II SA/Rz 133/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie SO del. Anna Bembenek WSA Ewa Partyka/spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 5 maja 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r., nr [...]; II. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego J. P. kwotę 290 zł /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 133/11 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi J. P. jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej: PWIS) z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej: PPIS) z dnia [...] października 2010 r., nr [...] stwierdzającą brak podstaw do stwierdzenia u J. P. choroby zawodowej w postaci obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo - nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, określonej w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r., w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869, zwane też dalej Rozporządzeniem). W podstawie prawnej decyzji PWIS wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm., określanej dalej k.p.a.) oraz § 8 ust. 1 w związku z § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Z akt administracyjnych wynika, że w sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który po rozpoznaniu skargi J. P. wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 515/09 uchylił decyzję PWIS z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] i poprzedzają ją decyzję PPIS z dnia [...] października 2008 r., nr [...]. Sąd stwierdził, że Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 115 ze zm.) - uznane wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt P23/07 jako akt niekonstytucyjny – nie mogło stanowić podstawy zaskarżonej decyzji. Wyrok ten stał się prawomocny. PPIS po ponownym rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej u J. P. decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], znak: [...] nie stwierdził u w/w obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wymienionego w poz. 21 Rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że wystąpił do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Pracy o zajęcie stanowiska, w kwestii choroby zawodowej z poz. 21 wykazu chorób zawodowych w/w Rozporządzenia. W odpowiedzi WOMP w piśmie z dnia 21 maja 2010 r. poinformował, że zajął jasne stanowisko w "skorygowanym orzeczeniu lekarskim" nr [...] z dnia 19 marca 2010 r. i dalsza korespondencja nie spowoduje żadnych zmian w stosunku do zaprezentowanego stanowiska. W odpowiedzi zaś Instytut Medycyny Pracy (dalej IMP) pismem z dnia 23 sierpnia 2010 r. przesłał w załączeniu orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej stosownie do obowiązujących aktualnie przepisów w sprawie chorób zawodowych, gdyż stwierdzony niedosłuch nie spełnia określonych w wykazie chorób zawodowych kryteriów wielkości średniego ubytku słuchu wynoszącego co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym. PPIS dokonał oceny narażenia zawodowego strony na hałas w środowisku pracy i ustalił, że J. P. pracował z przerwami w Zakładzie A. (później noszący nazwę Zakład A. S.A. od dnia 1 sierpnia 1975 r. do dnia 2 sierpnia 2005 r. na stanowisku mechanika pokładowego. Reasumując PPIS na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz w oparciu o aktualnie obowiązujące Rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych nie stwierdził u J. P. choroby zawodowej. Odwołanie od tej decyzji złożył J. P., wnosząc o jej uchylenie w całości. Odwołujący zarzucił decyzji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na tym, że organ wydający zaskarżoną decyzję oparł się na błędnych orzeczeniach lekarskich, które nie uwzględniły faktycznego ubytku słuchu, jakiego skarżący doznał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez cały okres pracy. W uzasadnieniu odwołujący nie zgodził się z argumentacją organu wskazując na wyniki badań przeprowadzonych w maju 2009 r. wniósł o powołanie biegłych i wydanie przez nich opinii. PWIS decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził wystąpienie w niniejszej sprawie narażenia strony na hałas w środowisku pracy, który mógł spowodować uszkodzenie słuchu. Jednakże nie stwierdził u odwołującego się choroby określonej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, zawartego w załączniku do Rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Organ podniósł, że brak przesłanki pozytywnego rozpoznania choroby w sensie medycznym przez jednostki orzecznicze wynika wprost z wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. PWIS uznał te orzeczenia za zasługujące na wiarę jako spójne, logiczne, jednoznaczne i wyczerpujące. Jednocześnie naprowadził, że administracyjne rozstrzygnięcie sprawy wbrew rozpoznaniu biegłych jest w sprawie o stwierdzenie choroby zawodowej niedopuszczalne. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów strony wskazał, że przepisy regulujące postępowanie w sprawach o stwierdzenie choroby zawodowej nakazują organowi administracyjnemu uwzględniać jako opinie biegłych jedynie orzeczenia lekarskie stosownych jednostek orzeczniczych. Wyjaśnił, że organ administracyjny nie jest w toczącym się postępowaniu uprawniony do samodzielnego powoływania biegłych, gdyż przepisy są w tym zakresie sformułowane w sposób ścisły i nie dopuszczają wyjątków od reguły. Skargę na tę decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. P., wnosząc o uchylenie w całości jej oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na tym, że organ wydający zaskarżoną decyzję oparł się na błędnych orzeczeniach lekarskich, które wbrew zaleceniom WSA w Rzeszowie, zawartym w wydanym w sprawie wyroku nie uwzględniały faktycznego ubytku słuchu jakiego doznał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych przez cały okres swojej pracy. Zarzucił także, że organy obu instancji nie przeprowadziły dodatkowych badań, które pozwoliłyby na zweryfikowanie faktycznego stanu zdrowia skarżącego. Wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy sądowych z zakresu laryngologii na okoliczność określenia faktycznego ubytku na słuchu jaki powstał w związku z wykonywaniem przez skarżącego obowiązków służbowych, wnioskując o to, żeby badania te w drodze pomocy procesowej, ze względu na znaczną odległość zamieszkania skarżącego od siedziby Sądu, odbyły się w O. oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w sprawie istotne są wyniki badań medycznych, gdyż wyniki tych badań mają wpływ na ustalenie, czy zostanie u niego stwierdzona choroba zawodowa oraz czy z tego tytułu będą mu przysługiwały okresowe świadczenia. Podniósł, że dysponuje wynikami specjalistycznych badań w tym znajdującymi się w aktach sprawy, które pozostają w oczywistej sprzeczności z wynikami badań przedstawionymi przez lekarzy orzeczników, więc w tej sytuacji zasadny jest wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy sądowych, którzy zweryfikują wyniki wcześniejszych badań. Na rozprawie skarżący podał, że koszty jego dojazdu na rozprawę w tym najtańszego noclegu wynoszą 290 zł i wniósł o zasądzenie tych kosztów od organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc jednocześnie o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Ponieważ w odpowiedzi na skargę organ wnosił o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, Sąd stosownie do treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.) wezwał skarżącego i uczestnika - A. S.A. do ustosunkowania się do tego wniosku i oświadczenia czy żądają wyznaczenia rozprawy. Skarżący w zakreślonym mu terminie 14 dni od zawiadomienia o tym wniosku odpowiedział, że nie wyraża zgody na rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym i domaga się na przeprowadzenia rozprawy. W związku z tym Sąd skierował niniejszą sprawę do rozpoznania na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sądu rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W ocenie Sądu skarga jest zasadna, w tym także z przyczyn, które zostały wzięte pod uwagę z urzędu. Uwzględnienie skargi nie mogło jednakże polegać w myśl wyżej przytoczonych przepisów na wydaniu wyroku merytorycznie orzekającego o stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej. Na wstępie jednak należało powtórzyć – podane na rozprawie – powody nieuwzględnienia przez Sąd wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy laryngologów. Według art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd może bowiem z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić tylko dowody uzupełniające z dokumentów. Z akt administracyjnych, w szczególności z karty oceny narażenia zawodowego wynika, że skarżący na stanowisku mechanika pokładowego był zatrudniony w następujących okresach: od 1.08.1975 r. do 31.12.1991 r. w Zakładzie O., od 4.01.1993 r. do 14.07.1993 r. w Zakładzie M., od 11.01.1994 r. do 23.07.1994 r. w W., od 2.02.1995 r. do 20.07.1995 r., od 16.04.1997 r. do 9.07.1997 r., od 19.04.1998 r. do 9.07.1998 r., od 7.03.1999 r. do 5.07.1999 r., od 24.04.2000 r. do 6.07.2000 r. w Zakładzie M., od 26.03.2001-5.07.2001 r., od 15.03.2002 r. do 8.07.2002 r., od 18.07.2002 r. do 6.09.2002 r., od 29.03.2003 r. do 5.07.2003 r., od 10.03.2004 r. do 25.07.2004 r., od 23.10.2004 r. do 12.02.2005 r., od 13.04.2005 r. do 2.08.2005 r. oraz od 5.03.2007 r. do 29.10.2007 w A. S.A. Czynnikiem szkodliwym w w/w okresach zatrudnienia był hałas, co do którego podczas pomiarów wykonanych w dniach 18 i 19.03.1998 r. oraz 29.05.2007 r. wykazano przekroczenia normatywów higienicznych. Skarżący pracę wykonywał w samolotach AN-2 jako mechanik pokładowy oraz przy remontach samolotów AN-2, DROMADER, M18, WILGA i KRUK. W karcie oceny narażenia zawodowego stwierdzone zostało, iż rodzaj i specyfika wykonywanej pracy stały się główną przyczyną uszkodzenia słuchu. Uczestniczący w postępowaniu w charakterze strony zakład pracy w piśmie z 20.02.2009 r. potwierdził, iż pomimo przekształceń i zmian nazwy przez cały w/w okres zatrudnienia skarżącego to ten sam pracodawca. W postępowaniu przeprowadzonym po uchyleniu poprzednio wydanych przez organy decyzji ani w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, ani w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego przy wydaniu orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u J. P. nie zostały przeprowadzone nowe badania słuchu. Orzeczenia lekarskie na których oparły się organy zostały wydane na podstawie wyników badań uzyskanych przed wydaniem pierwotnych orzeczeń i jak wynika także z ich treści – nie uwzględniały one ostatniego okresu czasu wykonywanej przez skarżącego w warunkach narażenia tj. okresu od 5 marca 2007 r. do 29 października 2007 r. tzn. w trakcie toczącego się już postępowania. Pomimo wykazania powyższego okresu zarówno w karcie oceny narażenia zawodowego jak i w protokole z postępowania w sprawie choroby zawodowej, okoliczność ta umknęła także uwadze organów I i II instancji, co jasno wynika z uzasadnień decyzji. Kwestia powyższa jest tym bardziej istotna ze względu na to, że w aktach administracyjnych znajduje się załączone do poprzednio złożonej skargi zaświadczenie lekarskie z dnia 21 maja 2009 r. wystawione przez dr n. med. S. P. – specjalistę otolaryngologa – z Poradni [...], gdzie na odwrocie w/w lekarz podał, iż "w audiometrii fonalnej z dnia 19.05.2009 r. występuje podwyższenie progu słuchu wyrażone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2, 3 kHz wynosi U.P-70dB, U.L-8dB, U.P-65dB, UL-85dB". Zauważyć należy – na co wskazuje także skarżący – że w aktach znajduje się również orzeczenie lotniczo-lekarskie, którym m.in. po badaniach laryngologicznych, dnia 25 września 2007 r. został on uznany za niezdolnego do wykonywania swej pracy. Zwłaszcza jednak te uprzednio wskazywane okoliczności, które nie zostały w ogóle uwzględnione przez organy wydające decyzję w sprawie są istotne, gdyż przy schorzeniu umieszczonym pod pozycją 21 w załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - przy obustronnym trwałym odbiorczym ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanym hałasem, wyrażonym podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym wynosi 2 lata. W tej sytuacji – gdy w toku postępowania pojawiły się nowe okoliczności, gdy przez kolejny okres – od 5.03.2007 r. do 29.10.2007 r. skarżący pracował w warunkach narażenia, gdy w badaniach przeprowadzonych w maju 2009 r. ( a więc w okresie jaki przewiduje załącznik do Rozporządzenia – do 2 lat od zakończenia takiej pracy) uzyskano wyniki, które kwalifikowałyby uszkodzenie słuchu J. P. do rozpoznania u niego choroby zawodowej z poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Zgodnie z art. 2351 Kodeksu pracy (dalej k.p.) za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Według art. 2352 k.p. rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Według Sądu analiza przepisów Rozporządzenia nie daje podstaw do przyjęcia, że orzeczenia lekarzy z poradni chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy czy jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy należy traktować bezkrytycznie. Zgodnie z § 6 ust. 1 orzeczenie powinno być wydane na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Według § 8 ust. 1 Rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Z przepisu tego wynika więc, że jest to niezbędny dowód, który powinien być przeprowadzony w postępowaniu, ale nie musi to być dowód jedyny. Z ustępu 2 powyższego przepisu wynika z kolei, że jeśli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Sformułowanie § 8 ust. 1 nie pozostawia wątpliwości, że orzeczenia lekarskie są jednym ze środków dowodowych, które podlegać winny ocenie w kontekście art. 8 k.p.a. W niniejszej sprawie nie uwzględniają one faktu, że skarżący już po przeprowadzeniu badań na potrzeby wydania poprzednich orzeczeń pracował w okresie od 5.03.2007 r. do 29.10.2007 r. w warunkach narażenia, co mogło mieć wpływ na aktualny poziom uszkodzenia słuchu. Konieczne jest więc wydanie orzeczeń lekarskich na podstawie aktualnie przeprowadzonych badań tym bardziej, że wyniki badań przeprowadzonych w maju 2009 r. przez dr n. med. S. P. w ZOZ [...] i [...] w O. wskazują na poziom uszkodzenia, który dawałby podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Należy wspomnieć, że w aktach sprawy znajduje się także zaświadczenie z 12 lutego 2008 r. wystawione przez innego jeszcze lekarza dr n. med. A. K., które wskazuje na poziom uszkodzenia słuchu bliski temu, który wynika z badań dr n. med. S. P. Niezbędne wydaje się więc także wyjaśnienie w toku postępowania a następnie w uzasadnieniu decyzji z czego wynika tak ogromna różnica w uzyskiwanych wynikach badań. Lekarze wydający orzeczenia winni wyjaśnić te rozbieżności i należycie je uzasadnić a organy korzystające z instrumentów wskazanych w § 8 ust. 2 Rozporządzenia wyegzekwować od lekarzy czy jednostek wyczerpującą treść orzeczeń. Jeszcze raz Sąd podkreśla, iż użycie w przepisie § 3 ust. 1 Rozporządzenia zwrotu "w szczególności" w odniesieniu do danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego (...) wskazuje, że w/w dokumenty są jednym ze środków dowodowych w sprawie dających podstawę do ustaleń organu. Właściwe rozpatrzenie całego materiału dowodowego oznacza zaś konieczność wyjaśnienia czym kierował się organ dając wiarę określonym dowodom a odmawiając jej innym. Skuteczność czynności dokonanych w toku postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie aktualnie obowiązującego Rozporządzenia, o której mowa w § 11 ust. 1 tego aktu prawnego, nie może oznaczać braku uwzględnienia nowych okoliczności faktycznych, które zaistniały przed wydaniem decyzji, i które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie uwzględnienie tych okoliczności, zaniechanie wyjaśnienia przez organy rozbieżności wyników badań oznacza naruszenie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Brak oceny wartości dowodowej zaświadczenia z dnia 21.05.2009 r. (bo nie o nim jest mowa w uzasadnieniu decyzji organu II instancji, gdyż nie jest to zaświadczenie "Niepublicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w O." powoduje także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W dalszym postępowaniu organy winny uwzględnić powyższe wskazania i uzupełnić stosownie do nich materiał dowodowy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.