II SA/Op 380/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia NSA Jerzy Krupiński po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 25 maja 2012r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Działająca w imieniu B. D., adwokat A. M. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 25 maja 2012r., nr [...], utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 21 grudnia 2011r., nr [...] o nakazaniu B. D., rozbiórki budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], dobudowanego do istniejącego na tej działce budynku mieszkalnego. W skardze zarzucono organom obu instancji, naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 8 i art. 80 w związku z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jednocześnie, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności będących jej przedmiotem. Natomiast zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przywołanych przepisów wynika, że przewidziana w nim instytucja ma na celu tymczasowe ukształtowanie stosunków. W szczególności, tymczasowa ochrona mająca na celu zapobieżenie powstaniu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, następuje do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Podkreślenia wymaga, że postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie przesądza o zasadności skargi, która będzie dopiero przedmiotem rozpoznania przez Sąd na wyznaczonej w tym celu rozprawie. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania zaskarżonego aktu ma jedynie charakter wpadkowy, a jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku. Przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na możliwości wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie w wyniku uwzględnienia skargi dojdzie do jego wzruszenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd z urzędu ma obowiązek uwzględnić wszelkie okoliczności. Oznacza to wzięcie pod uwagę w rozpoznawanej sprawie nie tylko argumentów natury prawnej, ale też okoliczności faktycznych sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05, opubl. OSS 2005/3/72). Dokonując tej oceny nie sposób więc pominąć, że w sprawie podstawą decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu nie był jego zły stan techniczny, grożący np. katastrofą budowlaną, lecz brak wymaganego pozwolenia na budowę. Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do oceny, czy wykonanie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją, tj. rozbiórka budynku gospodarczego naraziłaby stronę skarżącą na znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyby okazało się, że nie było podstaw do wydania takiej decyzji. Zdaniem Sądu, wykonanie w sprawie decyzji przed rozpoznaniem skargi łączy się z niebezpieczeństwem powstania po stronie skarżącej realnej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. W razie bezzasadności nakazu określonego w zaskarżonej decyzji, może bowiem powstać kwestia przywrócenia do stanu poprzedniego, co niewątpliwie będzie wiązało się z koniecznością poniesienia przez skarżącą znacznych nakładów finansowych. Mając zatem powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.