II SA/Op 374/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na pismo Dyrektora Zakładu Karnego [...] w [...] z dnia 21 czerwca 2011 r., nr [...] w przedmiocie skargi na działalność administracji zakładu karnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 27 czerwca 2011 r. R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na pismo Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego [...] w [...] – K. W., z dnia 21 czerwca 2011 r., nr [...]. Określając zaskarżone pismo jako "decyzję administracyjną" wskazał, że stanowi ono odpowiedź na jego skargę dotyczącą niedoprowadzenia go w dniu 24 maja 2011 r. do telefonu. Wskazując, że chciał w tym dniu "zadzwonić do pełnomocnika w ważnej sprawie" podniósł, że funkcjonariusze utrudniając mu kontakt z pełnomocnikiem działali na jego szkodę, wpływając na jego prawo do rzetelnego procesu sądowego. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Zakładu Karnego [...] w [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zawarte w skardze zarzuty skazanego dotyczące sposobu załatwienia jego skargi z dnia 8 czerwca 2011 r., były weryfikowane w postępowaniach skargowych i w dniu 21 czerwca 2011 r., skarga R. B. dotycząca dostępu do telefonu w dniu 24 maja 2011 r. oraz braku w posiłkach surówek i owoców uznana została za bezzasadną. Ponadto zaskarżona kwestia nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonej przez organ dokumentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podnieść, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do pkt 1 wskazanej regulacji, przesłankę taką stanowi niewłaściwość sądu. W pierwszym rzędzie Sąd zatem badał, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga może zostać rozpoznana merytorycznie, czy też kwestionowane w niej akty lub czynności takiej kontroli sądowej nie podlegają. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach. Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z treści skargi oraz materiału dokumentacyjnego sprawy, R. B. kwestionuje sposób załatwienia, pismem Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego z dnia 21 czerwca 2011 r. , nr [...], złożonej przez niego skargi z dnia 8 czerwca 2011 r. Skarżący nie wskazuje zatem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. W tym miejscu dodać należy, że prawa i obowiązki osadzonych zostały uregulowane w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.), dalej zwanej K.k.w., a konkretnie w Oddziale 4 -"Prawa i obowiązki skazanego", zawarte w Rozdziale X tego kodeksu, zatytułowanym "Kara pozbawienia wolności". Nie mogą one być jednak przedmiotem oceny przez sąd administracyjny, bowiem nadzór nad wykonywaniem kary pozbawienia wolności wykonują określone w powołanej wyżej ustawie organy. Są wśród nich nie tylko organy Służby Więziennej, ale też sąd powszechny, w szczególności sąd penitencjarny lub sędzia penitencjarny, należący do organów postępowania wykonawczego w myśl art. 2 K.k.w. Natomiast, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 151, poz. 1467), skargi dotyczące działalności jednostek organizacyjnych oraz postępowania funkcjonariusza Służby Więziennej, zwanego dalej "funkcjonariuszem" i pracownika Służby Więziennej, zwanego dalej "pracownikiem" załatwiają odpowiednio – w zależności od treści skargi i zarzutów w niej podniesionych - Kierownik jednostki organizacyjnej Służby Więziennej, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej, Dyrektor Generalny Służby Więziennej i Minister Sprawiedliwości. W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić, na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie, z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.