M., ubiegał się o przyznanie zasiłku okresowego ze względu na niepełnosprawność. Z wywiadu środowiskowego wynika, że przebywa on w Domu Pomocy Społecznej i tam prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Jest osobą niepełnosprawną, schorowaną, bierną zawodowo, nieposiadającą majątku. Legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i nie posiada uprawnień do świadczeń emerytalno-rentowych. Utrzymuje się z zasiłku stałego i zasiłku pielęgnacyjnego, wypłacanych w łącznej kwocie 542 zł. Wobec tego, że dochód ten w listopadzie 2013 r. nie był niższy lecz równy kwocie kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy zasadnie odmówiono stronie przyznania wnioskowanego zasiłku. Kryterium dochodowe jest bowiem przesłanką warunkującą przyznanie świadczenia tego rodzaju, a jej niespełnienie pozbawia organ możliwości przyznania zasiłku okresowego, nawet jeżeli wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji życiowej. Działając na wniosek ubiegającego się o przyznanie świadczenia organ nie ma przy tym obowiązku wypowiadania się odnośnie kwestii zastosowania art. 41 pkt 2 ustawy zwłaszcza w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, z żadnego dowodu nie wynika, by strona oczekiwała pomocy, którą następnie należy zwrócić. W świetle dokonanej oceny organ odwoławczy uznał, że zarzuty odwołania nie są zasadne. Co do wniosku o zasądzenie kosztów na rzecz kuratora, powołując się na art. 263 w zw. z art. 56 K.p.a. organ wyjaśnił, że skoro sprawa toczyła się na wniosek kuratora brak jest podstaw do zastosowania tych przepisów. W postępowaniu administracyjnym nie mają bowiem zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2013r., poz. 1476 ). Wnioskiem z dnia 19 maja 2014 r. J. M. wystąpiła w imieniu M. M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II SO/Op 41/14, Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu ustanowił dla M. M. adwokata. Następnie, pełnomocnik M. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 kwietnia 2014 r. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi pełnomocnik jednocześnie wniósł skargę, w której zarzucił decyzji Kolegium naruszenie art. 8 ust. 1 i ust. 3 ustawy, przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na przyjęciu, że zasiłek pielęgnacyjny jest uwzględniany przy obliczaniu dochodu osoby samotnie gospodarującej, a tym samym naruszenie art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy, przez przyjęcie, że skarżący nie spełnia wymogów nałożonych powołanym przepisem. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów świadczonej z urzędu pomocy prawnej, pełnomocnik skarżącego wskazał, że regulacja zezwalająca na wliczenie zasiłku pielęgnacyjnego do dochodu stanowi naruszenie prawa i interesów osoby chorej, która nie jest w stanie sprostać wygórowanym i krzywdzącym uregulowaniom art. 8 ustawy, a tym samym spełnić wymogów art. 38 ust. 1 ustawy. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu podtrzymało w całości argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Op 367/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu orzekł o przywróceniu terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego i trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku natomiast braku wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a, skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 23 kwietnia 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania skarżącemu świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz na zasadzie art. 135 P.p.s.a. decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja wydana przez organ pierwszej instancji, odpowiadają przepisom prawa. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, która określa zasady przyznawania pomocy społecznej. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, służy ona wspieraniu osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwieniu im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być jednak odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy). Jedną z form pomocy społecznej, której rodzaje określone zostały w art. 36 ustawy, jest świadczenie pieniężne w postaci zasiłku okresowego (art. 36 pkt 1 lit. b ustawy). Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 ustawy, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Na gruncie powołanego przepisu zauważyć należy, że szczególne okoliczności, których wystąpienie uprawnia do zasiłku okresowego wskazane zostały przez ustawodawcę jedynie przykładowo. Przyjąć tym samym trzeba, że każda trudna sytuacja, połączona z niemożliwością jej przezwyciężenia będzie uprawniała do otrzymania tego świadczenia. Przyznanie jednak określonego świadczenia w każdym przypadku uzależnione będzie od spełnienia obligatoryjnej przesłanki, jaką jest uzyskanie dochodu niższego od kryterium dochodowego, wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy. Oznacza to, że niezależnie od zaistniałych trudności życiowych organ przyznający świadczenia z pomocy społecznej obowiązany będzie odmówić przyznania zasiłku okresowego osobie samotnie gospodarującej, jeśli jej dochód nie będzie niższy od ustawowego kryterium dochodowego. Niespełnienie wskazanego wymogu bezwzględnie wyłącza przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego. Odnosząc się do przesłanki w postaci kryterium dochodowego wskazać trzeba, że zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823), kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł. Zaakcentowania wymaga także okoliczność, że ustawa precyzyjnie określa sposób ustalania przez organy dochodu osób ubiegających się o przyznanie świadczenia. Ogólna definicja dochodu dla celów pomocy społecznej ujęta została w art. 8 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, jak również kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Wszystkie składniki dochodu ustala się według zasad określonych w zapisach zawartych w art. 8 ustawy. W przepisie art. 8 ust. 4 ustawy, ustawodawca wskazał, że do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się: jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, zasiłku celowego, pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty, wartości świadczenia w naturze, świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych, dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego. Z przywołanych powyżej przepisów bezsprzecznie wynika, iż w art. 8 ust. 4 ustawy enumeratywnie zostały wyliczone przychody, które na potrzeby ustalenia spełniania kryterium dochodowego nie podlegają zaliczeniu do dochodu ustalonego zgodnie z przepisem art. 8 ust. 3 ustawy. Zatem katalog przychodów określonych w tym przepisie ma charakter zamknięty, co oznacza, że organ administracji przyznający świadczenia nie ma żadnej swobody w zakresie ustalania dochodu osoby, w tym również wykraczania poza katalog przychodów w nim określonych i niezaliczenia do dochodu osoby samotnie gospodarującej - zasiłku pielęgnacyjnego. Bezsprzecznie zasiłek pielęgnacyjny podlega zaliczeniu do dochodu warunkującego przyznanie prawa do zasiłku okresowego, co w sposób jednoznaczny wynika z treści art. 8 ust. 3 i 4 ustawy. Nie jest bowiem wymieniony w art. 8 ust. 4 ustawy wśród świadczeń, które nie podlegają wliczeniu do dochodu ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 3 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 1901/11, LEX nr 1145078; a także wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt IV SA/Wr 784/10 oraz z dnia 5 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 489/07 - dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew zatem zarzutom skargi przywołane uregulowania prawne uzasadniają stwierdzenie, że w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły wysokość dochodu skarżącego na kwotę 542 zł przyjmując, że składa się on z zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł oraz zasiłku stałego w wysokości 389 zł miesięcznie. Z art. 8 ust. 10 ustawy jednoznacznie wynika, że dochody ze wszystkich źródeł podlegają zsumowaniu. Prawidłowo także organy stosując art. 8 ust. 3 ustawy, przyjęły dochód skarżącego z miesiąca listopada, a więc miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku o przyznanie pomocy. W ocenie Sądu, stwierdzić również trzeba, że podjęcie rozstrzygnięcia merytorycznego nastąpiło po dokonaniu wnikliwych ustaleń co do okoliczności faktycznych, na podstawie oceny uwzględniającej zgromadzony materiał dowodowy. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej, przy czym rozstrzygnięcie podjęto po przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego, wymaganego na mocy art. 106 ust. 4 ustawy. W postępowaniu tym ustalono zarówno sytuację osobistą, jak i majątkową skarżącego. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozpoznania wniosku strony i podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku okresowego. Nie zostały przy tym ujawnione jakiekolwiek okoliczności mogące poddawać w wątpliwość ustalony stan faktyczny. Odnotowania także wymaga, że organ odwoławczy, stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a., odniósł się do zarzutu odwołania i zajął w tym zakresie trafne stanowisko. Reasumując, skonstatować należy, że organy orzekające oceniły materiał dowodowy zgodnie z zasadami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej, a więc zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Z uwagi na ujawnione okoliczności, prawidłowo też odmówiły skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w formie zasiłku okresowego. Skarżący nie spełnił bowiem warunków do uzyskania tej formy pomocy, gdyż jego dochód wynoszący 542 zł jest równy kryterium dochodowemu osoby samotnie gospodarującej, odpowiadającemu kwocie 542 zł. Natomiast, jak zaznaczono wyżej, kryterium dochodowe jest przesłanką warunkującą przyznanie spornego świadczenia, co oznacza, że niespełnienie tego kryterium pozbawia organ możliwości przyznania zasiłku okresowego, nawet jeżeli wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji życiowej. Dodatkowo podzielić też należy pogląd przytoczony w zaskarżonej decyzji, że organy działając na wniosek ubiegającego się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej, nie mają obowiązku wypowiadania się odnośnie kwestii zastosowania art. 41 pkt 2 ustawy, który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową (por. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 406/12, zamieszczony na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, skoro w niniejszej sprawie skarżący wyraźnie wystąpił o przyznanie zasiłku okresowego i z żadnego dowodu nie wynika, by oczekiwał pomocy, którą następnie należy zwrócić, zatem za prawidłowe trzeba uznać postępowanie organów orzekających, bowiem rozpatrywały sprawę zgodnie z żądaniem skarżącego zawartym w złożonym wniosku. Co do zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia prawa i interesów osoby chorej, przez regulacje ustawowe zezwalające na wliczenie zasiłku pielęgnacyjnego do dochodu wskazać z kolei należy, że zgodnie z art. 188 Konstytucji RP oraz art. 1 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102, poz. 643, z późn. zm.), organem władzy sądowniczej powołanym do badania zgodności przepisów ustaw z Konstytucją jest Trybunał Konstytucyjny. Stosownie do art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym oraz art. 193 Konstytucji RP sąd administracyjny może natomiast przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jedynie w sytuacji, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W niniejszej sprawie, wobec braku wątpliwości interpretacyjnych, co do treści art. 8 ust. 3 i 4 ustawy, Sąd nie znalazł wystarczającej podstawy do wystąpienia z pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono o jej oddaleniu. ----------------------- 8