II SA/Op 412/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska - spr. Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 10 lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji dotyczących utraty statusu osoby bezrobotnej i praw do stypendium oddala skargę. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Opolu, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Opola, decyzją z dnia 28 maja 2015 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 § 1 oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. z 2013 r., poz.267 ze zm., dalej zwanej K.p.a.) oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 33 ust. 4 pkt 1 i ust. 4 ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obecnie Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm., dalej jako ustawa o promocji zatrudnienia.), po przeprowadzeniu wznowionego postępowania w sprawie J. P. orzekł o uchyleniu decyzji własnych: z dnia 8 grudnia 2014 r. dotyczącej przyznania stronie prawa do stypendium od dnia 26 listopada 2014 r.; z dnia 10 grudnia 2014 r., dotyczącej utraty prawa do stypendium od dnia 29 listopada 2014 r.; z dnia 8 stycznia 2015 r., dotyczącej utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia 16 grudnia 2014 r. oraz orzekł o utracie przez J. P. statusu osoby bezrobotnej od dnia 4 listopada 2014 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że J. P. w dniu 29 lipca 2014 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Opolu jako osoba bezrobotna. Podał też, że od 26 listopada 2014 r. do dnia 28 listopada 2014 r. J. P. odbył szkolenie, określone "ABC Przedsiębiorczości". W związku z tym, Prezydent Miasta Opola wydał następujące decyzje: – w dniu 8 grudnia 2014 r., nr [...], o przyznaniu stronie prawa do stypendium, – w dniu 10 grudnia 2014 r., nr [...], o utracie przez stronę prawa do stypendium od dnia 29 listopada 2014 r. Jednocześnie organ wyjaśnił, że J. P. otrzymał środki na podjęcie działalności gospodarczej, natomiast na mocy decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 8 stycznia 2015 r., nr [...], utracił status osoby bezrobotnej. Zaznaczył, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych, pismem z dnia 5 maja 2015 r., nr [...], poinformował, że J. P. w dniach 4 listopada 2014 r. oraz 22 listopada 2014 r. podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu zatrudnienia na umowę zlecenia. Z tego powodu Prezydent Miasta Opola, postanowieniem z dnia 8 maja 2015 r. wznowił postępowanie administracyjne dotyczące wydanych wobec J. P. decyzji. Organ zatrudnienia wywodził, że art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia określa, iż "bezrobotny oznacza osobę (...) niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...)" . W tych okolicznościach, organ uznał, że świadczenie pobrane przez J. P. w okresie od 26 do 28 listopada 2014 r. stało się nienależnie pobranym świadczeniem oraz nadmienił, że dochodzenie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia zostanie przeprowadzone na podstawie odrębnego postępowania. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 28 maja 2015 r. J. P. zarzucił, że orzeczenie to pomija istotne dla sprawy inne aspekty prawne, w szczególności społeczno-gospodarcze przeznaczenie prawa oraz względy słuszności i zasady współżycia społecznego. Argumentował, że pomija się wyjątkową specyfikę sytuacji artystów, którzy z trudem mogą poddawać się regulacjom prawnym, co powoduje z kolei niemożność korzystania ze świadczeń dostępnych innym obywatelom. Zwrócił uwagę, że nie jest możliwe wyznaczenie ram czasowych twórczej działalności artystycznej, tym samym rozróżnienia, kiedy artysta pracuje, a kiedy nie, w tym również, kiedy jest zatrudniony, a kiedy bezrobotny. Dowodził, że sztywna regulacja prawna nie obejmuje jego przypadku, a jej ścisłe respektowanie prowadzi do działania zakazanego przepisami Kodeksu cywilnego. Podkreślił, że zastosowane definicji osoby bezrobotnej uniemożliwia, w jego sytuacji, jako artysty – skorzystanie ze świadczeń z zakresu bezrobocia. Odwołujący zarzucił dodatkowo, że Prezydent Miasta powinien współpracować z obywatelem w celu wyprowadzenia go ze stanu bezrobocia. I tak otrzymana dotacja umożliwiła mu podjęcie działalności gospodarczej, którą z powodzeniem rozwija, a teraz pozbawienie go świadczeń spowoduje powstanie długów, upadłość firmy i zrujnuje mu życie. Podniósł, że prowadzone postępowanie jest sprzeczne z celami i zasadami pomocy Państwa osobom bezrobotnym, a działania organu, prowadzące do stworzenia na pokaz "trwania osoby bezrobotnej" są wewnętrznie sprzeczne i niezgodne z zasadami współżycia społecznego. Wojewoda Opolski, po rozpoznaniu odwołania J. P., decyzją z dnia 10 lipca 2015 r., nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, na przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którym bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. Wykonywanie innej pracy zarobkowej, jak stanowi art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy, oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług, m.in. na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym także umowy zlecenia. Osoba bezrobotna winna spełniać ww. warunki nie tylko w dniu rejestracji, ale także w okresie pozostawania w ewidencji bezrobotnych. W razie niespełnienia warunków traci status osoby bezrobotnej stosownie do postanowień art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Wojewoda podał, że ustalenia poczynione w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przesądziły o utracie przez J. P. statusu osoby bezrobotnej Organ rentowy, w wyniku weryfikacji konta osoby ubezpieczonego stwierdził, że strona będąc zgłoszona do ubezpieczeń przez PUP, jednocześnie była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywanej umowy zlecenia w dniach 4 listopada 2014 r. oraz 22 listopada 2014 r., co potwierdza pismo ZUS z dnia 5 maja 2015 r., znak [...]. O wykonywaniu innej pracy zarobkowej w ramach umów zlecenia J. P. nie powiadomił organu zatrudnienia. Wojewoda wskazał, że wykonywanie innej pracy zarobkowej, która oznacza, m.in. świadczenie usług na podstawie umowy zlecenia, wyklucza możliwość posiadania statusu osoby bezrobotnej. Nie godząc się z powyższą decyzją Wojewody Opolskiego, J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Zarzucił, że decyzja została podjęta z rażącym naruszeniem przepisów prawa. W jego przekonaniu, Wojewoda uczynił ze swego prawa użytek sprzeczny zarówno ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa, jak i zasadami współżycia społecznego. W jego ocenie, taki właśnie skutek, sprzeczny z intencją ustawodawcy, spowoduje decyzja o utracie statusu osoby bezrobotne i prawa do stypendium (w kwocie 22.550 zł), a w konsekwencji konieczność zwrotu otrzymanych dotacji. Wywodził, że zaskarżoną decyzję odbiera jako niezwykle krzywdzącą również dlatego, że może spowodować zakończenie prowadzonej działalności gospodarczej i stratę poczynionych już nakładów (w kwocie 13.175 zł). Podniósł dodatkowo, że decyzja ta utrudni mu utrzymanie dwojga dzieci, a pośrednio jej skutki będą niekorzystne dla życia kulturalnego, ponieważ zakończenie działalności gospodarczej oznaczać będzie likwidację [...] skarżącego i niepojawienie się na rynku [...] ambitnych pozycji, na których wydanie wykupił licencje i zawarł umowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jego legalności. Stosownie do treści przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż w ramach dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać rozstrzygnięcie zapadłe w danym postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z obowiązującymi w dacie jego wydania przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami prawa procesowego, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Nie może natomiast rozpoznać sprawy kierując się kryteriami słuszności czy sprawiedliwości społecznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako P.p.s.a., sąd orzeka na podstawie akt sprawy oraz stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a., nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 10 lipca 2015 r., nr [...], w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w sposób skutkujący koniecznością uchylenia ani stwierdzenia nieważności. Na wstępie rozważań wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonych decyzji stanowił przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 149 ze zm., powoływanej także jako ustawa o promocji zatrudnienia lub ustawa). W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, ilekroć w tej ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, 1 oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. h, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia warunki określone od lit. a do lit. m. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy, starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego - bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Jednym z tych warunków jest niepozostawanie w zatrudnieniu. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że bezwzględnie obowiązującym warunkiem uprawniającym do posiadania statusu osoby bezrobotnej jest niepozostawanie w zatrudnieniu. Brak tego elementu skutkuje z mocy samej ustawy utratą statusu osoby bezrobotnej, a organ zatrudnienia jest zobowiązany do wydania z urzędu decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Omawiana decyzja ma charakter decyzji związanej, a zatem nie mieści się w ramach uznania administracyjnego. Jednocześnie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że warunkiem zastosowania sankcji w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej jest wcześniejsze pouczenie bezrobotnego o przesłankach warunkujących utratę tego statusu (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 273/09, Lex 1371043). Na mocy bowiem przepisu art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. Jak wynika z akt sprawy, skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Opolu w dniu 29 lipca 2014 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący w dniu rejestracji został pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej. Zobowiązał się również, co wynika z oświadczenia bezrobotnego stanowiącego załącznik do części "C" karty rejestracyjnej, potwierdzonego własnoręcznym podpisem przez skarżącego w dniu 29 lipca 2014 r., do zawiadomienia organu zatrudnienia w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności gospodarczej oraz innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego lub prawa do zasiłku. Poza sporem pozostaje fakt, iż skarżący zawarł dwie umowy zlecenia, wykonywane dnia 4 listopada 2014 r. i dnia 22 listopada 2014 r. O zawarciu umów zlecenia skarżący nie poinformował organu zatrudnienia w terminie 7 dni od daty podjęcia "innej pracy zarobkowej", bowiem tak należy zakwalifikować zatrudnienie skarżącego w ramach umowy zlecenia. Nie budzi również wątpliwości, w realiach rozpatrywanej sprawy, iż były to umowy krótkotrwałe, co jednak nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. W dniu 7 maja 2015 r. do PUP w Opolu wpłynęło pismo z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...], w którym organ rentowy poinformował między innymi, że w wyniku analizy konta ubezpieczonego stwierdzono, że J. P. zgłoszony został do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umowy zlecenia od dnia 4 listopada 2014 r. do dnia 4 listopada 2014 r. oraz od dnia 22 listopada do 22 listopada 2014 r. W tym stanie rzeczy uznać należy, że kontrolowana decyzja pozbawiająca skarżącego statusu osoby bezrobotnej jest zgodna z obowiązującymi przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zauważyć przyjdzie, że sformułowana w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia definicja osoby bezrobotnej jest skonstruowana z dwóch części. W pierwszej z nich wskazuje się na swego rodzaju przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Druga część zawiera zespół przesłanek negatywnych, a więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie tego statusu). Z ich zestawienia jednoznacznie wynika, że nie każda osoba rejestrująca się w urzędzie pracy może być uznana za osobę bezrobotną. Wszystkie niezbędne wymogi muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycie czy zachowanie statusu osoby bezrobotnej. Nie jest możliwe odstąpienie od tych wymogów nawet ze względu na szczególne uwarunkowania konkretnej sprawy. Bezrobotnym może być jedynie osoba niepozostająca w stosunku pracy czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej w rozumieniu przywołanego przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, i to niezależnie od wysokości uzyskiwanego z tego tytułu przychodu Zaakcentować przyjdzie, wobec zarzutów odwołania i skargi, że status bezrobotnego nie zależy od uznania organów orzekających, bowiem brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy jest kategoryczne. Stąd, żadne inne okoliczności, poza wymienionymi w ustawie nie mogą mieć znaczenia przy rozstrzyganiu tego statusu. Status osoby bezrobotnej jest bowiem w pełni zdefiniowaną instytucją prawną, a nie stanem faktycznym wynikającym z braku wykonywania pracy zarobkowej. Dla uzyskaniu statusu osoby bezrobotnej konieczne jest nie tylko niezatrudnienie, ale także niewykonywanie innej pracy zarobkowej, czy też nieuzyskiwanie przychodu z innych źródeł niż praca zarobkowa. Jeżeli ktokolwiek aktywizuje swoją sytuację zawodową, to nie może zarazem pozostawać osobą o statusie bezrobotnego i korzystać ze środków przeznaczonych na łagodzenie skutków bezrobocia (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 279/14; i powołane w nim: wyrok WSA w Gdańsku z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 702/13 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 861/14, wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2652/13, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, htpp://orzeczenia.nsa.gov.pl. Zdaniem Sądu, słusznie organ stwierdził, że dla celów prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej przesądzające są dokonane przez organ zatrudnienia ustalenia, że w dniu 4 listopada 2014 r. i w dniu 22 listopada 2014 r. J. P. podlegał ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia, co wyklucza w świetle ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy posiadanie statusu osoby bezrobotnej począwszy od 4 listopada 2014 r. Podkreślić także należy, że rejestrując się w urzędzie pracy i przyjmując na siebie określone obowiązki, osoby bezrobotne powinny być świadome skutków prawnych, wynikających z ich niespełnienia. Obowiązki te, w tym obowiązek bezzwłocznego informowania o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej oraz składania oświadczenia do zawiadomienia organu zatrudnienia w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub pozarolniczej działalności gospodarczej oraz innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego lub prawa do zasiłku służą realizacji nadrzędnego celu ustawy o promocji zatrudnienia, jakim jest aktywizacja zawodowa osób bezrobotnych. Z powyższych powodów osoby bezrobotne są zobowiązane do szczególnej staranności w odniesieniu do obowiązków, które przyjęły na siebie jako konsekwencję rejestracji w urzędzie pracy. Skarżący potwierdził w dniu rejestracji własnoręcznym podpisem, iż będzie informował organ o okolicznościach mających wpływ na jej status bezrobotnego. Zdaniem Sądu, przedstawione dotychczas unormowania oraz ich wykładnia prowadzą do wniosku, że bezrobotny może zostać pozbawiony statusu bezrobotnego na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia wówczas jeżeli miał , a co najmniej przy zachowaniu należytej staranności, jakiej można by w danym przypadku od niego wymagać, powinien mieć świadomość wystąpienia zdarzeń, które zgodnie z udzielonym jemu uprzednio, w sposób właściwy pouczeniem skutkują utratą statusu bezrobotnego. W świetle przedstawionych wywodów nie można zgodzić się ze skarżącym, że względy słuszności, sprawiedliwości, jego własna sytuacja rodzinna i charakter wykonywanego zajęcia mają doniosłość prawną przy stosowaniu przez organy zatrudnienia instytucji prawnych z zakresu bezrobocia, regulowanych administracyjnym prawem publicznym. Reasumując, stwierdzić przyjdzie, że wydanie kwestionowanej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a ocena ta nie nosi zaś cech dowolności. Zgodnie zaś z art. 107 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Oceny o trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zmienia fakt, że decyzja organu I instancji, utrzymana w mocy przez organ odwoławczy, została podjęta w wyniku zastosowania nadzwyczajnego trybu postępowania określonego w art. 145 K.p.a. Postępowanie wznowieniowe kończy się jedną z decyzji wskazanych w art. 151 § 1 i § 2 K.p.a. W przedmiotowej sprawie procesową podstawą rozstrzygnięcia był przepis art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym właściwy organ uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 141 § 1 , art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W niniejszej sprawie postępowanie wznowiono na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., z uwagi na to, że okoliczność podjęcia przez skarżącego pracy zarobkowej wyszła na jaw po dniu wydania decyzji ostatecznej, ale istniała w dniu jej wydania. W związku z tym istniała podstawa do uchylenia wadliwej decyzji decyzji we wznowionym postępowaniu i wydania decyzji nowej, prawidłowo ustalającej datę utraty statusu osoby bezrobotnej. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.