III SA/Gd 702/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.), Sędziowie NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2013 r. w Gdańsku sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 11 lipca 2013 r. nr w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia 4 czerwca 2013 r. nr[...]. Skarżąca J. N. wniosła skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z 11 lipca 2013 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z 4 czerwca 2013 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Istotne okoliczności sprawy, jak wynika z jej akt, przedstawiają się następująco. Komendant Powiatowy Policji decyzją z 8 sierpnia 2006 r. przyznał N. N., wówczas mężowi skarżącej, równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. W 2012 r. skarżąca, funkcjonariusz Policji, zwróciła się do swego przełożonego – Komendanta Miejskiego Policji o przyznanie jej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Twierdziła, że mieszka z nieletnim synem, że jej mąż N. N. wyprowadził się ze wspólnego mieszkania oraz że nie przekazuje jej przyznanego mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Miejski Policji decyzją z 30 lipca 2012 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzkiego Komendanta Policji z 14 września 2012 r., odmówił przyznania skarżącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zasadniczym motywem decyzji organów obu instancji było to, że skarżąca oraz N. N. są małżeństwem, że stosownie do § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego małżonkom może być przyznany tylko jeden równoważnik oraz że taki równoważnik został decyzją Komendanta Powiatowego Policji z 8 sierpnia 2006 r. przyznany mężowi skarżącej w związku z czym do czasu wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego skarżącej nie można przyznać równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Skarżąca od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z 14 września 2012 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z 20 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 728/12, uwzględniając ją, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji z 30 lipca 2012 r. Sąd uznał, że to skarżąca powinna otrzymywać równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego za 2012 r., a nie jej mąż. Wskazał, że wysokość równoważnika uzależniona jest od tego, czy policjant pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z członkami rodziny, a w rozpoznawanej sprawie to skarżąca zamieszkuje wspólnie z synem. Zdaniem Sądu fakt, że N. N. nadal pozostaje w związku małżeńskim, nie oznacza, że nadal przysługuje mu wyższy równoważnik. Nie prowadzi on bowiem wspólnego gospodarstwa domowego z członkami swojej rodziny. Zdaniem Sądu w sprawie występuje zbieg uprawnień, o którym mowa w § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Przepis ten stanowi, że w razie zbiegu uprawnień przysługuje jeden korzystniejszy równoważnik, a taki przysługuje skarżącej. Rozważając fakt obowiązywania decyzji Komendanta Powiatowego Policji z 8 sierpnia 2006 r. Sąd wskazał na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, które stanowią podstawę do cofnięcia uprawnienia do równoważnika pieniężnego w razie zmiany stanu rodzinnego policjanta. Sąd uznał także, że rację mają organy administracji, twierdząc, że Komendant Miejski Policji nie ma kompetencji by wzruszyć ostateczną decyzję Komendanta Powiatowego Policji z 8 sierpnia 2006 r. Jednakże zdaniem Sądu obowiązkiem tego ostatniego było, wobec posiadanych informacji o zmianie sytuacji rodzinnej N. N., zweryfikować czy nadal winien on korzystać z prawa do pobierania równoważnika w niezmienionej wysokości. Dalej Sąd wywiódł, że skoro tego nie uczynił, obowiązkiem Komendanta Wojewódzkiego Policji było podjęcie działań zmierzających do zgodnego z prawem załatwienia sprawy uprawnień współmałżonków do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Następnie Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji posiada instrumenty dające mu możliwość kontrolowania i wywierania wpływu na działalność podporządkowanego mu organu. Zdaniem Sądu, mając wiedzę o stanie sprawy Komendant Wojewódzki Policji powinien był zatem podjąć działania zmierzające do zdyscyplinowania podległego mu Komendanta Powiatowego Policji, który nie zważając na wnioski wynikające z faktu złożenia przez N. N. oświadczenia z dnia 17 stycznia 2012 r., w którym przyznał, że mieszka w innym niż dotychczas lokalu i nie z żoną i synem, wypłacił mu równoważnik w dotychczasowej wysokości. Formułując zalecenia, co do dalszego postępowania Sąd wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji, wykorzystując posiadane instrumenty powinien podjąć działania zmierzające do dokonania przez właściwy organ weryfikacji prawa N. N. do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za 2012 r., co z kolei umożliwi ponowne rozpoznanie wniosku skarżącej. Wyrok z 20 grudnia 2012 r. ze stwierdzeniem jego prawomocności oraz aktami sprawy został doręczony Wojewódzkiemu Komendantowi Policji w dniu 25 marca 2013 r. W dniu 29 marca 2013 r. kopia tego wyroku wraz z aktami sprawy została przekazana Komendantowi Miejskiemu Policji. Tego samego dnia kopia wyroku została przekazana także Komendantowi Powiatowemu Policji, któremu Komendant Wojewódzki Policji polecił "zweryfikowanie złożonych oświadczeń mieszkaniowych Pana N. N. w aspekcie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego". Komendant Miejski Policji postanowieniem z 4 czerwca 2013 r., powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie w sprawie przyznania skarżącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Uzasadniając postanowienie stwierdzono, że z uzasadnienia wyroku WSA w Gdańsku z 20 grudnia 2012 r. wynika, iż załatwienie tej sprawy zależy od weryfikacji przez Komendanta Powiatowego Policji przyznania równoważnika pieniężnego mężowi skarżącej. Skarżąca od postanowienia Komendanta Miejskiego Policji z 4 czerwca 2013 r. wniosła zażalenie, w którym przede wszystkim zarzuciła, że organ administracji nie stosuje się do wyroku WSA w Gdańsku z 20 grudnia 2012 r. Rozpoznając zażalenie skarżącej Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z 11 lipca 2013 r., podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, utrzymał w mocy jego postanowienie. W skardze skarżąca zarzuciła, że Komendant Wojewódzki Policji nie wykonuje wyroku WSA w Gdańsku z 20 grudnia 2012 r., gdyż zamiast podjąć "skuteczne czynności administracyjno-prawne" zmierzające do rozpoznania bez zbędnej zwłoki wniosku skarżącej, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o zawieszeniu postępowania. Skarżąca wskazała, że przesłanie wyroku z 20 grudnia 2012 r. Komendantowi Powiatowemu Policji nie było wystarczające, wobec czego należało podjąć "skuteczne kroki przewidziane przepisami prawa administracyjnego (...) mające skutecznie doprowadzić do rozpoznania (...) wniosku, poprzez skuteczne doprowadzenie do wzruszenia decyzji administracyjnej wydanej" wobec N. N. Ponadto skarżąca polemizowała z zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wywodami dotyczącymi zgłoszonego w zażaleniu żądania uznania jej prawa do odsetek od niewypłaconych świadczeń. W końcu skarżąca stwierdziła także, że "w sprawie zasługuje również na uwzględnienie skarga oparta na art. 154 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W odpowiedzi na skargę, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniesiono o jej oddalenie. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych. Z przedstawionych przez organ administracji akt wynika, że Komendant Powiatowy Policji decyzją z 31 maja 2013 r. umorzył postępowanie w sprawie uprawnienia N. N. do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że została ona wydana po wszczęciu postępowania z urzędu w dniu 5 kwietnia 2013 r. w związku z wyrokiem WSA w Gdańsku z 20 grudnia 2012 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 728/12. Z akt administracyjnych wynika ponadto, że została ona doręczona jedynie N. N. w dniu 31 maja 2013 r., w związku z czym stała się ostateczna w dniu 14 czerwca 2013 r. Powyższe świadczy, że w czasie wydania zaskarżonego postanowienia (11 lipca 2013 r.) zagadnienie wstępne, mające być podstawą zawieszenia postępowania, nie istniało. Zostało ono bowiem rozstrzygnięte decyzją Komendanta Powiatowego Policji z 31 maja 2013 r. Potwierdza to zresztą, znajdujące się w aktach administracyjnych, postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z 15 lipca 2013 r., którym podjęto zawieszone postępowanie z powołaniem się na wspomnianą decyzję z 31 maja 2013 r. Wobec powyższego zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane z istotnym dla wyniku sprawy naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W związku z tym Sąd, uwzględniając skargę, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Jak już wskazano Sąd uznał, że skarga jest zasadna z innych powodów niż wskazanych w samej skardze. Sąd administracyjny jest uprawniony do uwzględnienia skargi, mimo że nie zawiera ona trafnych zarzutów, na podstawie art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w którym stwierdza się, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że uznano, iż w skardze na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania, skarżąca zawarła, w jej ostatnim akapicie, także skargę o wymierzenie organowi grzywny z powodu niewykonania wyroku WSA w Gdańsku z 20 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 728/12. W tej części skarga została odrębnie zarejestrowana (sprawa o sygnaturze akt III SA/Gd 1037/13). Powoduje to, że zarzut niewykonania powołanego wyroku WSA w Gdańsku zostanie rozpoznany w tej odrębnej sprawie. Jeżeli chodzi o zarzuty skargi związane z odsetkami od niezapłaconego skarżącej świadczenia należy wskazać, że mimo iż kwestia ta została ujęta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, to nie ma ona znaczenia dla wyniku sprawy. Zarzuty związane z tą kwestią są zatem w rozpoznawanej sprawie nieistotne. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji.