II SA/Op 416/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 14 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Burmistrza Miasta Kluczborka z dnia 17 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu postanawia: odrzucić skargę. A. W., działając w imieniu mieszkańców wsi B. jako jej sołtys, pismem przesłanym dnia 19 lipca 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Burmistrza Miasta Kluczborka z dnia 17 września 2010 r., nr [...] o ustaleniu na rzecz H. S., warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę masztu antenowego stalowego o wysokości 20 m do odbioru sygnału telewizji naziemnej oraz transmisji sygnału internetowego na działce nr ewid. A., k.m. [...] we wsi B.. Do skargi załączona została lista osób, które nie wyrażają zgody na budowę masztu antenowego na terenie posesji H S. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi podnosząc, że zaskarżona decyzja Burmistrza Miasta Kluczborka z dnia 17 września 2010 r., nr [...] jest decyzją organu I instancji, która była przedmiotem postępowania odwoławczego, w wyniku którego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2011 r., nr [...], została utrzymana w mocy. Nadto w ocenie organu skarga wniesiona została przez osobę nie będącą stroną postępowania, ani nie posiadającą umocowania do reprezentowania osób posiadających legitymację procesową. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 sierpnia 2011 r. A. W. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu lub zaskarżonej czynności, poprzez określenia czy skarży także decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2011 r., nr [...] oraz oznaczenie strony skarżącej poprzez wykazanie wszystkich osób wnoszących skargę (imię i nazwisko i adres) oraz podpisanie skargi przez wszystkich skarżących lub złożenie pełnomocnictw do reprezentowania tych osób, o ile wnosząca skargę spełnia wymogi bycia pełnomocnikiem określonym w art. 35 P.p.s.a. Powyższe wezwanie zostało doręczone adresatowi w dniu 29 sierpnia 2011 r. W zakreślonym przez Sąd terminie skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W przedmiotowej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu w imieniu mieszkańców wsi B. wniosła A. W. - sołtys gminy. Przystępując, zatem do rozpoznania niniejszej sprawy w pierwszej kolejności rozważyć należało kwestię czy sołtys jest uprawniony do wniesienia skargi w imieniu mieszkańców gminy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Dyspozycja art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., jednoznacznie bowiem stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich , a także organizacja społeczna jeżeli dotyczy to jej statutowej działalności, w sprawach które dotyczą interesów prawnych innych osób oraz jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast w świetle art. 50 § 2 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest także inny podmiot, któremu ustawy szczególne np. przepisy materialnego prawa administracyjnego przyznają prawo do wniesienia skargi. W myśl art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001, Nr 142, póz. 1591 ze zm.) organem uchwałodawczym w sołectwie jest zebranie wiejskie, a wykonawczym – sołtys. Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż sołtys nie jest uprawniony do wniesienia skargi w imieniu własnym, lecz może ją jedynie wnieść w imieniu mieszkańców sołectwa. Stroną skarżącą są mieszkańcy sołectwa, natomiast sołtys posiada możliwość ich reprezentowania jako pełnomocnik, przy czym zobowiązany jest on do przedstawienia pisemnej zgody mieszkańców składających skargę na jej wniesienie w ich imieniu. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniu NSA z dnia 20 września 2001 r., sygn. II SA 1539/00, zgodnie z którym organem właściwym do wniesienia skargi i do reprezentowania sołectwa jest sołtys działający na podstawie uchwały organu uchwałodawczego. Przepis art. 57 § 1 P.p.s.a. określa wymogi formalne przewidziane dla skargi. Stanowi on, że skarga - poza spełnieniem wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym - winna również zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 P.p.s.a. W przypadku osób reprezentowanych przez pełnomocnika zgodnie z przepisem art. 37 §1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictw. Brak pełnomocnictwa stanowi brak formalny, w wyniku którego skarga strony nie może otrzymać prawidłowego biegu. Na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skutkuje to wezwaniem strony przez przewodniczącego o uzupełnienie braku formalnego w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. A. W., działając w imieniu mieszkańców wsi B. jako jej sołtys, wnosząc skargę nie załączyła do niej uchwały zebrania wiejskiego, ani pełnomocnictwa, z którego wynikałoby jej umocowanie do reprezentowania mieszkańców wsi B.. Również z załączonej do skargi listy osób nie wynika umocowanie do działania sołtysa w ich imieniu. Na przedmiotowej liście brak jest adresów wymienionych w niej 73 osób, co w istocie uniemożliwia stwierdzenie czy wymienione w niej osoby rzeczywiście są mieszkańcami wskazanej przez sołtysa wsi. Nadto niemożliwym jest odczytanie części umieszczonych na liście imion i nazwisk z powodu charakteru pisma, a kilka osób wymienionych zostało jedynie z samego nazwiska. Wniesiona zatem skarga zawierała braki formalne i stąd też A. W. została wezwana do ich uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Jednocześnie, z uwagi na to, iż w odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wskazało, że w wyniku prowadzonego przez ten organ postępowania odwoławczego oznaczona w skardze decyzja Burmistrza Miasta Kluczborka z dnia 17 września 2010 r. nr [...], została decyzją z dnia 30 marca 2011 r. utrzymana w mocy, tut. Sąd, wezwał nadto skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez oznaczenie czy obok wskazanej w skardze decyzji organu I instancji skarży także decyzję SKO w Opolu z dnia 30 marca 2011 r. Wezwanie do uzupełnienia w/w braków formalnych skargi doręczone zostało skutecznie jej adresatowi, w dniu 29 sierpnia 2011 r., co potwierdzone zostało na zwrotnym pocztowym poświadczeniu odbioru przesyłki. Zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin, do uzupełnienia braków formalnych skargi, rozpoczął zatem bieg w dniu 30 sierpnia 2011 r. i upłynął bezskutecznie z dniem 5 września 2011 r. (poniedziałek). Nieuzupełnienie w/w braków formalnych skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. powoduje odrzucenie skargi. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że w skardze, jako przedmiot zaskarżenia określono tylko decyzję Burmistrza Miasta Kluczborka z dnia 17 września 2010 r., nr [...]. Skarżąca nie wskazała czy przedmiotem zaskarżenia objęta jest także decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 30 marca 2011 r., nr [...]. W związku z tym stwierdzić należy, że decyzja Burmistrza Miasta Kluczborka z dnia 17 września 2010 r. stanowi decyzję organu I instancji. Zgodnie natomiast z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem w sprawie. Przez "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a., należy rozumieć sytuację, kiedy strona określonego postępowania administracyjnego lub inny jego uczestnik na prawach strony złożył określony środek zaskarżenia od danego aktu lub czynności. W ten sposób zostaje spełniony wymóg wyczerpania środków zaskarżenia i każdy z podmiotów wymienionych w art. 50 P.p.s.a., uzyskuje prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia wydanego wskutek złożenia środka zaskarżenia. Skoro od oznaczonej w skardze decyzji Burmistrza Miasta Kluczborka z dnia 17 września 2010 r. wniesione zostało odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i na skutek tego środka zaskarżenia została wydana przez tenże organ decyzja z dnia 30 marca 2011 r., nr [...], to właśnie od tej decyzji przysługiwało stronie prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a tym samym niedopuszczalnym jest zaskarżenie decyzji organu I instancji. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została na decyzję pierwszoinstancyjną i stąd też stwierdzić należało, iż nie została wyczerpana przesłanka dopuszczalności skargi, o której mowa w art. 52 § 1 P.p.s.a. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz pkt 6 P.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi.