II SA/Op 369/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi J. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego dane zawarte w utraconym dowodzie rejestracyjnym oddala skargę. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium w Opolu (dalej zwane Kolegium lub SKO) z dnia 31 maja 2017 r., nr [...], wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., obecnie: tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1257- dopisek Sądu, dalej jako K.p.a.), utrzymujące w mocy postanowienie, działającego z upoważnienia Starosty Oleskiego, Naczelnika Wydziału Komunikacji i Transportu z dnia 7 kwietnia 2017 r., nr [...], o odmowie wydania zaświadczenia w przedmiocie potwierdzenia danych zawartych w utraconym dowodzie rejestracyjnym wydanym dla przyczepy marki Autosan nr rej. [...], nr ramy [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. J. C., pismem z dnia 12 lutego 2017 r. zwrócił się do Starosty Oleskiego o udzielenie informacji "na temat otrzymanego dowodu rejestracyjnego przyczepy nr rej. [...]". Podał, że w trakcie wizyty w siedzibie organu powiadomiono go, iż przyczepa ta stanowi aktualnie własność jego syna – P. C., w związku z przekazaniem mu gospodarstwa rolnego w 1996 r. Skarżący nie zgodził się, że przyczepa była przedmiotem darowizny, bowiem, jako odrębna - na skutek rejestracji - ruchomość, nie jest objęta aktem notarialnym. W odpowiedzi na ww. pismo strony organ pierwszej instancji poinformował, że nie jest właściwy do rozstrzygania "kwestii własności pojazdów", ale w jego ocenie treść § 7 przedłożonej kserokopii umowy darowizny przesądza, iż sporna przyczepa została przekazana P. C. Zaznaczył organ, że ostateczne wyjaśnienie tej sprawy należy do kompetencji sądu lub notariusza. Wnioskiem z 29 marca 2017 r. J. C. zwrócił się do Starosty Oleskiego o "dostarczenie zaświadczenia własności przyczepy o nr [...]", podkreślając, że w dalszym ciągu stanowi ona przedmiot jego własności, potwierdzeniem czego jest zapis w umowie darowizny o przekazaniu synowi wyłącznie ciągnika marki [...]. W końcowej części podania strona wniosła o "wskazanie stanu faktycznego przyczepy", powołując się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2017 r., nr [...], działający z upoważnienia Starosty Oleskiego, Naczelnik Wydziału Komunikacji i Transportu odmówił J. C. wydania zaświadczenia w przedmiocie potwierdzenia danych zawartych w utraconym dowodzie rejestracyjnym wydanym dla przyczepy marki Autosan nr rej. [...] nr ramy [...]. W uzasadnieniu organ podał, że o wydanie zaświadczenia w trybie § 8 ww. rozporządzenia może ubiegać się tylko właściciel pojazdu. Stwierdził, że w sprawie taka sytuacja nie zachodziła, ponieważ, mimo iż nie nastąpiła jakakolwiek zmiana w danych ewidencji pojazdów, kwestia własności spornej przyczepy jest niewątpliwa, gdyż umową darowizny zawartą w formie aktu notarialnego w dniu 2 sierpnia 1995 r. J. C. (wraz z małżonką) przeniósł na rzecz następcy własność nieruchomości oraz inwentarza żywego i martwego. Starosta Oleski, przywołując art. 55³ Kodeksu cywilnego oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne, wywiódł, że gospodarstwo rolne, jako zespół składników majątkowych, nawiązujące do konstrukcji przedsiębiorstwa w znaczeniu przedmiotowym, stanowi jeden przedmiot obrotu, a w konsekwencji obejmuje wszystkie składniki wchodzące w skład inwentarza martwego, w tym przyczepę. We wniesionym zażaleniu J. C. wniósł o uchylenie lub zmianę, "na jego korzyść" zaskarżonego postanowienia, argumentując swoje stanowisko tym, że w dalszym ciągu "uważa się" za właściciela przyczepy objętej wnioskiem z 29 marca 2017 r. Podkreślił, że gdyby jego zamiarem było przekazanie przyczepy synowi, w akcie notarialnym znalazłby się zapis odpowiadający jego woli w tym zakresie. Opisanym na wstępie postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż podano w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w pierwszej kolejności wskazał, że zasady dotyczące wydawania zaświadczeń zostały uregulowane w dziale VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Wydanie zaświadczenia może nastąpić, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1) lub kiedy dana osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny (art. 217 § 2 pkt 2). W dalszej kolejności Kolegium przywołało brzmienie art. 218 K.p.a. i art. 219 K.p.a. oraz wskazaną w podstawie prawnej kwestionowanego postanowienia treść regulacji § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1038). Następnie zaznaczyło, że w przedmiotowej sprawie, J. C. domagał się "dostarczenia zaświadczenia własności przyczepy nr [...]" i "wskazania stanu faktycznego przyczepy (własności)". Kolegium odnotowało, że dokumentacja sprawy zawiera wyciąg z rejestru pojazdów zarejestrowanych przez Starostę Oleskiego, potwierdzający okoliczność rejestracji przedmiotowej przyczepy na rzecz J. C. oraz kserokopię umowy darowizny w formie aktu notarialnego z 2 sierpnia 1996 r., Rep. A. nr [...], o przekazaniu przez J. C. - synowi P. C., w trybie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników, gospodarstwa rolnego. Zauważyło, że w § 7 ww. umowy strony postanowiły, iż przeniesienie własności nieruchomości na rzecz następcy następuje wraz z przeniesieniem własności inwentarza żywego i martwego, w tym ciągnika marki [...]. Kolegium dodało, że z zapisu tego organ pierwszej instancji wywiódł, że skoro w pojęciu inwentarza martwego mieści się przyczepa do ciągnika, to jej właścicielem od 2 sierpnia 1996 r., mimo braku odpowiedniego zgłoszenia w tym zakresie, jest P. C., a nie wnioskodawca i dlatego odmówiono wydania zaświadczenia potwierdzającego dane zawarte w utraconym dowodzie rejestracyjnym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że zarówno we wniosku inicjującym postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem, jak i w zażaleniu, strona wniosła o potwierdzenie, że jest właścicielem przyczepy nr rej. [...], zaś Starosta Oleski, wbrew jednoznacznej treści podania, dokonał wykładni tekstu § 7 umowy darowizny, czyniąc przedmiotem postępowania prawo podmiotowe wnioskodawcy, tj. prawo własności przyczepy. Według SKO, z normy art. 217 i nast. K.p.a. wynika, że postępowanie w zakresie wydawania zaświadczeń winno zmierzać do potwierdzenia stanu faktycznego i prawnego na podstawie posiadanych przez organ dokumentów, stąd możliwość przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadza się w rzeczywistości do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, oraz do wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Zaświadczenie, jako akt wiedzy organu, a nie jego woli, nie rozstrzyga żadnej sprawy. W przekonaniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, organ administracji publicznej nie jest uprawniony do rozstrzygania w przedmiocie prawa własności. Nie przeprowadza wykładni przepisów prawa materialnego, ani zapisów umów notarialnych, uprawniony do tego jest wyłącznie sąd. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że wobec treści wniosku J. C. domagającego się wydania zaświadczenia o przysługującym mu prawie własności do przyczepy nr rej. [...], należało odmówić wydania żądanego dokumentu. W skardze J. C. wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia w całości, podnosząc zarzut naruszenia art. 7 K.p.a, art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, jak również błędną jego ocenę. Podkreślił, że nie zgadza się z tezą, że organy administracji nie są uprawnione do decydowania w kwestii, co jest a co nie jest własnością strony postępowania. Podtrzymał swoje stanowisko, że przedmiotowa przyczepa (nr [...]) stanowi jego własność, z uwagi na to, że nie wchodziła w skład gospodarstwa rolnego, które zostało podarowane synowi skarżącego. Podkreślił, że przyczepa nie została wymieniona w akcie darowizny, więc nadal jest jego własnością. W jego przekonaniu, organy administracji nie zauważyły, że ruchomość ta wskutek zarejestrowania została wyodrębniona w majątku skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Kolegium zaakcentowało, że w skarżonym postanowieniu przywołano inną argumentację niż organ pierwszej instancji w swoim rozstrzygnięciu, odmowne załatwienie wniosku uzasadniając faktem, przekazania przedmiotowej przyczepy synowi skarżącego. Kolegium podkreśliło, że skarżący nie zwrócił uwagi na odmienne uzasadnienia rozstrzygnięć obu organów. W szczególności skarżący nie zwrócił uwagi, że Kolegium nie odniosło się do tego, kto jest właścicielem przyczepy. Skoncentrowało się natomiast na treści wniosku, w którym strona domaga się stwierdzenia, że jest właścicielem przyczepy marki Autosan nr rej. [...]. Kolegium powtórzyło, że skoro organ administracji publicznej nie jest właściwy do rozstrzygania w przedmiocie własności przyczepy, gdyż kwestia ta należy do kognicji sądu powszechnego, to brak jest podstaw prawnych do wydania zaświadczenia o żądanej przez J. C. treści. Właśnie z tych powodów Kolegium postanowiło o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia (sentencji) organu pierwszej instancji, mimo odrębnych przyczyn odmowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego w dacie wydania zaskarżonego aktu, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa procesowego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracyjną następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że akt ten nie narusza prawa a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dodać trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 3 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na postanowienia wydane przez organ administracji, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu. Przypomnienia wymaga, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 maja 2017 r., nr [...], które organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy postanowienie wydane z upoważnienia Starosty Oleskiego z dnia 7 kwietnia 2017 r., nr [...], wydane w oparciu art. 219 w zw. z art. 218 § 1 i 2 K.p.a., odmawiające wydania zaświadczenia w przedmiocie własności przyczepy marki Autosan nr rej. [...]. Dokonując analizy przepisów regulujących wydawanie zaświadczeń wskazać należy, że w myśl art. 217 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie (§ 1). Zaświadczenie takie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (§ 2). Przepis ten przewiduje zatem dwie odrębne sytuacje, w których organ administracji publicznej zobowiązany jest wydać zaświadczenie: gdy wymaga tego przepis prawa oraz gdy żąda tego wnioskodawca powołując się na swój interes prawny. Do drugiego z tych stanów faktycznych nawiązuje przepis art. 218 § 1 K.p.a. przewidujący, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Natomiast art. 218 § 2 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Komentowany przepis art. 218 K.p.a. różnicuje zatem obowiązki organu w zależności od wyodrębnionych wyżej dwóch przypadków dotyczących wydania zaświadczenia. Organ może poprzestać na posiadanej dokumentacji jedynie wówczas, gdy chodzi o sytuację wynikającą z art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Za powyższym stanowiskiem przemawia wykładnia art. 218 § 1 K.p.a., który odwołuje się do art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Natomiast nie budzi wątpliwości, że jeśli zaświadczenia wymaga przepis prawa, to zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. organ może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (por. wyrok NSA z 5 października 2001 r., II SA 1858/01, dostępny na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej CBOSA). Zauważyć jednak należy, że postępowanie wyjaśniające prowadzone przez organ w związku z wydaniem zaświadczenia nie może być substytutem danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Postępowanie wyjaśniające nie może tym samym służyć ustalaniu określonego stanu faktycznego, który nie wynika z danych zgromadzonych przez organ. W pierwszej kolejności zatem, w ramach postępowania w sprawie wydania zaświadczenia organ ustala jakiego rodzaju ewidencje i rejestry mogą zawierać żądane dane. Dalsza część postępowania sprowadza się do wyjaśnienia, czy posiadane dane odnoszą się do osoby wnioskodawcy oraz, co najważniejsze, czy dotyczą stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca (por. Z. Kmiecik, Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści, PiP 2004 nr 10, s. 63). W przedmiotowej sprawie skarżący wnioskiem z dnia 12 lutego 2017 r. domagał się udzielenia informacji na temat otrzymania przez niego wtórnika dowodu rejestracyjnego przyczepy o nr rej. [...] i potwierdzenia, że przyczepa ta stanowi jego własność oraz, że nie została objęta aktem notarialnym darowizny gospodarstwa rolnego na rzecz syna P. C. Wnosił więc o stwierdzenie przez organ na podstawie analizy zapisów uwidocznionych w akcie darowizny, że sporna przyczepa nie stała się przedmiotem darowizny, skoro nie została tam wymieniona. W rezultacie żądał od organu, jak to sam określił: "odniesienia się do kwestii własności przyczepy i jednoznacznego udzielenia odpowiedzi, czy w realiach sprawy jest uprawniony do otrzymania dokumentu". Nadmienił, że na poparcie swojego żądania przedkłada akt notarialny. Zważyć należy, że na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1038) organ rejestrujący na wniosek właściciela pojazdu wydaje zaświadczenie potwierdzające dane zawarte w utraconym dowodzie rejestracyjnym lub utraconej karcie pojazdu dla pojazdu zarejestrowanego na terytoriom Rzeczypospolitej Polskiej, po złożeniu przez właściciela oświadczenia o ich utracie. Natomiast stosownie do § 10 ust. 1 ww. rozporządzenia w przypadku utraty dowodu rejestracyjnego pojazdu organ rejestrujący na wniosek właściciela pojazdu wydaje wtórnik dowodu rejestracyjnego po : 1) przedstawieniu karty pojazdu, jeżeli była wydana; 2) przedstawieniu tablic rejestracyjnych; 3) sprawdzeniu terminu następnego badania technicznego pojazdu w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy, a w przypadku braku informacji w tej ewidencji, po przedstawieniu wyciągu z rejestru badań technicznych pojazdów prowadzonego przez stację kontroli pojazdów, określającego termin następnego badania technicznego pojazdu; 4) złożeniu przez właściciela stosownego oświadczenia pod odpowiedzialnością karną za składanie fałszywych zeznań. Zgodnie z ust. 1 przywołanego § 10 w przypadku zniszczenia dowodu rejestracyjnego pojazdu w stopniu powodującym jego nieczytelność organ rejestrujący na wniosek właściciela pojazdu wydaje wtórnik dowodu rejestracyjnego po: 1) oddaniu dotychczasowego dowodu rejestracyjnego; 2) przedstawieniu karty pojazdu, jeżeli była wydana; 3) przedstawieniu tablic rejestracyjnych; 4) sprawdzeniu terminu następnego badania technicznego pojazdu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, jeżeli nie jest on możliwy do odczytania - w centralnej ewidencji pojazdów, o której mowa w art. 80a ustawy, a w przypadku braku informacji w tej ewidencji, po przedstawieniu wyciągu z rejestru badań technicznych pojazdów prowadzonego przez stację kontroli pojazdów, określającego termin następnego badania technicznego pojazdu. Dostrzec przyjdzie, że w aktach sprawy znajduje się wyciąg z pojazdów zarejestrowanych przez Starostę Oleskiego, potwierdzający okoliczność rejestracji przedmiotowej przyczepy na rzecz J. C., który zarówno we wniosku inicjującym postępowanie zakończone wydaniem postanowienia przez organ pierwszej instancji, jak i w zażaleniu od tego postanowienia wnosił o potwierdzenie, że jest właścicielem przyczepy nr rej [...]. Wyraźnie skarżących w swych pismach nie wnosił o wydanie zaświadczenia potwierdzającego dane zawarte w utraconym dowodzie rejestracyjnym, jak i nie wnioskował o wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego z powodu utraty dokumentu. Powtórzyć przyjdzie, że z normy art. 217 i nast. K.p.a. wynika, iż postępowanie w zakresie wydawania zaświadczeń winno zmierzać do potwierdzenia stanu faktycznego i prawnego na podstawie posiadanych przez organ dokumentów. Stąd, jak trafnie uznało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, możliwość przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na skutek złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia sprowadzać się może jedynie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, oraz do wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Zaświadczenie, jako akt wiedzy organu, a nie jego woli, nie rozstrzyga żadnej sprawy. To oznacza, że nie może ono w sposób władczy ustalać istnienia uprawnień czy obowiązków. Może je jedynie potwierdzić, o ile wynikają z prowadzonych rejestrów, dokumentów lub innych danych znajdujących się w posiadaniu tego organu. W konsekwencji, na aprobatę zasługuje stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające, że organ administracji publicznej nie jest uprawniony do rozstrzygania w przedmiocie prawa własności. W zaświadczeniu nie przeprowadza się wykładni przepisów prawa materialnego, ponieważ nie jest to akt administracyjny o charakterze konstytutywnym czy też deklaratoryjnym (por. wyrok NSA z dnia z 16 czerwca 2009 r., sygn. II OSK 81/09, CBOSA). Wskazać w tym miejscu należy na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 16 września 2005 r., sygn. II OSK 36/05 (ONSAiWSA 2006/2/64), w którym Sąd stwierdził, że obowiązek wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i art. 218 § 2 K.p.a. - które urzędowo potwierdza "określone fakty lub stan prawny wynikający z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w posiadaniu organ, nie dotyczy okoliczności, których ustalenie i ocena następują w postępowaniu jurysdykcyjnym w sprawie rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia". W związku z powyższym Sąd stwierdza, że prawidłowo, wobec treści wniosku J. C., domagającego się wydania zaświadczenia o przysługującym mu prawie własności do przyczepy nr rej. [...], organ odwoławczy odmówił wydania żądanego dokumentu. W tym stanie rzeczy skargę, jako nieuzasadnioną, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.