II SA/Op 387/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Teresa Cisyk Sędziowie Sędzia WSA - Elżbieta Naumowicz – spr. Sędzia WSA - Daria Sachanbińska Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy oddala skargę. Starosta Głubczycki w dniu 1 października 2008 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia C. K. uprawnień do szkolenia kandydatów na kierowców, a tym samym skreślenia z ewidencji instruktorów, o czym zawiadomił pismem, doręczonym stronie w dniu 9 października 2008 r., pouczając o prawie złożenia wyjaśnień, wypowiedzenia się co do zebranych oraz ujawnienia nowych argumentów, które mogą mieć wpływ na jej wydanie. W dniu 26 stycznia 2010 r. C. K. stawił się w siedzibie organu i zapoznał się z całością akt w sprawie w obecności pracownika, który – jak wynika z treści sporządzonego protokołu – poinformował stronę o szczegółach dotyczących sprawy, udzielając potrzebnych wyjaśnień i dając możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Następnie decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. oraz art. 107 ust. 2 pkt 6 ustawy z 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), Starosta Głubczycki skreślił C. K. z ewidencji instruktorów nauki jazdy. W uzasadnieniu stwierdził, iż postępowanie w sprawie zostało wszczęte po wpłynięciu do organu w dniu 5 maja 2008 r. skierowania Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi przez C. K. w związku z przekroczeniem limitu 24 punktów za naruszenie przepisów drogowych. Uprawnienia w zakresie kategorii A,B,C,D,E,T zostały cofnięte decyzją Starosty Głubczyckiego z dnia 7 sierpnia 2008 r., przy czym przywrócenie uprawnień w zakresie kategorii "B" nastąpiło w dniu 15 września 2008 r. Dodatkowo w dniu 2 lipca 2009 r. wpłynął wyrok Sądu Rejonowego Sądu Grodzkiego z dnia [...], sygn. akt [...], orzekający zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii "B" na okres 1 roku. Powołując się na treść art. 105 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ wywiódł, że instruktorem jest osoba, która nie była karana wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym, w związku z czym C. K. nie spełnia przesłanek określonych w tym przepisie, co uzasadnia skreślenie w/w instruktora z ewidencji. Decyzja ta została odebrana przez stronę za pisemnym pokwitowaniem na kopii decyzji. We wniesionym od powyższej decyzji odwołaniu C. K., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie art. 7, 8, 9 i 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie brania aktywnego udziału w postępowaniu. Domagając się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnik, powołując się orzecznictwo sądów administracyjnych wywodził, że postępowanie obarczone jest istotną wadą, gdyż zarówno zapoznanie się strony ze zgromadzonym materiałem dowodowym, jak i wydanie i doręczenie stronie decyzji miało miejsce w tym samym dniu. Brak stosownego dystansu czasowego czyni pozornym możliwość realnego wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, uniemożliwiając też złożenie wniosków dowodowych. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, przedstawiając stan faktyczny sprawy organ wskazał dodatkowo, że postanowieniem z dnia [...] Prokurator Prokuratury Rejonowej w P., na podstawie art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym zatrzymał C. K. prawo jazdy kategorii "B", natomiast wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...], Sąd Rejonowy Sąd Grodzki uznał C. K. winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 K.k., orzekając środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii "B" na okres jednego roku. Decyzją z dnia [...], nr [...], Starosta Głubczycki cofnął C. K. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii "B" na okres od 24 października 2008 r. do 24 października 2009 r. W dniu 26 stycznia 2010 r. C. K. stawił się w siedzibie organu pierwszej instancji celem zapoznania się z aktami sprawy w przedmiocie cofnięcia uprawnień do szkolenia kandydatów na kierowców i nie wniósł żadnych zastrzeżeń. W uzasadnieniu prawnym wydanej decyzji, powołując przepis art. 105 ust. 1 i 2 oraz art. 107 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Kolegium wywiodło, że zaistnienie którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 105 ust. 2 pkt 1-6 obliguje starostę do wydania aktu administracyjnego w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów. Przesądza o tym zwrot "starosta skreśla", eliminujący stosowanie przez organ uznania administracyjnego. Dalej organ odwoławczy wywiódł, że C. K. został skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 K.k., które zgodnie z systematyką Kodeksu karnego jest przestępstwem z rozdziału XXI - przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zaś pojęcie "bezpieczeństwa w komunikacji" jest szersze niż pojęcie "bezpieczeństwa w ruchu drogowym", o którym mowa w art. 105 ust. 1 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż oprócz ruchu lądowego, w tym drogowego, obejmuje też ruch wodny i powietrzny. Na tej podstawie Kolegium stwierdziło, że C. K. jako ukarany za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym nie spełnia warunku niezbędnego do uzyskania statusu instruktora, stąd zasadnie Starosta Głubczycki zastosował tryb z art. 105 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, dokonując skreślenia z ewidencji instruktorów. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że postępowanie organu pierwszej instancji nie jest dotknięte naruszeniem art. 10 § 1 K.p.a. Powołując się na utrwalone orzecznictwo organ wywiódł, że dopiero wykazanie, że naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. Zdaniem organu, wydanie decyzji przez Starostę w tym samym dniu, w którym strona zapoznała się z aktami, nie stanowiło uchybienia dyspozycji art. 10 § 1 K.p.a., gdyż podstawą wydania decyzji był prawomocny wyrok skazujący, co dyskwalifikowało stronę jako instruktora, zatem gdyby podjęła ona jakąkolwiek czynność procesową, to jej działanie nie mogłoby "sanować" obiektywnie istniejącej przesłanki negatywnej do posiadania statusu instruktora. Kolegium zaznaczyło, że w toku postępowania odwoławczego C. K. został zawiadomiony o możliwości wypowiedzenia się i zgłaszania wniosków, z czego nie skorzystał. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, C. K., reprezentowany przez pełnomocnika, domagał się uchylenia decyzji zaskarżonej oraz decyzji ją poprzedzającej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozwinął argumentację podawaną wcześniej w odwołaniu, dotyczącą zarzucanego naruszenia art. 7, 8, 9 i 10 K.p.a. poprzez uniemożliwienie aktywnego udziału w postępowaniu. Kwestionując stanowisko organu odwoławczego pełnomocnik wskazywał na wyroki tut. Sądu, z których wynikało, że pozbawienie strony możliwości działania w sprawie, w szczególności możliwości składania wniosków dowodowych jest wadliwym postępowaniem organów. Wywodził, że w niniejszej sprawie z uwagi na brak stosownego dystansu czasowego między zapoznaniem się strony z materiałem dowodowym postępowanie prowadzące do wydania decyzji obarczone jest wadą tego rodzaju, że winna ona doprowadzić do uchylenia decyzji organów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i argumenty przytoczone na jego poparcie w uzasadnieniu orzeczenia. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdziło, że skarżący formułując zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. pominął, że został zawiadomiony przez organ odwoławczy o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a nadto podniosło, że powołane w skardze orzeczenia sprowadzają się do wykazania uchybienia obowiązkowi przeprowadzenia postępowania dowodowego, tj. art. 7, 8, 77 § 1 i 80 K.p.a., natomiast skarżący nie sprecyzował na czym miałoby polegać uchybienie wskazanych w skardze norm z art. 7, 8 i 9 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. Na wstępie podkreślić trzeba, że w świetle art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Jednocześnie, w oparciu o art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu. Przeprowadzona przez Sąd według wskazanych wyżej kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie można jej postawić zarzutu naruszenia prawa uzasadniającego jej uchylenie. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji, dotyczącej skreślenia skarżącego z ewidencji instruktorów nauki jazdy stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz.908 ze zm.). Powyższy akt prawny w art. 105 ust. 2 wskazuje wyczerpująco wymogi, jakie spełniać musi osoba będąca instruktorem. Wśród przesłanek, enumeratywnie wymienionych w pkt 1-6 tego przepisu, ustawodawca – poza obowiązkiem posiadania co najmniej średniego wykształcenia (pkt 1), posiadania, co najmniej od 3 lat uprawnień do kierowania pojazdami rodzaju objętego szkoleniem (pkt 2), przedstawienia orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz orzeczenia psychologicznego (pkt 3), ukończenia kursu kwalifikacyjnego (pkt 4) i zdania egzaminu przed komisją powołaną przez wojewodę (pkt 5) – zamieścił również warunek niekaralności wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym (pkt 6). Wykonywanie funkcji instruktora uzależnione jest ponadto od posiadania wpisu do ewidencji instruktorów (pkt 7), którego zgodnie z art. 106 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym dokonuje starosta po uprzednim sprawdzeniu, czy osoba wpisywana spełnia warunki określone w art. 105 ust. 2 pkt 1-6 . Ten sam organ, w myśl art. 107 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy, skreśla instruktora z ewidencji, jeżeli instruktor nie spełnia warunków określonych w art. 105 ust. 2 pkt 1-6. Kategoryczne sformułowanie ostatnio przywołanego przepisu przesądza o tym, że osoba pełniąca obowiązki instruktora musi spełniać wszystkie warunki określone w art. 105 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, natomiast w sytuacji, w której choćby jeden z tych wymogów nie jest spełniony, zachodzi przesłanka do skreślenia z ewidencji instruktorów. Nie można też nie dostrzegać, że norma zawarta w art. art. 107 ust. 1 ustawy, a dotycząca skreślenia z ewidencji instruktorów, ma charakter imperatywny. Jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, użyte przez ustawodawcę sformułowanie "starosta skreśla" wskazuje przy tym, że ma ona charakter związany, gdyż w razie niespełniania przez instruktora określonych w art. 105 ust. 2 wymogów, w tym skazania wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym, cytowany zapis nie pozostawia organowi tzw. "luzu decyzyjnego" czyli żadnej swobody ani wyboru w przedmiocie sposobu postępowania, ale obliguje organ do skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy. Wystarczy zatem samo ustalenie faktu skazania za tego rodzaju przestępstwo, żeby skreślić z ewidencji instruktorów (lub odpowiednio - odmówić wpisania do ewidencji) osobę skazaną za jego popełnienie, gdyż jest to dla organu okoliczność wiążąca w sensie negatywnej przesłanki dokonania wpisu oraz pozytywnej dla jego wykreślenia. Dodać w tym miejscu przyjdzie, że wymagania, określone w art. 105 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, związane są niewątpliwie z doniosłością roli spełnianej przez instruktora w procesie przygotowywania osób do kierowania pojazdami. Mają one na celu zagwarantować należyte wypełnianie przez instruktora obowiązków w zakresie nauczania, a w konsekwencji mają zapewnić wysoki poziom szkolenia, natomiast wymaganie niekaralności ograniczone zostało do niekaralności za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Można dodać, że zamieszczenie tego warunku należy odczytać jako przejaw założenia ustawodawcy, że instruktorami powinny być osoby dające rękojmię należytego wykonywania nałożonych nań zadań, w tym mogące stanowić dla kursantów wzorzec prawidłowego zachowania na drodze, w szczególności zaś przestrzegania przepisów ruchu drogowego, których przecież nauczają. Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba zaznaczyć, że wyrokiem Sądu Rejonowego Sądu Grodzkiego w Prudniku z dnia [...], sygn. akt [...], który stał się prawomocny z dniem [...], C. K. uznany został za winnego tego, że w stanie nietrzeźwym kierował samochodem osobowym po drodze publicznej, tj. popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 Kodeksu karnego, zawartego według systematyki tego Kodeksu w rozdziale XXI, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji". W tych warunkach nie ulega wątpliwości, że skarżący nie spełnia warunku niekaralności określonego w art. 105 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż popełnione przezeń przestępstwo, za które został prawomocnie skazany, bezspornie należy do typów przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Bezspornie wszak cechą przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji jest naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a do jednej ze stref tego ruchu należy również ruch drogowy. Reasumując powiedziane dotychczas należy uznać, że wobec skarżącego spełniona została pozytywna przesłanka wynikająca z art. 107 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i ta okoliczność obligowała organ do orzeczenia o skreśleniu skarżącego z listy instruktorów. Biorąc zatem pod uwagę przedstawione wyżej rozważania faktyczne i prawne wskazać przyjdzie, że kwestionowane decyzje zapadły z uwzględnieniem obowiązujących w tym względzie przepisów prawa materialnego i przy prawidłowej ich interpretacji. Omówione wyżej okoliczności nie budzą w niniejszej sprawie wątpliwości. Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, nie kwestionuje ustalonego stanu faktycznego i nie wskazuje nowych dowodów mających znaczenie w sprawie, natomiast swe zarzuty ogranicza do naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów proceduralnych, wśród których wymienia art. 7, 8, 9 i 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., nie podając jednak, czy i w jaki sposób naruszenia te wpływały na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji pierwszoinstancyjnej. Przypomnieć w tym miejscu należy, że badając legalność decyzji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uwzględnia skargę w razie stwierdzenia naruszeń przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde zatem naruszenie procedury daje sądowi podstawę do uwzględnienia wniesionej skargi, lecz wyłącznie takie, którego wpływ na wynik sprawy można byłoby ocenić jako istotny. Tym samym stwierdzenie przez sąd, że wprawdzie w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów proceduralnych, jednak naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju naruszeń procesowych. W szczególności nie mógł odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku zarzut naruszenia art. 10 K.p.a., stanowiącego w § 1, że organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z przepisu tego, poza zobligowaniem organu administracji publicznej do umożliwienia czynnego uczestnictwa stron w prowadzonym postępowaniu, wynika też ciążący nań obowiązek poinformowania o zakończeniu postępowania dowodowego i w konsekwencji o możliwości wypowiedzenia się stron co do okoliczności wskazanych w tym artykule. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "przed wydaniem decyzji" jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o moment postępowania, w którym po zakończeniu postępowania dowodowego organ przechodzi do fazy podjęcia rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że ustawodawca nie określił przedziału czasowego, w jakim winna zostać wydana decyzja. Niemniej jednak nie ulega wątpliwości, że z omawianej zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowania należy wyprowadzić wniosek, iż organ winien wstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu złożenia przez stronę końcowego oświadczenia. Odmienne działanie organu stanowi naruszenie powyższej zasady. Podkreślenia wszak wymaga, że wada ta nie powoduje każdorazowo uchylenia dotkniętej nią decyzji zarówno w postępowaniu odwoławczym przez organ odwoławczy, jak i przez sąd na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. W tym zakresie podzielić należy pogląd, wyrażony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym na tle art. 10 K.p.a., wedle którego zapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu nie jest obowiązkiem bezwzględnym i z tego względu, zarówno organ prowadzący postępowanie na drodze administracyjnej, jak i sąd administracyjny, dokonując weryfikacji decyzji obowiązany jest do dokonania oceny, w związku z przepisami prawa materialnego, czy naruszono prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu, a jeśli tak, czy naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dodatkowo sprecyzowano również, że zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1512/06, opubl. LEX nr 417767 oraz z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt I OSK 1192/06, opubl. LEX nr 427561 oraz z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, opubl. ONSAiwsa 2000 nr 6, poz.157). Analogiczny pogląd zaprezentowano w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04 (ONSAiwsa 2005, nr 4, poz. 66), wydanej na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 K.p.a. przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), stwierdzając, że naruszenie tego przepisu jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu tej uchwały podkreślono, że badanie w tym zakresie jest dokonywane przez sąd w każdej sprawie indywidualnie na podstawie art. 134 P.p.s.a. Wskazano również, że prawo strony do wypowiedzenia się "w sprawie zebranego materiału" oznacza także prawo do stwierdzenia, że materiał ten nie został zebrany w koniecznym zakresie i w sytuacji gdy zarzut naruszenia art. 200 § 1 podnosi strona, w jej interesie leży wykazanie wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Jeżeli natomiast przed sądem skarżący nie przedstawi istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego, to znaczy, że naruszenie art. 200 § 1 nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podać, że z lektury akt administracyjnych wynika, iż w toku otwartego postępowania pierwszoinstancyjnego w sprawie skreślenia z ewidencji instruktorów, skarżący w dniu 26 stycznia 2010 r. stawił się w siedzibie organu pierwszej instancji i zapoznał się z aktami sprawy, nie wnosząc żadnych zastrzeżeń ani nie składając wniosków. Z czynności tej został sporządzony protokół odpowiadający wymogom określonym w art. 68 § 1 K.p.a. W tym samym dniu wydana została przez organ pierwszej instancji decyzja rozstrzygająca o skreśleniu z ewidencji instruktorów, która została wręczona skarżącemu za pisemnym pokwitowaniem odbioru. W realiach rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że nawet przyjęcie, iż strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, do czego obliguje art. 10 § 1 K.p.a., nie mogło mieć istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Po pierwsze – prawidłowo ustalone, omówione wyżej, okoliczności faktyczne, na których oparto wydaną decyzję, w postaci prawomocnego wyroku karnego, były jednoznaczne i bez wątpienia znane były stronie. Po wtóre – jak wywiedziono już wyżej, poza ogólnikowym powołaniem się na naruszenie normy zawartej w art. 10 K.p.a. poprzez brak stosownego dystansu czasowego od zapoznania się z aktami sprawy a wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji, zarówno w odwołaniu, jak i w skardze skarżący nie wskazał związku przyczynowego pomiędzy owym naruszeniem a wynikiem sprawy. Nie wyjaśnił – również w toku postępowania sądowoadministracyjnego – jakich wypowiedzi bądź wniosków dowodowych nie mógł złożyć w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. W szczególności, nie wskazując na niewyjaśnienie którejkolwiek z istotnych w sprawie kwestii, nie podał, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mógł dokonać ani jakiego dowodu przedstawić. W tych warunkach prawidłowo organ odwoławczy wywiódł twierdzenie co do braku wpływu uchybienia na wynik sprawy i na tej podstawie wydał zaskarżoną decyzję opartą o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Te same względy przesądzają również o braku podstaw do uchylenia decyzji przez Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zauważyć końcowo przyjdzie, że w postępowaniu odwoławczym, przeprowadzonym w niniejszej sprawie z zachowaniem trybu określonego w art. 10 K.p.a. poprzez zawiadomienie strony pismem z dnia 9 kwietnia 2010 r. o możliwości zapoznania się z aktami, wypowiedzenia się odnośnie zebranych dowodów oraz zgłoszenia wniosków, skarżący z tej możliwości nie skorzystał, gdyż nie podjął żadnej czynności procesowej, polegającej np. na złożeniu dokumentu. W świetle poczynionych wyżej ustaleń, dotyczących wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w trakcie prowadzonego postępowania Sąd nie stwierdził również naruszeń prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności odnośnie wymienionych w skardze postanowień art. 7, 8 i 9 K.p.a. Przepisy te statuują zasady ogólne postępowania administracyjnego: art. 7 zasadę prawdy obiektywnej, art. 8 zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, zaś art. 9 - zasadę obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej. W rozpoznawanej sprawie organ administracji w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia szczegółowo wykazał czym kierował się przy dokonywaniu ustaleń oraz ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Nie można też w świetle tego, co Sąd stwierdził powyżej, uznać za zasadne twierdzenie skarżącego o naruszeniu przepisów art. 7 K.p.a., gdyż w sprawie dokładnie wyjaśniono stan faktyczny będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Prowadzone w tym zakresie postępowanie nie miało charakteru dowolnego i nie naruszało obowiązujących przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na jego wynik. Nadto, mając świadomość toczącego się postępowania odwoławczego, które wszczęte zostało w wyniku wniesionego odwołania, skarżący miał możliwość składania wniosków dowodowych w sprawie. Również termin pomiędzy datą złożenia odwołania a datą podjęcia zaskarżonej decyzji umożliwiał stronie zajęcie stanowiska w sprawie, a co za tym idzie również ochronę własnych interesów. Z tych względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.