II SA/Op 38/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia odrzucić skargę. S. S. (zwany dalej: "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Na skutek zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II WSA w Opolu z dnia 3 lutego 2022 r., wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi przez nadesłanie egzemplarza skargi własnoręcznie podpisanego, a to wobec tego, że przesłany do Sądu egzemplarz nie został podpisany. Wezwania zawierały pouczenie, że niezastosowanie się do nich w terminie 7 dni od dnia doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania została prawidłowo przesłana na adres podany w skardze, tj. [...] B., ul. [...] i pod tym adresem awizowana dwukrotnie, a to w dniach: 10 marca 2022 r. i 18 marca 2022 r., a następnie została zwrócona do Sądu z adnotacją: "Zwrot. Nie podjęto w terminie". Okoliczność tę potwierdza adnotacja na kopercie (por. k-20 akt sądowych). Z akt sądowych sprawy wynika, że w zakreślonym przez Sąd terminie nie uiszczono wpisu sądowego od skargi, ani nie uzupełniono braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - zwanej dalej jako: "P.p.s.a." Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a warunki te określa art. 46 P.p.s.a. Skarga jako pismo procesowe, powinna zostać podpisana stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem prawa, każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a., podpis musi być własnoręczny. Tym samym jest to jedyny element treści pisma procesowego, dla którego ważności nie jest obojętne, w jakiej formie jest złożony, co potwierdza także aktualne orzecznictwo sądowoadministracyjne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I OZ 181/21, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W myśl zaś art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 7/10). Dodatkowym warunkiem dopuszczalności skargi jest uiszczenie przez stronę stosownego wpisu, bowiem sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie uiszczono należnej opłaty (art. 220 § 1 P.p.s.a.). Natomiast skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Ponieważ skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie czyniła zadość powyższym wymaganiom formalnym i fiskalnym, skarżący został wezwany do usunięcia tych braków w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Bezspornym jest, że wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi zostały przesłane na adres podany w skardze i pod tym adresem dwukrotnie awizowane. Doręczenie wezwań uznać zatem należało za skuteczne z zachowaniem wymogów wynikających z przepisu art. 73 P.p.s.a. W przytoczonym art. 73 P.p.s.a. ustawodawca wprowadził tzw. fikcję doręczenia, polegającą na uznaniu, że pismo uważa się za doręczone po upływie czternastu dni od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej, po uprzednim dokonaniu dwukrotnego zawiadomienia (pozostawienia tzw. awizo). Wobec powyższego Sąd przyjął, że przesyłka zawierająca wezwania została skutecznie doręczona w dniu 24 marca 2022 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi rozpoczął zatem bieg w dniu 25 marca 2022 r. i upłynął z dniem 31 marca 2022 r. W zakreślonym w wezwaniach terminie, skarżący nie usunął jednak wymienionych braków skargi, stąd zaistniały przesłanki do jej odrzucenia. Wobec tego, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.