II SA/Op 393/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik – spr. Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Ewa Janowska Protokolant St. inspektor sądowy Grażyna Jankowska-Stykała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi B. G. i D. G. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 9 sierpnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim z dnia 4 czerwca 2019 r., nr [...], 2) zasądza od Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu na rzecz skarżących B. G. i D. G., solidarnie, kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego stanowi skarga B. G. i D. G., zwanych dalej skarżącymi lub właścicielami, na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu (zwanego dalej OWINB, organem drugiej instancji lub organem odwoławczym( z 9 sierpnia 2019 r., nr [...], którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie oleskim (zwanego dalej PINB lub organem pierwszej instancji) i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem, nałożył na B. G. i D. G. obowiązek wykonania określonych w decyzji robót budowlanych. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z 4 czerwca 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202, z późn. zm.), PINB w powiecie oleskim nałożył na B. G. i D. G. obowiązek wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego - położonego w [...] przy ul. [...], na działce nr a – do stanu zgodnego z prawem poprzez: - przebudowę ściany szczytowej zachodniej w budynku mieszkalnym, od strony działki sąsiedniej nr b na ścianę oddzielenia przeciwpożarowego; - rozbiórkę ocieplenia z płyt styropianowych na zachodniej ścianie szczytowej budynku od strony działki sąsiedniej nr b dostosowując ją do funkcji ściany oddzielenia przeciwpożarowego; - wyprowadzenie odpowietrzenia pionu kanalizacji sanitarnej ponad dach zgodnie z przepisami, a to wszystko w terminie do 30 października 2019 r. Uzasadniając decyzję organ pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny i podał, że na skutek zawiadomienia złożonego przez C. G. (właściciela działki nr b) w dniu 10 kwietnia 2018 r. przeprowadził kontrolę budynku mieszkalnego położonego na działce nr a, a następnie wszczął z urzędu postępowanie w sprawie jego nieodpowiedniego stanu technicznego, o czym zawiadomił strony pismem z 30 kwietnia 2018 r. W toku prowadzonego postępowania, 22 maja 2018 r. przeprowadzono oględziny, w wyniku których ustalono, że budynek mieszkalny przy ul. [...], usytuowany jest ścianą szczytową zachodnią przy granicy z działką sąsiednią nr b, zabudowaną budynkiem mieszkalnym. W ścianie szczytowej budynku mieszkalnego nr [...] stwierdzono istnienie otworu na wysokości ok. 6,5 m z wystającą rurą PCV o średnicy Ø 50, stanowiącą odpowietrzenie pionu kanalizacyjnego łazienki znajdującej się na pierwszym piętrze. Podczas kontroli przeprowadzonej 17 sierpnia 2018 r. stwierdzono natomiast, że wody opadowe z dwuspadowego dachu krytego blachą trapezową, budynku odprowadzane są do kanalizacji deszczowej zlokalizowanej wzdłuż ul. [...] oraz do kanalizacji deszczowej położonej w drodze gminnej. Nie stwierdzono odprowadzenia wód opadowych na teren posesji sąsiedniej będącej własnością C. G. i wobec tego uznano, że odprowadzenie wód opadowy z dachu budynku jest zgodne z § 126 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 56 poz. 461, z późn. zm.) zwanego dalej rozporządzeniem. W odpowiedzi na wezwania z 5 grudnia 2018 r. właściciele spornego budynku przedłożyli dokumenty dotyczące budowy, użytkowania i utrzymania budynku. Analiza protokołów badania wewnętrznej instalacji elektrycznej, badania wewnętrznej instalacji gazowej, z okresowej kontroli przewodów kominowych oraz dokumentacji technicznej, nie wykazała nieprawidłowości w zakresie utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym. Na podstawie dokumentacji projektowej stanowiącej załącznik do decyzji o pozwoleniu na nadbudowę budynku, z 10 czerwca 1992 r., nr [...], ustalono z kolei, że na rysunku elewacji budynku oraz rzucie dachu w zachodniej części budynku zlokalizowanej od strony działki sąsiedniej nr b zaprojektowano ścianę oddzielenia p/pożarowego o grubości 25 cm z wyprowadzeniem ściany szczytowej ponad pokrycie dachu na wysokość 30 cm. Uwzględniając powyższe uwadze, pismem z 6 marca 2019 r. poinformowano strony o zmianie przedmiotu postępowania na dotyczący wykonania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegających od ustaleń i warunków określonych w przepisach. Postanowieniem z 6 marca 2019 r. nałożono też na właścicieli spornej nieruchomości obowiązek udzielenia informacji związanych z wykonaniem robót budowlanych przy nadbudowie ich budynku. W odpowiedzi D. G. wyjaśnił, że o fakcie zaprojektowania muru ogniowego na ścianie szczytowej budynku mieszkalnego nie był poinformowani przez projektanta i był pewny, że jest to opierzenie dachu, a nie mur ogniowy, dlatego nie wykonano go na ścianie szczytowej zachodniej budynku mieszkalnego. Ponadto mur ogniowy wykonany został na ścianie tarasu nad łącznikiem pomiędzy budynkiem mieszkalnym i gospodarczym zlokalizowanym przy granicy z działką C. G. Dokonując analizy zebranego materiału dowodowego organ wskazał, że budynek mieszkalny położony na działce nr a został wybudowany w istniejącej lokalizacji przez ówczesnych właścicieli nieruchomości i na podstawie ówczesnych przepisów. Ściana szczytowa budynku będąca przedmiotem sprawy zlokalizowana jest od jego strony zachodniej przy granicy działki nr b, przy czym ze względu na bliską odległość przedmiotowego budynku i budynku mieszkalnego sąsiada brak było możliwości określenia odległości pomiędzy tymi budynkami oraz odległości tych budynków od granicy pomiędzy działkami. W 2018 r. B. i D. G. wykonali ocieplenie budynku od strony wschodniej, północnej i południowej. Ze względu na bliskość do budynku sąsiada (od strony zachodniej) ocieplenia dokonano tylko w miejscu narożników na szerokość od 25cm do 35cm. Wykonane ocieplenia naroży zakończone opierzeniem z blachy kończą się na wysokości okapu dachu o wysokości 3,20 i 4,40. Roboty budowlane polegające na ociepleniu zostały zakończone i zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie ich wykonania nie wymagały, ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Na podstawie dokumentacji dostarczonej przez właścicieli ustalono, że przedmiotowy budynek mieszkalny został nadbudowany w 1992 r., a pozwolenie na nadbudowę zostało wydane zgodnie z ustawą z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Nadbudowa budynku dotyczyła podniesienia wysokości kondygnacji poddasza budynku od strony podwórza. Projekt przewidywał wykonanie ściany grubości 25cm od strony zachodniej, jako muru przeciwpożarowego w ścianie szczytowej zlokalizowanej przy granicy z działką C. G. Zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami ściana została zaprojektowana w sposób umożliwiający wyprowadzenie jej ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m. Projekt nie przewidywał wykonania otworu w murze ogniowym i wyprowadzenie przez ten otwór rury odpowietrzającej instalację sanitarną. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono, że inwestor nie wykonał wyprowadzenia przedmiotowej ściany gr. 25 cm od strony zachodniej jako muru przeciwpożarowego na wysokość co najmniej 0,3 m ponad pokrycie dachu budynku. Ściany szczytowe grubości 25 cm zarówno od strony zachodniej jak i wschodniej zakończono na wysokości połaci dachowych, a połacie dachu wychodzą poza lico muru ścian szczytowych i w tym miejscu wykonano opierzenie dachu. Ponadto stwierdzono, że w ścianie, która miała być ścianą oddzielenia p/poż. wykonano otwór z wyprowadzonym odpowietrzeniem instalacji sanitarnej i dokonano ocieplenia narożników budynku od strony działki nr b. Dokonując oceny wykonanych robót organ stwierdził, że istniejący stan obiektu narusza przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 z późn. zm.) obowiązujące w dacie wydania pozwolenia na nadbudowę oraz aktualnego rozporządzenia. Wykonanie ocieplenia ścian szczytowej materiałem palnym (płytami styropianowymi), istnienie otworu okiennego w ścianie oraz brak muru ogniowego powoduje, że ściana szczytowa zachodnia nie jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego. Z tego względu zaistniały podstawy do nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z przepisami prawa. Stosując w tym zakresie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ wyjaśnił, że do budynków istniejących w dacie wejścia w życie rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., nie stosuje się przepisów tego rozporządzenia, za wyjątkiem przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego wobec czego, regulacje dotyczące wyłączenia stosowania przepisów zawartych w § 330 rozporządzenia nie mają zastosowania w prowadzonym postępowaniu. Wskazał też na wymogi techniczne ustalone w § 125 ust. 1, § 232 ust. 6, § 235 ust. 3 oraz § 272 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł C. G. Domagając się zmiany decyzji oraz uzupełnienie uzasadnienia faktycznego i prawnego odwołujący podniósł, że nałożone obowiązki powinny być zgodne nie tylko z przepisami, ale także z projektem zamiennym, którego to określenia brakuje w decyzji. Wskazał, że decyzja powinna nakazywać, a nie nakładać obowiązki. Ponadto brakuje w niej nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego oraz likwidacji opierzenia, którego projekt nie przewidywał. Zarzucił organowi, że nie odniósł się do faktu posadowienia budynku w granicy, a wskazując, że w 1992 r. był właścicielem działki nr c (obecnie b) wywodził, że skoro decyzja o pozwoleniu na nadbudowę nie została mu doręczona jest ona nieprawomocna. Powyższe powinno być ujęte w uzasadnieniu skarżonej decyzji, które powinno być uzupełnione, gdyż konieczny jest projekt zastępczy, wyprowadzenie ściany szczytowej na wysokość 30 cm, wydanie nakazu, doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem i projektem, likwidacja opierzenia od strony zachodniej i daszków zwanych obróbką blacharską, dopuszczenie dowodu z aktów notarialnych potwierdzających jego własność sąsiedniej działki (rep. A nr [...] i rep. A nr [...]) oraz decyzji Burmistrza [...] z 12 kwietnia 2016 r. zatwierdzającej podział działki nr c na działki nr d i b, jak również księgi wieczystej [...], doręczenie mu decyzji z 1992 r., przesłanie decyzji tut. organu z pouczeniami, załatwienie sprawy całościowo. Zaskarżoną decyzją z 9 sierpnia 2019 r. OWINB w Opolu uchylił decyzję PINB i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem, nałożył na B. G. i D. G. obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na: - dostosowaniu ściany szczytowej zachodniej od strony działki sąsiedniej nr b do wymogów ściany oddzielenia przeciwpożarowego poprzez jej nadmurowanie cegłą pełną grubości 25 cm na wysokość 30 cm ponad pokrycie dachu zgodnie z wymogami § 235 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2015 r., poz. 1422); - rozbiórce ocieplenia z płyt styropianowych na zachodniej ścianie szczytowej budynku od strony działki sąsiedniej nr b; - usunięciu ze ściany zachodniej od strony granicy działek rury z PCV o średnicy Ø 50, stanowiącej odpowietrzenie pionu kanalizacyjnego łazienki znajdującej się na pierwszym piętrze i zlikwidowaniu otworu po rurze materiałem niepalnym, np. odpowiednią; - wyprowadzeniu odpowietrzenia pionu kanalizacji sanitarnej ponad dach zgodnie z przepisami § 125 ust. 1 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; w terminie do 30 grudzień 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji i stwierdził, że przedmiotowy budynek został nadbudowany w sposób niezgodny z zatwierdzonym projektem, gdyż w trakcie budowy nie wykonano muru ogniowego, tj. nie wyprowadzono ściany zewnętrznej od strony granicy działek na wysokość 30 cm ponad pokrycie dachu. Uznał, że brak prawidłowo wykonanego oddzielenia przeciwpożarowego może stanowić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia z powodu niewielkiej odległości między budynkami, co może powodować zagrożenie pożarowe dla sąsiedniego budynku. Z tego względu zaszła potrzeba wyeliminowania tego zagrożenia w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jako budzące zastrzeżenia organ odwoławczy uznał jednak ogólnikowe sformułowania nakazu w decyzji organu pierwszej instancji. Powołując regulacje § 272 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia wskazał, że sposób wykonania przegrody reguluje § 235 ust. 3 rozporządzenia i wykonanie nakazu zgodnie z tym przepisem stanowić będzie realizację nałożonego obowiązku. Podkreślił przy tym, że ze względu na usytuowanie ściany zachodniej budynku bezpośrednio w granicy z działką nr b oraz fakt, że w bardzo bliskiej odległości od tej granicy (0,5 m) znajduje się budynek mieszkalny odwołującego, wykonanie wzdłuż ściany zachodniej budynku pasa z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej EI 60, bezpośrednio pod pokryciem, jest praktycznie niemożliwe. Jedynym rozwiązaniem w takim przypadku pozostaje wyprowadzenie ściany na wysokość 0,3 m ponad pokrycie dachu, co w wydanej decyzji doprecyzowano. Z kolei wykonany w ścianie zachodniej otwór dla wyprowadzenia odpowietrzenia kanalizacji sanitarnej powinien zostać zlikwidowany poprzez wypełnienie odpowiedniej klasy zaprawą, a rura odpowietrzająca kanalizację sanitarną powinna zostać wyprowadzona ponad dach budynku, zgodnie z § 125 ust. 1 rozporządzenia. Z powyższych względów w postępowaniu odwoławczym postanowiono uchylić w całości zaskarżoną decyzję i orzec jak w sentencji, wyznaczając nowy termin wykonania robót do 30 grudnia 2019 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że: - roboty budowlane nie wymagają opracowania projektu budowlanego zamiennego - jak sugeruje odwołujący, natomiast winny być wykonane pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno- budowlanej; - sformułowanie "nakładam obowiązek" wynika wprost z treści art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego; -"opierzenie" to faktycznie obróbka blacharska wykonanego ocieplenia z płyt styropianowych, których demontaż spowoduje jednocześnie likwidację spornego "opierzenia"; - fakt bliskiej lokalizacji budynków spowodował wydanie decyzji naprawczej. W kwestii żądania dopuszczenia jako dowodów w sprawie dokumentów potwierdzających prawo własności odwołującego do działki nr b uznał, że jest to zbędne, gdyż dokumenty te były brane pod uwagę w prowadzonym w postępowaniu, w którym od początku był stroną, a kwestia jego ewentualnego pominięcia w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na nadbudowę w 1992 r. nie może mieć wpływu na ocenę działań podejmowanych przez organy nadzoru budowlanego. Także ewentualne wzruszenia decyzji o pozwoleniu na budowę oraz jej doręczenie pozostaje poza kompetencjami organ nadzoru budowlanego. Skarżący B. G. i D. G. wnieśli na powyższą decyzję odwoławczą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu domagając się w niej uchylenia pkt 1, przedłużenie terminu wykonania pozostałych obowiązków, zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Formułując zarzuty skarżący zakwestionowali zasadność dostosowania ściany zachodniej budynku do wymogów ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz wybór metody zabezpieczenia. Wskazali, że w § 213 rozporządzenia budynki mieszkalne jednorodzinne do trzech kondygnacji nadziemnych zostały wyłączone od wymagań dotyczących klasy odporności pożarowej, wobec czego ściany zewnętrzne ich budynku nie muszą spełniać wymagań klasy odporności pożarowej i przepis § 272 ust. 2 i 3 rozporządzenia do ich budynku nie ma zastosowania. Potwierdza to § 235 ust. 4 rozporządzenia, który wyłącza zabudowę jednorodzinną z obowiązku budowy ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Jednocześnie w § 235 ust. 3 ustawodawca dopuszcza dwa rodzaje zabezpieczenia. Stwierdzając, że wykonanie zabezpieczenia określonego w pkt 2 jest możliwe skarżący podnieśli, że sposób wskazany przez organ w decyzji jest bardziej kosztowny, wymaga większych nakładów pracy i jest technicznie bardziej złożony, a przez to niesie ryzyko powstania szkód trudnych do przewidzenia w chwili wydawania decyzji. Ponadto, w § 235 rozporządzenia mowa jest o jednej ścianie oddzielenia przeciwpożarowego, a na budynku sąsiada znajduje się ogniomur zabezpieczający oba budynki. Skarżący zakwestionowali także ustalenie co do usytuowania budynku ok. 20 - 40 cm od granicy powołując się na ustalenia dokonane podczas podziału działki nr c (na działki nr e i b). Wskazali też, że otwór w ścianie zachodniej istniał od chwili wybudowania budynku jako doświetlenie strychu. Dalej wywodzili również, że wykonanie obowiązku poprzez nadmurowanie ściany cegłą pełną o grubości 25 cm na wysokości 30 cm wiąże się z nadmiernym obciążeniem ściany szczytowej, gdyż jej grubość powyżej stropu pierwszego piętra wynosi ok. 14 cm, a wobec tego konieczna byłaby rozbiórka ściany szczytowej w opisanym zakresie. Zaznaczyli, że zgodnie z projektem budowlanym i pozwoleniem, nadbudowa budynku obejmowała tylko część północną, a co za tym idzie również tylko tę część ścian szczytowych (ściany wschodniej i zachodniej). Część budynku (w tym część ścian szczytowych) od strony południowej pozostała bez zmian i znajduje się w stanie pierwotnym z lat 60- tych. Jedyną zmianą dotyczącą całości budynku jest wymiana więźby dachowej wraz z pokryciem dachowym. Dach wykonany jest z blachy stalowej trapezowej i pomimo braku ogniomuru spełnia warunki odporności ogniowej, gdyż jest pokryciem nierozprzestrzeniającym ognia. Z kolei ogniomur ujęty w projekcie budowlanym z 1992 r. nie został zaprojektowany przez projektanta, a dopisany później ręcznie. Niezmiennym pozostaje również fakt, że budowa ogniomuru nie była wymagana w poprzednim stanie prawnym ani nie jest w obecnym. W odpowiedzi na skargę Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skarżących wskazał, że w sprawie ma zastosowanie przepis § 235 ust. 3 rozporządzenia, podczas gdy § 235 ust. 4 rozporządzenia dotyczy innej sytuacji. Podkreślił, że budynek został nadbudowany w sposób niezgodny z zatwierdzonym projektem i zakwestionował twierdzenie, że istniejąca w sąsiednim budynku ściana oddzielenia przeciwpożarowego stanowi wystarczającą ochronę dla obu budynków. Wskazał również, że materiał dowodowy wskazywał jednoznacznie na usytuowanie ściany zachodniej budynku skarżących w granicy działek i fakt ten nie był przez skarżących kwestionowany. Na rozprawie pełnomocnik skarżących wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Podniósł, że organ nie wyjaśnił w sposób wszechstronny sprawy i przedwcześnie zastosował § 235 rozporządzenia nie dysponując żadnymi opiniami, ani ekspertyzami, które uzasadniałyby zastosowanie wyłącznie rozstrzygnięcia z pkt 1 decyzji. Argumentował, że wątpliwości budzi również sama sentencja rozstrzygnięcia zamieszczona w pkt 1 decyzji, a mianowicie co oznacza sformułowanie "nadmurować cegłą pełną", tj. czy zobowiązanie to dotyczy całej wysokości ściany szczytowej zachodniej, czy tylko części nadbudowanej. Zanegował również przyjęcie przez organ, że pokrycie dachu blachą stalową trapezową jest materiałem, który nie ma charakteru materiału niepalnego. Pełnomocnik organu podtrzymał skargę akcentując, że skarżący dokonali nadbudowy budynku na podstawie pozwolenia budowlanego, w którym przewidziany był "ogniomur", a w związku z tym projektant projektując go dokonał stosownych wyliczeń i przewidział technologię jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że w granicach badanej sprawy Sąd zobowiązany jest z urzędu, niezależnie od zarzutów skargi, dokonać pełnej oceny co do zgodność z prawem zaskarżonego aktu i w przypadku skargi na decyzję uwzględnia wszystkie zaistniałe w sprawie naruszenia, na które wskazano w art. 145 § 1 P.p.s.a. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd stwierdza z kolei nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, a stosowanie do art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub w innych przepisach. Jednocześnie, w myśl art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Oznacza to, że kontrolą sądową mogą być objęte także inne niż zaskarżony akty. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych zasad, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także – z mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wykazała, że akty te, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc skutkującym koniecznością ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Uzasadniając tak dokonaną ocenę dostrzec trzeba, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie dotyczyło oceny legalności robót budowlanych wykonanych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, które zrealizowano w związku z jego nadbudową dokonaną w 1992 r., na podstawie decyzji z 10 czerwca 1992 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na nadbudowę oraz w związku z remontem przeprowadzonym w 2018 r. W toku postępowania w sposób niewątpliwy ustalono, że przy nadbudowie budynku nie wykonano od strony zachodniej wyprowadzenia ściany szczytowej jako muru przeciwpożarowego na wysokość co najmniej 0,3 m ponad pokrycie dachu, przewidzianego w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Dodatkowo w ścianie tej, będącej ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, wykonano otwór z wyprowadzeniem odpowietrzenia instalacji sanitarnej, który nie był uwzględniony w zatwierdzonym projekcie. W 2018 r. dokonano z kolei ocieplenia budynku, w tym od strony zachodniej jego narożników, co nie wymagało uzyskania pozwolenia, ani zgłoszenia. W świetle tych ustaleń, co do których zarówno strony, jak i Sąd nie mają wątpliwości uznać trzeba, że przedmiotowe postępowanie prawidłowo prowadzone było w trybie przepisów art. 50–51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, z późn. zm.) zwanej dalej ustawą lub Prawem budowlanym. Regulacja art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego odnosi się bowiem do robót budowlanych innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1, które zostały wykonane: bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (pkt 1) lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska (pkt 2), lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 (pkt 3), lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach (pkt 4). Stosowanie zaś do art. 51 ust. 7 ustawy, w przypadku zakończenia robót budowlanych innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b ustawy przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio jeżeli roboty te zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy. Z zestawienia art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego wynika, że celem postępowania prowadzonego w tym trybie jest doprowadzenie wykonanych lub wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zastosowanie art. 51 ustawy jest uzasadnione wówczas, gdy spełniona jest choćby jedna z przesłanek określonych w art. 50 ust. 1 ustawy. W takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest wdrożyć tryb naprawczy i ocenić, czy roboty wykonane w warunkach, o których mowa w art. 50 ust. 1, są zgodne z aktualnie obowiązującymi przepisami. Pozytywna ocena w tym zakresie skutkuje odstąpieniem od nałożenia obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy. Ocena negatywna wymaga natomiast ustalenia, czy możliwe jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem przez nałożenie obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. Zaznaczyć przy tym trzeba, że stan zgodny z prawem w rozumieniu przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy oznacza w pierwszej kolejności zgodność z zatwierdzonym projektem budowlanym lub innymi warunkami pozwolenia na budowę oraz zgodność z przepisami prawa materialnego. Przepis ten stanowi podstawę do nałożenia określonego obowiązku w przypadku nieistotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, w przeciwieństwie do art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy, który stanowi podstawę nałożenia określonych obowiązków w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego (por. wyrok NSA z 11 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 199/16, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stosownie do art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust. 7 ustawy, przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy znajduje bowiem zastosowanie również w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska w tym także wtedy, gdy zostały wykonane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie uznać należało, że niewykonanie ogniomuru wystającego ponad połać dachową od strony zachodniej, podobnie jak wykonanie w ścianie od strony zachodniej otworu z wyprowadzeniem odpowietrzenia instalacji sanitarnej, w świetle art. 36a ust. 5 ustawy, stanowiło nieistotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. Wobec tego nie było podstaw do stosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy i sporządzania projektu budowlanego zamiennego, a organy właściwie przyjęły, że istnieje możliwości doprowadzenia spornych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Ustalenia faktyczne nie był jednak w ocenie Sądu, wystarczające do nałożenia na skarżących obowiązków określonych w zapadłych decyzjach organów obu instancji. Podzielić należy ocenę organów, że brak prawidłowego wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego może stanowić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy, a powyższe uzasadniać może nałożenie obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jako prawidłowe uznać też należy dokonanie oceny, w zakresie konieczności doprowadzenia spornych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), zwanego nadal rozporządzeniem. Dokonana przez organy ocena merytoryczna w tym zakresie nie była jednak wyczerpująca, a sprawa nie została rozpoznana w jej całokształcie. W konsekwencji rozstrzygnięcie podjęte zostało przedwcześnie, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W kwestii braku wyprowadzenia muru przeciwpożarowego na wysokość co najmniej 0,3 m ponad pokrycie dachu w ścianie budynku od stronie zachodniej uwzględniono regulację § 272 ust. 3 rozporządzenia, określającą obowiązek posiadania przez budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5 oraz przepis § 235 ust. 3 rozporządzenia ustalający sposób wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Z ustaleń faktycznych wynika, że budynek skarżących usytuowany jest bezpośrednio przy granicy działki, a w zatwierdzonym projekcie jego nadbudowy przewidziany został ogniomur, co niewątpliwie mogło uzasadniać zastosowanie wskazanych regulacji. Zgodzić nie można się ze skarżącymi, którzy twierdzą, że na podstawie § 213 rozporządzenia, wyłączone w sprawie zostało stosowanie przepisów § 272 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia. Dostrzec bowiem trzeba, że przepis § 213 rozporządzenia wyłącza zastosowanie wymagań określonych w § 212 i § 216 rozporządzenia. Nakładając na skarżących obowiązek na podstawie art. 235 ust. 3 rozporządzenia organy nie uwzględniły jednak tego, że przepis ten obejmuje swym zakresem wyłącznie budynki z przykryciem dachowym rozprzestrzeniającym ogień. Stanowi on bowiem, że w budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przykrycie na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia. W niniejszej sprawie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie dało podstaw do stwierdzenia, że na spornym budynku istnieje takie właśnie pokrycie dachowe. Organy nie przyjęły tej okoliczności jako ustalenia stanu faktycznego i nie nadały mu żadnego znaczenia, odnotowując jedynie, że dach budynku pokryty jest blachą trapezową. Wobec powyższego przedwczesnym było nałożenie na skarżących obowiązku na podstawie § 235 ust. 3 rozporządzenia. Zasadność nałożenia tego obowiązku jest wątpliwa przy tak ustalonym stanie faktycznym, zwłaszcza w świetle twierdzenia skarżących, że dach na budynku spełnia warunki odporności ogniowej i jest pokryciem nierozprzestrzeniającym ognia. W celu zastosowania regulacji § 235 ust. 3 rozporządzenia organy powinny ustalić, czy dach na budynku skarżących wykonany jest w technologii rozprzestrzeniającej ogień, czy też nie. Brak takich ustaleń skutkuje natomiast przedwczesnością zastosowania w sprawie § 235 ust. 3 rozporządzenia. Dostrzec ponadto trzeba, że ocena w zakresie braku wyprowadzenia muru przeciwpożarowego od strony zachodniej odnosiła się do robót budowlanych wykonanych w związku z nadbudową dokonaną w 1992 r. na podstawie decyzji z 10 czerwca 1992 r., a więc robót budowlanych zrealizowanych przed wejściem w życie stosowanej w sprawie ustawy z 1994 r. i rozporządzenia. Organy nie uwzględniły natomiast tego, że wobec tego w niniejszej sprawie znajdował zastosowania także przepis § 207 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepis ten ma charakter wyjątku – w tym znaczeniu, że co do zasady zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia jego przepisy stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych - a zatem obiektów dopiero powstających, z zastrzeżeniem właśnie § 207 ust. 2. Z ww. przepisów wynika, że przepisy rozporządzenia mogą mieć zastosowanie do budynków już istniejących w ograniczonym zakresie. Po pierwsze, zastosowanie to zostało ograniczone do przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego, wymiaru schodów, oświetlenia awaryjnego. Po wtóre, muszą zaistnieć przesłanki zastosowania w tym zakresie przepisów rozporządzenia, tj. budynek musi być użytkowany w okresie obowiązywania rozporządzenia oraz należy stwierdzić, na podstawie przepisów odrębnych, że budynek zagraża życiu ludzi (por. wyrok WSA w Kielcach z 11 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 565/18 i powołane tam orzecznictwo; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy nakładając w niniejszej sprawie obowiązek na podstawie § 235 ust. 3 rozporządzenia i uwzględniając wymóg ustalony w § 272 ust. 3 rozporządzenia w zakresie posiadania przez budynek od strony sąsiedniej działki ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5, organy nie dokonały na podstawie przepisów odrębnych oceny w kwestii zagrożenia dla życia ludzi, co skutkowało tym, że sprawa nie została rozpoznana w całości, w sposób wyczerpujący. W szczególności nie uwzględniły w tym zakresie treść § 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. Nr 109 poz. 719, z późn. zm.) wskazującego, kiedy istniejący i użytkowany budynek uznaje się za zagrażający życiu ludzi (por. powołany wyżej wyrok WSA w Kielcach z 11 października 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 565/18 i wyrok WSA w Lublinie z 27 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 718/13; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wykazały tym samym, że w niniejszej sprawie możliwe było zastosowanie przepisów § 272 ust. 3 i art. 235 ust. 3 rozporządzenia. Co więcej, przy rozpoznaniu sprawy pominięto, że na podstawie § 207 ust. 2 rozporządzenia, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego stosuje się do użytkowanych budynków istniejących z uwzględnieniem § 2 ust. 2 rozporządzenia. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 2 rozporządzenia wymagania, o których mowa w § 1 (tj. dotyczące warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę), mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Uwzględnienie § 2 ust. 2 przy zastosowaniu § 207 ust. 2 rozporządzenia polega na tym, że w odniesieniu do budynków istniejących zamiast stosowania wymagań zawartych w tym rozporządzeniu można zastosować wskazania ekspertyzy technicznej, o jakiej mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia. W ocenie Sądu, przeprowadzenie takiego dowodu jest celowe zwłaszcza, gdy spełnienie przez stronę wymogów wynikających z przepisów rozporządzenia nie jest możliwe z uwagi na pewne ograniczenia architektoniczne istniejącego już budynku (por. wyrok NSA z 28 listopada 2018 r., sygn. akt. II OSK 3179/18 i powołany wyżej wyrok WSA w Lublinie z 27 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 718/13; dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Skoro w niniejszej sprawie organy nie dokonały na podstawie przepisów odrębnych ustaleń faktycznych i oceny co do istnienia zagrożenia dla życia ludzi , to przedwcześnie uznały, że w sprawie zaistniały podstawy do uwzględnienia wymogów dotyczących bezpieczeństwa przeciwpożarowego wynikających z § 272 ust. 3 i art. 235 ust. 3 rozporządzenia. Jednocześnie ustalając, że wymogi te nie zostały spełnione nie rozważyły możliwości zastosowania unormowania § 2 ust. 2 rozporządzenia i tym samym możliwości uzyskania przez skarżących odstępstw na tej podstawie (innego sposobu usunięcia stwierdzonych uchybień). To powodowało, że postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący. Zauważyć przyjdzie, że z uwagi na usytuowanie budynku przy granicy działki wykonanie jednego z alternatywnych wymogów wskazanych w § 235 ust. 3 rozporządzenia, w ocenie organu nie było możliwe. W kwestii realizacji wymogu objętego nałożonym obowiązkiem skarżący podnosili natomiast, że jego wykonanie wiąże się z koniecznością rozbiórki ściany szczytowej. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organy powinny w szczególności dokładnie rozważyć czy istnieją inne możliwe sposoby usunięcia stwierdzonych uchybień. Organy natomiast w ogóle nie badały i nie oceniały możliwości zastosowania § 2 ust. 2 rozporządzenia, co stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 7 art. 77 § 1 k.p.a.) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W kwestii wykonania w ścianie zachodniej otworu z wyprowadzeniem odpowietrzenia instalacji sanitarnej zauważyć z kolei trzeba, że w kontrolowanych decyzjach organy odwołały się do wymogów § 125 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym przewody spustowe (piony) grawitacyjnej instalacji kanalizacyjnej powinny być wyprowadzone jako przewody wentylujące ponad dach, a także powyżej górnej krawędzi okien i drzwi znajdujących się w odległości poziomej mniejszej niż 4 m od wylotów tych przewodów. Na podstawie tej regulacji uznały, że wyprowadzenie odpowietrzenia pionu kanalizacji sanitarnej jako przewodu wentylującego ponad dach, w sposób zgodny z tym przepisem, spełni wymogi prawa budowlanego. Wprawdzie skarżący nie kwestionują nałożonego w tym zakresie obowiązku jednak zauważyć należy, że wykonanie otworu z wyprowadzeniem odpowietrzenia instalacji sanitarnej organy wiążą z wykonaniem nadbudowy budynku, a więc budową zrealizowaną przed wejściem w życie stosowanej ustawy i rozporządzenia. W toku postępowania wyjaśniającego nie ustaliły natomiast jakie rozwiązania techniczne w zakresie odpowietrzenia pionu kanalizacji sanitarnej budynku przewidywały przepisy obowiązujące w dacie zatwierdzenia projektu budowlanego. Organ pierwszej instancji ogólnie jedynie uznał, że stan obiektu narusza przepisy rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r. Nr 17, poz. 62 ze zm.), obowiązujące w dacie wydania pozwolenia. Nie wskazał jednak jakie przepisy zostały naruszone, natomiast organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tej kwestii. Ocena w tym zakresie ma natomiast znaczenie dla ustalenia, czy w odniesieniu do robót budowlanych polegających na wykonaniu otworu z wyprowadzeniem odpowietrzenia instalacji sanitarnej zaistniała przesłanka z art. 50 ust. 1 ustawy oraz dla stwierdzenia zasadności nałożenia obowiązku doprowadzenia odpowietrzenia pionu kanalizacji do stanu zgodnego z obowiązującymi wymogami. Ponadto należało uwzględnić, że ogólna zasada z § 2 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którą przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, doznaje ograniczeń wyłącznie w zakresie uregulowanym w § 207 ust. 2 rozporządzenia. W niniejszej sprawie zabrakło natomiast oceny uzasadniającej zastosowanie przepisu § 125 ust. 1 rozporządzenia z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji jako przedwczesne uznał też nałożenie obowiązku w zakresie rozbiórki ocieplenia z płyt styropianowych na zachodniej ścianie szczytowej budynku, jako związane bezpośrednio z dostosowaniem tej ściany do wymogów związanych z bezpieczeństwem pożarowym. Sąd dostrzegł przy tym, że także ocena w tym zakresie nie została dokonana w sposób prawidłowy, albowiem organy nie wyjaśniły podstaw prawnych nałożenia tego obowiązku. W tym stanie rzeczy w pkt 1 wyroku Sąd, na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz w zw. z art. 135 p.p.s.a., także poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Na podstawie art. art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w pkt 2 wyroku orzekł natomiast o kosztach postępowania, na które składa się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800, z późn. zm.) oraz wpis od skargi ustalony w kwocie 500 zł. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Rzeczą organu przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie uwzględnienie przedstawionej oceny prawnej i usunięcie dostrzeżonych naruszeń prawa.