II SA/Op 378/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 14 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na wniosek Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 16 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odrzucić skargę. Skarżący K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, na pismo stanowiące wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 16 marca 2011 r., nr [...] ., nazwany przez skarżącego "decyzją", w przedmiocie sprawdzenia jego kwalifikacji do kierowania pojazdami. Opolski Komendant Wojewódzki Policji w Opolu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że przedmiotowy wniosek nie jest aktem lub czynnością dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). Zdaniem organu wniosek o sprawdzenie kwalifikacji, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie stanowi decyzji administracyjnej, a skarżącemu przysługuje odwołanie od decyzji Starosty Głubczyckiego o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm)., zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika z akt sprawy, złożona przez K. M. skarga dotyczy wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Opolu z dnia 16 marca 2011 r., r [...]., skierowanego do Starosty G. o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego, jako kierowcy. Powyższy wniosek sporządzony został na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), zgodnie z którym kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, który to artykuł stanowi o prowadzeniu przez policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Z § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz.1998), wydanego na podstawie art. 130 ust. 4, art. 140 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, Komendant Wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy, w razie przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Powyższy przepis sformułowany został w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości interpretacyjnych, nie dając wymienionemu w nim organowi możliwości postąpienia w przypadku zaistnienia określonych okoliczności, w sposób inny niż wskazany w przepisie. W sytuacji zatem, gdy kierowca przekroczył liczbę 24 punktów karnych, właściwy Wojewódzki Komendant Policji zobligowany jest do wystąpienia do starosty z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji kierowcy naruszającego zasady ruchu drogowego. Powyższy wniosek, stanowiący przedmiot toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowoadministracyjnego nie jest decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 P.p.s.a., ani żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 P.p.s.a. Nie jest on także innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Z aktem lub czynnością w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia, gdy odnosi się on do zewnętrznych, konkretnie imiennie oznaczonych podmiotów, co do których organ administracji działa w sposób władczy poprzez stwierdzenie, ustalenie lub potwierdzenie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa administracyjnego. W przedmiotowej sprawie zaskarżony wniosek nie jest skierowany na zewnątrz organów administracji publicznej ( jego adresatem jest organ administracji), a także nie wywołuje skutku w postaci potwierdzenia uprawnień lub nałożeniem obowiązków na stronę (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 416/06; postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt II Sa/Bd 467/11- http://www. nsa. gov. pl//). Zwrócić także należy uwagę, na to, że skarżący powyższy wniosek określił w sposób subiektywny mianem "decyzji" nie wpływa na charakter tego wniosku, bowiem nie każdemu oświadczeniu organu nadać można cechy decyzji administracyjnej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 3 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Po 587/09 (LEX nr 559773), konstrukcja ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a w szczególności oparcie jej na wpisach ostatecznych, nie daje pola manewru organom Policji, które na jej podstawie obowiązane są wystąpić o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem (w razie przekroczenia 24 punktów), ani organom właściwym w sprawach wydania prawa jazdy, które na podstawie wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji kierują wskazaną osobę do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji. Powyższy wniosek nie może być zatem przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Zwrócić ponadto uwagę należy, że decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wydana na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. "b" Prawa o ruchu drogowym ma charakter związany. Oznacza to, że właściwy starosta nie ma wyboru co do możliwości skierowania lub odstąpienia od niego w przypadku złożenia wniosku przez Komendanta Policji. Skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, co należy podkreślić, następuje w drodze decyzji i po wyczerpaniu toku instancji może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego, a w takiej skardze można zawrzeć zarzuty odnośnie wniosku wszczynającego postępowanie w przedmiocie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji. Sam wniosek jednakże nie może być przedmiotem skargi. Wobec braku kognicji Sądu do rozpoznania przedmiotowej skargi, a tym samym i oczywistej jej bezzasadności bezprzedmiotowym było orzekanie o przywróceniu terminu do wniesienia skargi (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 512/11, postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 530/09 – http://www.nsa.gov.pl//). W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.