II SA/Op 400/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Cisyk – spr. po rozpoznaniu w dniu 13 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 9 maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: zawiesić postępowanie. Przedmiotem skargi wniesionej przez M. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 9 maja 2016 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Głubczyckiego z dnia 11 lutego 2016 r., nr [...], orzekającą o: 1) zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B (dokument nr [...], druk nr [...]), wydanego w dniu [...] przez Starostę Głubczyckiego na okres 3 miesięcy, liczony od dnia zwrotu dokumentu do depozytu; 2) zobowiązaniu skarżącego do zwrotu prawa jazdy do depozytu tamt. Wydziału; 3) nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Podstawę prawną rozstrzygnięć organów administracji stanowiły art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c , 1 e i 1 d ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2016 r., poz. 627, ze zm. – określanej dalej jako u.k.p. ) w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm. – określanej dalej jako u.p.r.d.). W skardze sądowej M. Z. zakwestionował powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wniósł o uchylenie decyzji w całości i zawieszenie postępowania do momentu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygnaturze K 24/15, wszczętego na wniosek Prokuratora Generalnego i Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie stwierdzenia niezgodności z Konstytucją RP art. 135 ust. 1 pkt 1a ustawy – Prawo o ruchu drogowym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Rozstrzygnięcie sprawy zależy od innego postępowania wówczas, gdy orzeczenie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie stanowić jedną z głównych podstaw rozstrzygnięcia w zawieszonym postępowaniu sądowoadministracyjnym. W takim przypadku, w sprawie występuje zagadnienie wstępne, którego uprzednie rozstrzygnięcie może wpływać na wynik postępowania (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 157/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach, na stronie internetowej: www.nsa.gov.pl). Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi mieć wpływ na wynik danego postępowania w ten sposób, że jak stanowi przepis art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania". W przypadku przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu przez jakikolwiek sąd pytania prawnego lub przedstawienia przez uprawnione podmioty wniosku o orzeczenie w sprawie zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą (art. 193 i art. 191 ust. 1 Konstytucji RP), o prejudycjalności rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego dla każdej sprawy przesądza norma wynikająca z art. 190 ust. 1 Konstytucji, według którego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą. Sąd zważył, że na skutek wniosku Prokuratora Generalnego z dnia 18 września 2015 r. oraz wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 17 września 2015 r. zostało wszczęte postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym i prowadzone jest pod wspólną sygn. akt K 24/15 w przedmiocie stwierdzenia niezgodności: 1) art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a u.p.r.d. w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. w zakresie, w jakim dopuszcza stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej w postaci zatrzymania prawa jazdy i odpowiedzialności prawnokarnej za wykroczenia – z art. 2 Konstytucji RP, art. 4 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego dnia 22 listopada 1984 r. w Strasburgu i art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych 2) art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. w zw. z art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego i art. 53 § 1 p.p.s.a. – w zakresie braku adekwatnych gwarancji procesowych w sytuacji wydania decyzji przez starostę o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym – z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP; 3 ) art. 102 ust. 1 pkt 4 i art. 102 ust. 1d w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. oraz art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a u.pr.d. w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p.– z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, jak również z art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 14 ust. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny o zgodności art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a u.p.r.d. i art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. z Konstytucją RP, Protokołem nr 7 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, Międzynarodowym Paktem Praw Obywatelskich i Politycznych ma istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, skoro zakwestionowane przez Prokuratora Generalnego oraz Rzecznika Praw Obywatelskich przepisy stanowiły jej podstawę prawną. W tej sytuacji uzasadnione jest zawieszenie z urzędu postępowania toczącego się przed tut. Sądem, do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie sygn. akt K 24/15. Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowił o zawieszeniu postępowania, co orzekł jak w sentencji.