II SA/Op 393/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Teresa Cisyk Protokolant St. sekretarz sądowy Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego oddala skargę. W wyniku rozpatrzenia wniosku T. R. z dnia 2 września 2010 r. o przyznanie pomocy finansowej, Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, działający z upoważnienia Burmistrza Nysy, decyzją z dnia 5 kwietnia 2011 r., nr [...], przyznał wnioskodawcy zasiłek celowy specjalny w wysokości 60 zł na zakup żywności, odzieży, środków higienicznych, leków i opłaty oraz odmówił przyznania zasiłku celowego. Wskutek odwołania się od powyższej decyzji przez T. R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 29 lipca 2011 r., nr [...], utrzymało w mocy powyższą decyzję organu I instancji. Pismem z dnia 20 listopada 2011 r. Burmistrz Nysy zawiadomił T. R. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nieodebranego zasiłku celowego specjalnego w wysokości 60 zł, przyznanego decyzją z dnia 5 kwietnia 2011 r., a następnie decyzją z dnia 30 grudnia 2011 r., nr [...], orzekł o jej uchyleniu. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał przepisy art. 11 ust. 1, art. 41 pkt 1, art. 106 ust. 5 oraz art. 106a ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia 8 grudnia 2011 r. ustalono, iż T. R. prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka, wynosząca 550,80 zł miesięcznie (po odliczeniu alimentów). Natomiast w dniu 30 listopada 2011 r. T. R. oświadczył, że przyczyną nieodbierania przez niego specjalnego zasiłku celowego jest fakt obniżenia przyznawanych świadczeń ze środków pomocy społecznej oraz nierespektowanie pełnomocnictw, jakie udziela opiekunce. Nie wyraził chęci odbioru przyznanych mu świadczeń, ani chęci pisania upoważnień dla innych osób, jak również też nie wskazał numeru konta bankowego, pomimo, że posiada konto osobiste, a kwota nieodebranych świadczeń wynosi 1000 zł. Wskazując na przepisy art. 106 ust. 5, art. 106a ust. 1 oraz art. 2 ustawy o pomocy społecznej organ uznał, że świadczeniobiorca nie wykorzystuje przyznanych mu środków finansowych i nie wykorzystuje własnych możliwości do poprawy własnej sytuacji materialnej, a tym samym zaistniały przesłanki z art. art.11, 12 i 107 ust. 5 tej ustawy uzasadniające zamianę decyzji przyznającej świadczenie z pomocy społecznej. Od powyższej decyzji odwołał się T. R., domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji, podnosząc, że zakres pomocy społecznej nie jest ograniczony przedmiotowo i każdorazowo wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności w indywidualnej sprawie. Stwierdził, że przyznając zasiłek celowy specjalny w wysokości 60 zł na zakup żywności, leków i opłaty, organ nie wskazał, w jaki sposób, będąc pozbawiony świadczeń opiekuńczych i ciepłego posiłku oraz obciążony obowiązkiem eksmisji, miał dokonać za tę kwotę takich zakupów i polepszyć swoją sytuacją, jeśli jego świadczenie rentowe wynosi 550,80 zł i nie wystarcza na dokonanie samych tylko opłat, które przekraczają 600 zł miesięcznie, nadto ponosi koszty żywności i ciepłego posiłku, czy środków czystości. Zaakcentował, że brak środków finansowych w grudniu 2011 r. spowodował, że nie wykupił niezbędnych leków na kamienicę nerkową. Poza tym nie jest objęty pomocą z "darów dla najuboższej ludności Polski." Decyzją z dnia 27 kwietnia 2012 r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy i stwierdziło, że argumenty podnoszone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji przyznającej świadczenie z pomocy społecznej. W sprawie nie wystąpiła bowiem żadna z przesłanek, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, mogących skutkować uchyleniem decyzji przyznającej prawo do świadczenia. Zdaniem organu odwoławczego, ograniczenie świadczeń, odmowa ich przyznania, albo przyznanie pomocy w formie świadczenia niepieniężnego może nastąpić tylko w sytuacji marnotrawienia przyznanych świadczeń, ich celowego niszczenia lub wykorzystywania w sposób niezgodny z przeznaczeniem albo marnotrawienia własnych zasobów finansowych, czego w rozpatrywanej sprawie uznać nie można. Organ nie wykazał również, aby odwołujący nie współdziałał z pracownikiem socjalnym w celu rozwiązania swojej sytuacji życiowej. Nie można przy tym uznać, że brak współdziałania przejawia się w tym, że strona nie podała numeru własnego konta bankowego, albo że nie udzieliła innej osobie pełnomocnictwa do odbioru przyznanych świadczeń, gdyż strona nie ma takiego obowiązku. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że decyzja przyznająca świadczenie w kwocie 60 zł została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Wobec tego organ uznał, powołując się na poglądy orzecznictwa i doktryny, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do prowadzenia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. W celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, po wniesieniu skargi wykluczone jest prowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Jest to uzasadnione zarówno względami ekonomii procesowej organów państwowych, jak i ochroną autorytetu ich orzeczeń. Nie jest dopuszczalna możliwość zajmowania się tą samą sprawą i wydawanie rozbieżnych orzeczeń przez organ administracji publicznej i sąd administracyjny. W sytuacji, gdy toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie kontroli legalności decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 5 kwietnia 2011 r. przyznającej stronie zasiłek specjalny celowy, nie było możliwe wszczęcie z urzędu przez organ pierwszej instancji postępowania w sprawie uchylenia tej decyzji. Zdaniem Kolegium, w tym stanie rzeczy brak było podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, co powoduje niemożność wydania zaskarżonej decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a tym samym postępowanie przed organem pierwszej instancji należało umorzyć. Z treścią powyższej decyzji nie zgodził się T. R., który w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez wydanie decyzji na podstawie okoliczności, które nie wynikają z akt sprawy, polegające na przyjęciu, że Ośrodek Pomocy Społecznej w Nysie nie posiada wystarczających środków na objęcie skarżącego opieką w takim zakresie, w jakiej jej potrzebuje, w szczególności poprzez brak wykazania sposobu rozdziału posiadanych przez OPS środków, a także uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do udzielenia skarżącemu pomocy w wysokości 60 zł. W uzasadnieniu argumentował, że możliwości finansowe Ośrodka nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami, dlatego ograniczenie zakresu pomocy udzielanej skarżącemu w utrzymaniu mieszkania, kontynuowaniu leczenia oraz zapewnieniu odpowiedniego wyżywienia adekwatnego do jego stanu zdrowia, bez przedstawienia konkretnego i rzeczowego materiału dowodowego, miało wpływ na ostateczny wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało dotychczasową argumentację. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 10 sierpnia 2012 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy poprzez ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z powyższej zasady wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania tej decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle powyższego, kontrola sprawowana przez Sąd obejmuje zgodność decyzji z prawem materialnym oraz przepisami procedury administracyjnej. Sąd nie może natomiast oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej P.p.s.a.). W przypadku, gdy skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu (art. 151 P.p.s.a.). Przeprowadzona według powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, iż brak jest podstaw do jej uchylenia. Na wstępie wskazać należy, że zasada dwuinstancyjności, wyrażona w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a., stanowi o istocie tego postępowania. Zgodnie z tą zasadą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega - w wyniku złożenia odwołania przez uprawniony podmiot - ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Wniesienie zatem przez stronę odwołania od decyzji wydanej w danej sprawie przez organ pierwszej instancji obliguje organ odwoławczy instancji do dokonania oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz także pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie rozstrzygniętej tą decyzją. Istotą dwuinstancyjności postępowania jest ponowne rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy, czyli organ ten rozpoznaje sprawę, a nie odwołanie. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się jedynie do kontroli zaskarżonej decyzji, a obowiązany jest rozpoznać ponownie sprawę i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 K.p.a., to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji. Na gruncie kontrolowanej sprawy zauważyć przyjdzie, że podniesione w skardze zarzuty koncentrowały się na wysokości przyznania zasiłku celowego w zbyt niskiej kwocie. Dotyczyły zatem w istocie decyzji o przyznaniu świadczenia z pomocy społecznej, która to decyzja nie stanowiła przedmiotu niniejszego postępowania sadowego. Podkreślić należy, że zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu pierwszej instancji. W postępowaniu odwoławczym może być zatem rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Organ odwoławczy nie może zmienić rodzaju sprawy, nie może rozszerzać jej zakresu i orzekać w zakresie innym niż to uczynił uprzednio organ pierwszoinstancyjny. Odwołanie przenosi bowiem na organ odwoławczy kompetencję do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Stąd też Kolegium nie było uprawnione do dokonania oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji z dnia 5 kwietnia 2011 r., którą przyznano skarżącemu zasiłek celowy specjalny w kwocie 60 zł. Postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji na podstawie art. 106 ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), zwanej dalej ustawą, jest natomiast postępowaniem w nowej sprawie. Nie jest to kontynuowanie czy rozpatrywanie na nowo sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już ostateczną decyzją, przyznającą określone uprawnienia do świadczeń z pomocy społecznej. Jest to nowa sprawa administracyjna, której zakres wyznacza treść art. 106 ust. 5 ustawy (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 133/11, LEX nr 1113991). Mając na uwadze powyższe przypomnieć należy, że przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 kwietnia 2012 r., którą uchylono decyzję Burmistrza Nysy z dnia 30 grudnia 2011 r. uchylającą własną decyzję z dnia 5 kwietnia 2011 r. o przyznaniu skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego specjalnego w wysokości 60 zł i umorzono postępowanie pierwszej instancji w całości. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji Kolegium stanowił art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Wynikające z przytoczonego przepisu uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasacyjnej, tj. uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w pierwszej instancji, powoduje, że organ drugiej instancji nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Organ odwoławczy decyzją kasacyjną eliminuje decyzję organu pierwszej instancji i umarza postępowanie w sprawie, gdy brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem gdy postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe. Wydanie zatem decyzji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. związane jest z wystąpieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania przed pierwszą instancją. Jak słusznie dostrzegło Kolegium, taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Stwierdzić trzeba, że organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie związane z uchyleniem decyzji własnej z dnia 5 kwietnia 2011 r. dotyczącej przyznania skarżącemu zasiłku celowego specjalnego w wysokości 60 zł. Przyczyną zaś wszczęcia postępowania był fakt nieodbierania przez skarżącego przyznanego mu zasiłku. Natomiast spełnienia ustawowych przesłanek, wynikających z art. 106 ust. 5 ustawy, uzasadniających uchylenie powyższej decyzji, organ upatrywał w tym, że nie odbierając przyznanych świadczeń, nie podając numeru konta bankowego, ani też nie udzielając innej osobie upoważnienia do odbioru tego świadczenia, strona nie stara się wykorzystać własnych możliwości oraz uprawnień w celu polepszenia swojej sytuacji życiowej. W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, na skutek odwołania skarżącego, dokonało powtórnej, wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego i w sposób szczegółowy, odpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 K.p.a., przedstawiło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji narusza prawo, a postępowanie przed tym organem należało w całości umorzyć. Przedstawioną w tym uzasadnieniu argumentację skład orzekający w pełni podziela. Fakt niedokonania odbioru przez skarżącego przyznanego mu zasiłku celowego specjalnego, jak też i nieudzielenie innej osobie upoważnienia do obioru tego zasiłku, czy też brak wskazania konta bankowego, na które ten zasiłek mógłby być wpłacony, nie stanowi podstaw do uznania, że skarżący nie wykorzystuje własnych możliwości oraz uprawnień w celu polepszenia swojej sytuacji życiowej. Materialnoprawną podstawę decyzji organu pierwszej instancji stanowił przepis art. 106 ust. 5 ustawy, który przewiduje, że decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, 12 i 107 ust. 5. Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody. W świetle powyższego unormowania, jedynie stwierdzenie przez organ ziszczenia się jednej z przesłanek w nim określonych (wynikających z art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5 ustawy) wiąże się z wydaniem decyzji w trybie tego przepisu. Decyzja wydawana na postawie art. 106 ust. 5 ustawy wpływa na dotychczasowy zakres przyznanych świadczeń z pomocy społecznej w ten sposób, że odmiennie je kształtuje albo nawet ich pozbawia, ma przy tym charakter konstytutywny, o czym przesądzają użyte w tym przepisie pojęcia "zmienia" i "uchyla". Z tego względu decyzja ta może wywoływać wyłącznie skutki na przyszłość (ex nunc). Brak jest jakichkolwiek podstaw, by uchylać lub zmieniać decyzję przyznającą prawo do określonych świadczeń z pomocy społecznej z mocą wsteczną (ex tunc), gdyż tego rodzaju skutki wiążą się wyłącznie z decyzjami deklaratoryjnymi, czyli takimi, które potwierdzają jedynie pewien zaistniały stan rzeczy. Trafnie zatem Kolegium uznało, że materiał dowodowy zebrany w sprawie przez organ pierwszej instancji nie upoważniał tego organu do uznania, że w sprawie wystąpiły okoliczności wymienione w art. 11, art. 12 i art. 107 ust. 5 ustawy. W szczególności skarżącemu nie można postawić zarzutu o braku współdziałania z pracownikiem socjalnym. Skarżący nie uniemożliwił przeprowadzenia pracownikowi socjalnemu wywiadu środowiskowego, a za jedną z postaci odmowy współdziałania z pracownikiem socjalnym uznaje się uniemożliwienie przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Z akt sprawy nie wynika także, aby skarżący odmówił złożenia oświadczenia o stanie majątkowym, czy też aby marnotrawił przyznane mu świadczenia, celowo je niszczył lub korzystał w sposób niezgodny z przeznaczeniem, jak też marnotrawił własne zasoby finansowe (art. 11 ustawy). Nie został również stwierdzony przez pracownika socjalnego fakt wystąpienia dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową skarżącego wskazującą, że jest on w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe (art. 12 ustawy). Tym samym, w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające uchylenie decyzji przyznającej skarżącemu świadczenie, stąd decyzja organu pierwszej instancji zasadnie została przez organ odwoławczy uchylona, a postępowanie w sprawie umorzone. Jak już podano na wstępie, skarżący kwestionuje zapadłe decyzje organów obu instancji ze względu na wysokość przyznanego zasiłku celowego specjalnego i odmowę przyznania zasiłku celowego, jednak zarzuty te nie mogły odnieść skutku, gdyż w niniejszym postępowaniu nie jest możliwe dokonanie kontroli prawidłowości decyzji przyznającej zasiłek celowy specjalny, na co wskazywano wyżej. Zauważyć ponadto należy, co podniósł organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 29 lipca 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Nysy z dnia 5 kwietnia 2011 r. o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego specjalnego w kwocie 60 zł i odmowie przyznania zasiłku celowego, jest przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Okoliczność ta nie może stanowić jednak samodzielnej podstawy do uchylenia decyzji Burmistrza Nysy z dnia 30 grudnia 2011 r., zważywszy, że zapadła ona w innym trybie niż przyznanie świadczenia, a wiec zarówno przedmiot jej rozstrzygnięcia, jak i przesłanki uzasadniające jej wydanie były odmienne niż w decyzji z dnia 28 kwietnia 2011 r. Nie może być zatem mowy o wskazywanej przez organ odwoławczy dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której organ pomocy społecznej byłby pozbawiony możliwości procedowania i wydania decyzji o charakterze konstytutywnym, jeżeli po przyznaniu świadczenia wystąpiłyby przesłanki uzasadniające jego odebranie lub ograniczenie, o których mowa w art. 105 ust. 6 ustawy. Dodatkowo zaakcentować należy, że zaskarżona decyzja jest rozstrzygnięciem korzystnym dla skarżącego, gdyż w jej wyniku wyeliminowano z porządku prawnego decyzję pozbawiającą skarżącego prawa do zasiłku celowego specjalnego przyznanego decyzją z dnia 5 kwietnia 2011 r. Uchylenie przez Sąd, zgodnie z żądaniem zawartym w skardze, korzystnej dla skarżącego zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, prowadziłaby w istocie do naruszenia przepisu art. 134 § 2 P.p.s.a, który stanowi, że sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu lub czynności. W odniesieniu do zaskarżonej decyzji Kolegium nie wystąpiły przesłanki uzasadniające stwierdzenie jej nieważności. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.